Το μαντάτο για το θάνατό σου
με βρήκε μόλις έφτασα στις Βρυξέλλες,
από την Ολομέλεια στο Στρασβούργο.
Δεν το περίμενα, ξαφνιάστηκα.
Πώς να χωρέσει τούτο το αναπάντεχο,
στο πήγαιν' έλα, από Ολομέλεια, σε Επιτροπές,
ανάμεσα στη γαλάζια κάρτα
και το catch the eye,
την ώρα που μου κλέβουν το ἐμὸν ὕδωρ
και ψάχνω να 'βρω την ευκαιρία,
να πω δυο λέξεις «τηρώντας τον Κανονισμό»
της πιο φαινομενικής Δημοκρατίας,
που γέννησε η κυριαρχία των ολίγων.
Δυο λέξεις που να εκφράζουν τη δυστυχία,
τον πόνο, την αγωνία, τη λαχτάρα.
Δυο λέξεις που να συγκλονίζουν:
«Η Ελλάδα δεν χρωστάει σε κανέναν και πουθενά».
Γέννημα, κι οι δυο μας, της ανάγκης
να φέρουμε το φως στα σκοτάδια της σκλαβιάς,
βρεθήκαμε μαζί, τότες, που χάσαμε τη νίκη,
μέσ' από τα χέρια μας
Ήταν δική μας και δεν το νιώσαμε.
Συναντηθήκαμε να γιατρεύουμε τις πληγές,
να πραΰνουμε τον πόνο,
καθώς ποτίζαμε τη χλόη
που πρασίνιζε τη νια ελπίδα
τη γεννημένη στ' αποκαΐδια της ήττας.
Συναπαντηθήκαμε δεμένοι πισθάγκωνα
Στις φυλακές και στα στρατόπεδα,
Με χιλιάδες άλλους ν' αλλάζουμε βάρδια
στα μετερίζια του χρέους.
Κι όταν ρίξαμε και τη Χούντα
οι ιδέες μας ταυτίστηκαν στη μεγάλη εκκρεμότητα.
Κινηθήκαμε για το μεγάλο Χρέος
να βρουν δικαίωση τα θύματα.
Δεν είναι αυταπάτη, Παναγιώτη.
Σ' έχουμε πλάι μας, είσαι μαζί μας,
Καπετάνιε του ΕΛΑΣ Καισαριανής,
γιατί όπου κι αν είσαι,
όπου κι αν διαβαίνεις,
όπου κι αν πατάς,
λαλούν τα καριοφίλια
κι αντιλαλούν οι ομοβροντίες της Αντίστασης.
