ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
Στη συνέντευξη που έδωσε πριν μια βδομάδα στην ΕΡΤ ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, περιέγραψε την κατάσταση στην τελική κρίσιμη φάση των διαπραγματεύσεων. Η ελληνική πλευρά εκτιμούσε πως οι θεσμικοί εταίροι δεν θα ρίσκαραν την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και άρα θα είχαν μια συγκεκριμένη οροφή στη στάση τους. "Κάναμε λάθος" δήλωσε ο κ. Δραγασάκης. Μετά τη μετακίνηση των ελληνικών τίτλων του χρέους από τις ευρωπαϊκές τράπεζες στις κυβερνήσεις, οι χώρες μέλη της Ευρωζώνης, οι περισσότερες εκ των οποίων είναι βαγόνια στη γερμανική ατμομηχανή, ήταν έτοιμες να πετάξουν την Ελλάδα εκτός και να τερματίσουν, ως κακό και αποτυχημένο, το αριστερό παράδειγμα για τις ευρωπαϊκές χώρες.
ΑΝ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ κυβέρνηση έλεγε όχι στο τελικό σχέδιο της 12ης Ιουλίου, για το οποίο έβαλαν πλάτη, πιεζόμενοι από την Ουάσιγκτον, τόσο ο Φρανσουά Ολάντ όσο και ο Ματέο Ρέντζι, η μόνη λύση σύμφωνα με τους δημοκρατικούς κανόνες θα ήταν, επιστρέφοντας από τις Βρυξέλλες, ο Αλέξης Τσίπρας να πάει κατευθείαν στο προεδρικό μέγαρο και να υποβάλει την παραίτηση της κυβέρνησής του. Και αυτό διότι το 36% που τον ψήφισε στις εκλογές δεν είχε παραχωρήσει καμία εντολή να οδηγήσει τη χώρα εκτός Ευρωζώνης. Με τον σημερινό συσχετισμό κοινοβουλευτικών δυνάμεων, κυβέρνηση συνεργασίας από τα άλλα κόμματα δεν θα μπορούσε να προκύψει και τελικά, εν μέσω οξύτατης κρίσης ρευστότητας, η χώρα θα πήγαινε σε εκλογές με τον ΣΥΡΙΖΑ εξουδετερωμένο αφού η μόνη εναλλακτική που θα απέμενε ήταν να επιλέξει την πρόταση για έξοδο από το ευρώ. Πρόταση χωρίς την παραμικρή επεξεργασία και στη χειρότερη δυνατή φάση από κάθε άποψη, πολιτική, οικονομική και διπλωματική. Φυσικά, το 36% θα συρρικνωνόταν και η Αριστερά θα επέστρεφε στην αγαπημένη της συνήθεια της μαχητικής αντιπολίτευσης. Με λίγα λόγια, η αριστερή παρένθεση θα είχε κλείσει εντός επτά μηνών!
"ΜΠΑ!" θα σου πουν οι ultras του ΣΥΡΙΖΑ. Ποιος σου είπε ότι με κεντρική επιλογή την επιστροφή στη δραχμή θα συρρικνωνόταν η δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ; Μου το λέει η κοινή λογική και οι μετρήσεις των διαθέσεων της κοινής γνώμης εδώ και πολλά χρόνια, είναι η απάντηση. Ας μην ξεχνάνε κάποιοι πως στο μέτωπο της δραχμής δεν θα συντασσόταν ούτε το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ θα έμενε με τους "γκρούπις" και τη Χρυσή Αυγή. Κατά τη γνώμη μου, το κυρίαρχο και πραγματικό ερώτημα που υπήρχε και εξακολουθεί να υπάρχει είναι αν αυτή η συμφωνία αφήνει περιθώρια για οικονομική ανάταξη και ανάπτυξη με ρύθμιση του χρέους, που ομολογουμένως δεν είναι βιώσιμο. Από τη στιγμή που το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης και ο πρωθυπουργός πιστεύουν πως ναι, υπάρχουν και αξίζει τον κόπο να αγωνιστεί κανείς για την πρόοδο της πατρίδας μας, είναι πρόκληση να διαφωνούν στελέχη χωρίς ειδικές γνώσεις και διοικητικές εμπειρίες.
Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ Πλατφόρμα -τουλάχιστον- έκανε σημαία τη δραχμή, έχοντας την ακλόνητη πεποίθηση, κάτι σαν νομοτέλεια, πως αυτομάτως με τη δραχμή θα γίνει σοσιαλισμός και αυτοί (της Πλατφόρμας) θα ηγηθούν της κόκκινης κυβέρνησης. Ούτε καν περνάει από το μυαλό τους η πιθανότητα η δραχμή να αναδείξει δεξιές έως πολύ δεξιές κυβερνήσεις! Και θέλουν με αυτές τις ιδεοληψίες να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των Ελλήνων.
ΟΜΩΣ, τελευταία εμφανίστηκαν δύο κείμενα, ένα βουλευτών (17 άτομα) και ένα μελών της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ (19 άτομα) από ανήκοντες κυρίως στη "τάση των 53", να ζητάνε αλλαγή πολιτικής και εγκατάλειψη της συμφωνίας που έκλεισε η κυβέρνηση χωρίς να αντιπροτείνουν τίποτα! Μάλιστα, οι βουλευτές στο κείμενό τους πιστεύουν πως μπορεί να αποσοβηθεί η κρίση και ο ΣΥΡΙΖΑ, έπειτα από όσα έγιναν, να συνεχίσει ενωμένος! Τι να πει κανείς. Αν δεν ήξερα πρόσωπα και πράγματα, θα γέλαγα. Εδώ όμως -για να μην κρυβόμαστε- πρόκειται για προσπάθεια κάλυψης του κενού που θα αφήσει πίσω της η Αριστερή Πλατφόρμα και για διαχείριση ψήφων στην κεντρική επιτροπή ώστε να έχουν συναλλακτική δύναμη απέναντι στον πρόεδρο του κόμματος. Πριν, με την Αριστερή Πλατφόρμα μέσα, η "κίνηση των 53" ήταν η ρυθμιστική ομάδα. Στο νέο τοπίο, αν αποχωρήσουν οι διαφωνούντες, τα πράγματα αλλάζουν, καθώς το μερίδιο τους θα μικρύνει και το deal συμφέρει να γίνει τώρα. Δεν πρόκειται να πλήξουμε μέχρι ο ΣΥΡΙΖΑ να ωριμάσει και τα στελέχη του να αντιλαμβάνονται τα πράγματα και τις ευθύνες τους, συλλογικές και ατομικές, με εθνικούς όρους. Μέχρι ο ΣΥΡΙΖΑ να γίνει τελικά δημοκρατικό κόμμα των μελών.
