Του Βασίλη Κωτούλα
Πολλά, πάρα πολλά και σε βάθος θα επανεξετάσουμε, όλη την περίπλοκη, αντιφατική οκτάμηνη πορεία που είχε πολλές ανεπάρκειες, λάθη και άστοχες πολιτικές επιλογές και πρόσωπα.
Το πώς έδρασε η κυβέρνηση, πώς φτάσαμε να χάσουμε όχι τον πόλεμο, αλλά μια σημαντική μάχη με την -και είναι πολιτικός και ιδεολογικός παραλογισμός κάποιοι, ευτυχώς λίγοι, στον ΣΥΡΙΖΑ να ισχυρίζονται ότι δεν είναι- κακή συμφωνία της 12ης Ιουλίου. Για να αποτιμήσουμε το συνολικό θετικό, αλλά πολύ φτωχό κυβερνητικό έργο, και το έργο κάθε υπουργού ξεχωριστά, θα απαιτηθεί πολλή δουλειά. Να αναλύσουμε γιατί είχαμε την υπεραισιοδοξία, την αυταπάτη ότι θ' αλλάξουμε εύκολα τους συσχετισμούς στην Ευρώπη. Πολλή δουλειά θα χρειαστεί για να αναλύσουμε επίσης το κεφαλαιώδες ζήτημα που αφορά το κόμμα, τον ρόλο και τη συμπεριφορά των στελεχών του όλη αυτή την περίοδο.
Συμπεριφορά που μερικές φορές και από πολύ αγαπητούς μου συντρόφους, συντρόφους από τα παλιά, μου ήταν ακατανόητη. Και ακατανόητες ήταν οι παραιτήσεις τους πριν από τη μάχη των εκλογών. Όλα αυτά τα φαινόμενα παρουσιάστηκαν με τόση ένταση και γιατί, όλη την προηγούμενη περίοδο έλειψε σχεδόν παντελώς η ιδεολογική δουλειά. Κάποιοι μάλιστα, όπως ο σύντροφος Γιάννης Μηλιός, βιάστηκαν να αποφανθούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη μεταλλαχθεί. Η αναφορά του δε σε "ιστορικό συμβιβασμό" που παραπέμπει στον Μπερλιγκουέρ μού κάνει να του πω, με δόση υπερβολής, ότι πρόκειται για παλιμπαιδισμό, γιατί φαντάζομαι ότι θα γνωρίζει, όφειλε να γνωρίζει, ότι σήμερα δεν υπάρχει σοβαρός διανοούμενος στην Ιταλία που να μην αποδέχεται ότι εκείνη η επιλογή του Μπερλιγκουέρ ήταν κατά βάση σωστή.
Όλα αυτά και τα πιο πίσω απ' αυτά και κυρίως τα επόμενα που έρχονται θα πρέπει να τα επανεξετάσουμε συντεταγμένα, οργανωμένα και συλλογικά. Τώρα όμως, λίγες ώρες πριν από τις εκλογές, όλες μας οι δυνάμεις πρέπει να αφιερωθούν στην εκλογική μάχη για να έχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.
Όσο καλύτερο θα είναι αυτό το αποτέλεσμα τόσο πλουσιότερος θα είναι και ο κριτικός και αυτοκριτικός αναστοχασμός. Θα μας βοηθήσει να επανακαθορίσουμε τους πολιτικούς, άμεσους και μεσοστρατηγικούς, στόχους, να εμπλουτίσουμε και αποσαφηνίσουμε όχι μόνο το άμεσο προγραμματικό σχέδιο, αλλά και τη θεωρητική και την ιδεολογική του στήριξη, την οργανική σύνδεση και ένταξή του στον απώτερο στρατηγικό στόχο, που είναι, πρέπει σταθερά να είναι, ο σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία.
Ο σοσιαλισμός που είναι, που πρέπει να είναι, το όραμα της αταξικής κοινωνίας και θα έλεγα και ο ορίζοντας του κομμουνισμού. Πράγματι, αυτός ο ορίζοντας του κομμουνισμού και όχι ο σοσιαλισμός, όπως λαθεμένα ειπώθηκε και από κάποιους στην πανελλαδική σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ στις 29 και 30 Αυγούστου, όσο θα τον πλησιάζουμε τόσο θα απομακρύνεται.
Και επιτέλους, να κάνουμε ουσιαστικά βήματα για να οικοδομήσουμε ένα φορέα - κόμμα που θα ανταποκρίνεται στη νέα εποχή και στις ανάγκες των κοινωνικών, ταξικών αγώνων στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στο διεθνές πεδίο.
Την προηγούμενη περίοδο, κάθε μέρα βλέπαμε ότι πολλά πράγματα δεν πήγαιναν καλά και ανησυχούσαμε. Τις ανησυχίες μου τις εξέφρασα επανειλημμένα και στην οργάνωσή μου, στον Βύρωνα, οργάνωση που απ' ό,τι φαίνεται και από το πόσοι σύντροφοι, λίγοι, ακολούθησαν τη ΛΑΕ, πρέπει να ήταν από τις καλύτερες. Αλλά και αυτή, όπως και όλο το κόμμα, ήταν πολύ, μα πάρα πολύ πίσω από τις ανάγκες της ιστορικής συγκυρίας. Η ποσοτική και ποιοτική δράση και υπόσταση του κόμματος ήταν αναντίστοιχα με τη θετική, υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, δυναμική που υπήρχε μέσα στην κοινωνία. Τόσο αναντίστοιχα που μερικές φορές όχι μόνο δεν ενίσχυε αυτή τη δυναμική, αλλά μπορεί και να τη δυσκόλευε. Δεν θα αναφερθώ άλλο σ' αυτό το τεράστιο πολιτικό - κομματικό ζήτημα. Για περισσότερα παραπέμπω στο κείμενο της συντρόφισσας Τζίνας Πολίτη που δημοσιεύθηκε στις 6.9 στην εφημερίδα "Εποχή" με τον τίτλο: «Για την Ιστορία».
Υπογραμμίζω ότι εκεί που συμφωνώ σχεδόν 100% μαζί της είναι στα όσα λέει για τον αρνητικό, τουλάχιστον την τελευταία περίοδο, ρόλο, δράση και λειτουργία της λεγόμενης αριστερής τάσης. Αλλά είπα πως όλα αυτά και πολλά άλλα, μαζί και τη δράση των άλλων (δέκα περίπου) τάσεων, συνιστωσών και οργανωμένων ομάδων που λειτουργούσαν, άλλες περισσότερο κι άλλες λιγότερο, ως κόμματα και κομματίδια μέσα στο κόμμα, που συχνά το έκαναν, όχι μόνο αναποτελεσματικό αλλά και απωθητικό, θα τα ερευνήσουμε μετά τις εκλογές.
Τέλος, και οι συλλογικότητες των εντύπων του χώρου μας, οι εφημερίδες "Αυγή", "Εποχή" κ.ά. πρέπει να κάνουν τον ιστορικό κριτικό και αυτοκριτικό απολογισμό τους. Ισχύει και τώρα, θα ισχύει και στην επόμενη περίοδο, η γνώμη και η παρότρυνση που έκανα αρκετές φορές στις συνεδριάσεις του Δ.Σ. της "Αυγής", όταν απευθυνόμενος στον εκεί εκπρόσωπο του κόμματος τού έλεγα, προσοχή: Στο κόμμα, την "Αυγή" και τα μάτια σας, και του ζητούσα αυτά να μεταφέρονταν και στον πρόεδρο σύντροφο Τσίπρα. Ούτε το κόμμα ούτε την "Αυγή" πρόσεξαν όσο θα έπρεπε ώστε να μπορέσουν με τη σειρά τους να αποδώσουν περισσότερο στην αποστολή τους. Και σ' αυτό έχει ευθύνες και ο σ. Τσίπρας.
Έτσι κι αλλιώς, μετά τις εκλογές θα είμαστε σε μια νέα εποχή όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για την Ευρώπη. Οι ρωγμές που άνοιξαν, που ανοίξαμε, στο ακραίο νεοφιλελεύθερο οικοδόμημα της Ευρώπης αν η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ είναι ισχυρή θα διευρυνθούν. Σ' αυτή την περίπτωση και οι προοπτικές της Αριστεράς σ' όλη την Ευρώπη θα είναι πολύ καλύτερες. Αυτό είναι το πρώτιστο διεθνιστικό, αριστερό καθήκον. Να έχουμε καλό εκλογικό αποτέλεσμα.
