της Ζωής Γεωργίου*
Τελευταίες μέρες πριν τις εκλογές, εμείς οι Συριζαίοι και Συριζαίες υπερβαίνοντας προσωπικές αντοχές και συνήθειες, εργαζόμαστε νυχθημερόν για το κυρίαρχο διακύβευμα: να μην αποτελέσει η κυβέρνηση της Αριστεράς μια εξάμηνη παρένθεση. Εξηγούμε στον κόσμο τη νέα κατάσταση με αυτοπεποίθηση, αφού πρώτα έχουμε πεισθεί, εμείς οι ίδιοι, για δύο σημεία:
1. Υπάρχουν σύντροφοι και συντρόφισσες που πιστεύουν ότι το κυρίαρχο διακύβευμα ήταν να μην υπογραφεί το Μνημόνιο για να μην χάσει η Αριστερά την αξιοπιστία της και, μαζί με τα κινήματα, να συνεχίσει σε μονοπάτια εθνικής ανεξαρτησίας και αυτόνομης παραγωγικής ανασυγκρότησης. Υποτιμούν όμως τις καταστροφικές συνέπειες μιας άτακτης χρεοκοπίας του κράτους και των τραπεζών και ενός grexit που, τις αμέσως επόμενες ημέρες, θα έστρεφαν τον -αρχικά ενθουσιασμένο- λαό εναντίον της Αριστεράς.
Εθνικοποίηση τραπεζών, κοπή εθνικού νομίσματος, άρνηση πληρωμής χρέους, αποτελούν προτάσεις χωρίς δυνατότητα μονομερούς υλοποίησης εντός της Ε.Ε. Σε περίπτωση συντεταγμένης εξόδου από το ευρώ, χρειάζεται διαπραγμάτευση με τις χώρες της Ευρωζώνης και δεσμευτική συμφωνία - Μνημόνιο. Είναι δυνατόν να εκκινήσει αυτόνομα μια οικονομία, υπό τέτοιες συνθήκες, και μάλιστα όταν δεν έχει μια στοιχειώδη παραγωγική βάση; Οι συνθήκες είναι απαγορευτικές χωρίς εξωτερική χρηματοδότηση και συμμαχίες. Κάτω από συνθήκες υπερπληθωρισμού που θα γεννούσε η χρηματοδότηση υψηλών δημοσίων ελλειμμάτων με έκδοση νέου χρήματος, για πόσο χρόνο θα άντεχε το υψηλό φρόνημα του λαού; Τα υψηλότερα ιδανικά αυτοακυρώνονται χωρίς τη δοκιμασία της υλικής πραγμάτωσής τους και καταρρέουν στα μάτια του απλού κόσμου.
Ίσως μια άλλη πολιτική εξαρχής, με περισσότερη αποφασιστικότητα, ενεργότερη λαϊκή συμμετοχή, λιγότερες ψευδαισθήσεις και αναζήτηση άλλου τύπου εκβιασμών προς την Ε.Ε., να είχε ευνοϊκότερα αποτελέσματα (εντός του ευρώ) . Τώρα όμως δεν είναι η στιγμή να τιμωρηθεί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ γιατί θα τιμωρηθεί και ο λαός με μια κυβέρνηση της διαπλοκής, θρασύτατη και δικαιωμένη. Ειδικά η ΛΑΕ, που ζητάει την τιμωρία του ΣΥΡΙΖΑ ας σκεφθεί τις δικές της ευθύνες. Ας σκεφθεί ότι στην τελική διαπραγμάτευση, μετά το πρώτο «όχι» στη Βουλή, έστειλε τον σ. Τσίπρα να διαπραγματευθεί χωρίς κυβερνητική πλειοψηφία στα μετόπισθεν! Τα παραπάνω αποτελούν συνειδητοποίηση καταστάσεων που υπαγορεύουν συγκεκριμένα καθήκοντα εύρεσης νέων, αριστερών λύσεων.
Το Μνημόνιο εμπεριέχει πάσης φύσεως καταβαραθρώσεις, όχι όμως τόσο άμεσες. Δίνει τον χρόνο σε μια κυβέρνηση της Αριστεράς να εφαρμόζει το παράλληλο πρόγραμμά της, να αντιστρέφει την φτωχοποίηση και να κερδίζει τον κόσμο μέρα τη μέρα. Η Ευρώπη, επίσης, αλλάζει (χάρη σ' εμάς!) . Απαιτείται αντοχή, αποτελεσματικότητα, ηθική. Σήμερα, η συνέχιση του αγώνα περνά μέσα από μια δεύτερη κυβέρνηση της Αριστεράς.
Η στρατηγική του δημοκρατικού δρόμου στον σοσιαλισμό, επεξεργασμένη από τον ευρωκομμουνισμό («δεξιό» και «αριστερό») της δεκαετίας του '70, προβλέπει τέτοιες καταστάσεις και εμπεριέχει τέτοιες τακτικές. Δημοκρατικός δρόμος στον σοσιαλισμό δεν σημαίνει μόνο περισσότερη δημοκρατία και κοινοβουλευτισμό. Σημαίνει, επίσης, πορεία προς τον σοσιαλισμό μέσα από ρωγμές, προτεραιότητες, διαρθρωτικές αλλαγές και ευρείες πλειοψηφίες. Ο ίδιος ο σοσιαλισμός αποτελεί μια «συνεχώς επαναπροσδιοριζόμενη διαδικασία»· πώς περιμένουμε ο δρόμος προς αυτόν να είναι γραμμικός;
2. Σύντροφοι και συντρόφισσες που αποχωρούν από τον ΣΥΡΙΖΑ λόγω του ελλείμματος εσωτερικής δημοκρατίας έχουν δίκιο στις αιτιάσεις τους, όχι όμως και στο διά ταύτα της αποχώρησής τους.
Το σκεπτικό της απόφασης της Κεντρικής Επιτροπής για Συνέδριο ξεπεράσθηκε ραγδαία από τα γεγονότα, που απαιτούσαν άμεση προσφυγή στις κάλπες. Το νεοφιλελεύθερο στρατόπεδο έπρεπε να αιφνιδιαστεί (γιατί όχι;) και η κατηφόρα τού «καταψηφίζουμε αλλά στηρίζουμε» να σταματήσει. Αποφύγαμε επίσης την εσωστρέφεια ενός συνεδρίου που θα απορροφούσε όλες μας τις δυνάμεις σε βάρος του προεκλογικού αγώνα, από το οποίο θα εξερχόμαστε διασπασμένοι, ενώ τα media θα είχαν διαπομπεύσει ακόμη και σοβαρές πτυχές του εσωτερικού μας διαλόγου.
Έπρεπε όμως να είχαν εξαντληθεί τα περιθώρια τήρησης κάποιων εναλλακτικών συλλογικών διαδικασιών και συνεννόησης στη βάση. Δεν φαίνεται να υπήρξε τέτοια αναζήτηση...
Στη μάχη για τις εκλογές προχωράμε με πείσμα, περηφάνια και αισιοδοξία, γι' αυτά που πετύχαμε, γι' αυτά που πρέπει να πετύχουμε αλλά και γι' αυτά που πρέπει να διορθώσουμε από εδώ και πέρα, ότι δηλαδή:
α) Θα λειτουργούν τα θεσμικά όργανα του κόμματος. Χρόνος (έστω και λίγος) πάντα υπάρχει, κάποιες παρασπονδίες μπορούν να δικαιολογηθούν, αν υπάρχει η πολιτική βούληση. Δεν θέλει χρόνο, θέλει τρόπο.
β) Θα λειτουργήσουν οι οργανώσεις του κόμματος. Παρότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ευνοηθεί από την ικανότητα του σ. Τσίπρα να επικοινωνεί αδιαμεσολάβητα με την κοινωνία, η παράλληλη ενεργός συμμετοχή του κόμματος αποτελεί την αναγκαία στέρεη βάση. Στους μήνες της διαπραγμάτευσης, οι κομματικές οργανώσεις θα' πρεπε να ήσαν πυρήνες ανάτασης με πολιτιστικές δραστηριότητες, αλληλέγγυες δομές, συζητήσεις σε κάθε γειτονιά και μαζικό χώρο. Θα ήταν το καλύτερο plan B για τις δυσκολίες διαπραγμάτευσης, αφενός, και διακυβέρνησης, αφετέρου, ενάντια στις φυγόκεντρες δυνάμεις και στην απογοήτευση. Ευθύνη έχουμε και εμείς, πολλά από τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ που, κάπως μεγαλόσχημα, ενδιαφερόμαστε μόνο για την πορεία της «υψηλής» διαπραγμάτευσης και περιμέναμε να τελειώσει για να ασχοληθούμε με την κοινωνία. Όμως, την κύρια ευθύνη έχει η κεντρική κατεύθυνση εσωκομματικής δημοκρατίας που δεν υπήρχε. Υπήρχε υποτίμηση της χρησιμότητας του κόμματος, ίσως και φόβος.
γ) Θα λειτουργήσει η κυβέρνηση και θα αξιοποιήσει όλες τις ρωγμές του Μνημονίου, με εμμονή τόσο σε μεγάλες νομοθετικές παρεμβάσεις όσο και σε μικρές πρακτικές λύσεις. Η εσωκομματική δημοκρατία συμβάλλει στην επιλογή αποτελεσματικών και αριστερών κυβερνητικών στελεχών που θα λειτουργούν με το «εμείς» και όχι το «εγώ».
Πρόκειται όμως για ζητήματα που ποτέ δεν τελειώνουν. Λύνονται με συζήτηση και εσωτερικές πιέσεις, όχι όμως με αποχωρήσεις. Σήμερα, αριστερή συνείδηση σημαίνει, πρωτίστως, να μην αφήσουμε τον λαό στα χέρια μιας νέας, λυσσαλέας διαπλοκής και διαφθοράς. Αριστερή ηθική σημαίνει ορθολογικές ιεραρχήσεις και πίεση του θυμικού. Μια δεύτερη κυβέρνηση της Αριστεράς είναι αυτή τη στιγμή η προτεραιότητά μας και, ταυτόχρονα, το εφαλτήριο για τη διόρθωση πολλών λαθών μας.
*Ο.Μ. Μηχανικών ΣΥΡΙΖΑ Αττικής.
