ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΜΑΝΤΑΔΑΚΗ
Όταν στις 26 Ιανουαρίου 2015 η Αριστερά κέρδιζε τις βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα και ο Αλέξης Τσίπρας στηριζόμενος και στο μικρό κεντροδεξιό κόμμα των ΑΝ.ΕΛΛ., ορκιζόταν πρωθυπουργός της χώρας, το κατεστημένο βυθιζόταν σε μια πρωτοφανή μελαγχολία.
Πώς θα μπορούσε το σύστημα που θεμελιώθηκε πάνω στον σκληρό ιστό της ρουσφετολογίας, της ατιμωρησίας, των προνομίων και της αδικίας να χωνέψει ότι όλα αυτά τίθενται πλέον υπό αμφισβήτηση;
Ότι η κυριαρχία της Δεξιάς, με ό,τι συμβολίζει αυτή για τον τόπο, ανήκει πλέον στο παρελθόν. Παύουν πλέον να δρουν ανεξέλεγκτα τα μεγάλα συμφέροντα που επέβαλλαν στις κυβερνήσεις τη δική τους πολιτική.
Η Ελλάδα θα έχει φωνή στην Ευρώπη, στον κόσμο.
Υπάρχουν ιστορικοί λόγοι που διαμόρφωσαν τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων στη χώρα μας. Η πολύχρονη κυριαρχία της Δεξιάς ήρθε ως αποτέλεσμα του εμφυλίου πολέμου. Αλλά όχι μόνον. Και οι δυνάμεις της Αριστεράς και το προοδευτικό κίνημα με δικά τους λάθη και παραλείψεις ενίσχυσαν το ρεύμα της Δεξιάς.
Ο διμέτωπος της Ένωσης Κέντρου ουσιαστικά ακύρωνε τη λαϊκή βούληση για ένα ρωμαλέο κίνημα υπέρ της Δημοκρατίας και των δικαιωμάτων. Υπονόμευε τη δημοκρατική ενότητα.
Μπορεί η Δεξιά να έχασε κάποια χρονικά διαστήματα από τη συνεχή της παρουσία στην κυβερνητική πλειοψηφία. Π.χ. εκείνο μεταξύ 1981-1989. Υπήρξε ωστόσο και συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ το 2012-2015.
Στο διάστημα αυτό προφανώς αποκαλύφθηκαν και εκλεκτικές συγγένειες μεταξύ τους. Και βέβαια κοινοί στόχοι και κοινές απέχθειες.
Μία από αυτές είναι η κοινή τους στάση απέναντι στον Αλ. Τσίπρα.
Είναι τόσο αρνητική ώστε ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευ. Βενιζέλος τοποθετείται ανοιχτά υπέρ του Ευ. Μεϊμαράκη στην αντιπαράθεσή του με τον Αλ. Τσίπρα.
Μάλιστα ο Ευ. Βενιζέλος σε προχθεσινές του δηλώσεις αναφερόμενος στο θέμα των εκλογικών συνεργασιών, τόνισε την ανάγκη να μην είναι ο Αλ. Τσίπρας πρωθυπουργός με κάποιο βέτο... Δηλαδή πάει περίπατο και η νομιμότητα και η κοινοβουλευτική τάξη. Στοιχεία της πιο αντιδραστικής Δεξιάς της δεκαετίας του '60. Όχι, η Δεξιά αυτή ηττήθηκε κατά κράτος, αλλά αδυνατεί να το συνειδητοποιήσει. Έχει συνδεθεί με την εξουσία με σχέση οργανική. Δεν διανοείται τον εαυτό της μακριά και χώρια.
Και, τέλος, αυτή η Δεξιά δεν ξεχνά. Ετοιμάζει την επιστροφή της. Στηρίζεται κατά κανόνα στη λέξη ομαλότητα, που όμως τη χρησιμοποιεί, την αξιοποιεί και στο τέλος τη μεγεθύνει για να δείξει ότι μόνο σ' αυτή δήθεν ταιριάζει...
