Του Γεωργίου Παπασίμου*
Βρισκόμαστε, ήδη, προς το τέλος της χρονικής παράτασης, που έλαβε η κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας της χώρα ς στις 20 Φεβρουαρίου 2015 για τη σύναψη μιας νέας συμφωνίας και μιας νέας αρχής στην ετεροβαρή και πολύπαθη σχέση της χώρα ς με το «ευρωϊερατείο».
Και ενώ βρισκόμαστε πολύ κοντά στη λήψη δύσκολων και κρίσιμων αποφάσεων για το παρόν και το μέλλον της χώρα ς και του λαού μας, τα πάσης φύσεως «όργανα» έχουν πάρει, στην κυριολεξία, «φωτιά».
Οι μεν αντιπολιτευτικές πολιτικές δυνάμεις, προεξαρχόντων των υπεύθυνων μνημονιακών «καταστροφέων» της χώρα ς, προσπαθούν να εμφανίσουν ότι όλα τα «στραβά» έχουν επισυμβεί στους τρεις μήνες της διακυβέρνησης της χώρα ς από την κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας, θυμίζοντας τη «στρουθοκάμηλο», που επειδή χώνει το κεφάλι της στην άμμο, θεωρεί ότι δεν φαίνεται.
Οι δε εσωτερικές «φίλιες» δυνάμεις εντός του χώρου της σημερινής κυβέρνησης «ακονίζουν», ήδη, «τα μαχαίρια τους» στην προσπάθειά τους να εμφανιστούν ιδεολογικά και πολιτικά «καθαρές», εν σχέσει με τις οριοθετημένες «κόκκινες γραμμές», «φλερτάροντας» και με το «ατύχημα» και τη ρήξη, που θα οδηγούσε τη χώρα σε «αχαρτογράφητα ύδατα».
Για να αξιολογήσει, όμως, κανείς με νηφαλιότητα, εσωτερική συνέπεια και ρεαλισμό την επικείμενη νέα συμφωνία, η οποία θα προκύψει μετά από τις αποδεδειγμένα σκληρές διαπραγματεύσεις, που γίνονται από την κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας, θα πρέπει να λάβει υπόψη αφενός τον διεθνή περίγυρο και τα αποτελέσματα, που προέκυψαν από τις, ήδη, πολύπλευρες ενέργειες, που πραγματοποιήθηκαν από τον υπουργό Εξωτερικών και από τον πρωθυπουργό (Ρωσία, Κίνα, BRICS) και αφετέρου τη δραματική κατάσταση της οικονομικής δομής της χώρας, που προέκυψε από τον προηγούμενο πενταετή μνημονιακό «οδοστρωτήρα».
Διότι, και αυτοί που με ευκολία σήμερα ομιλούν για ρήξη και επιστροφή στη δραχμή θα πρέπει στοιχειωδώς να λαμβάνουν υπόψη ότι το πρόβλημα της Ελλάδος σήμερα δεν είναι το νόμισμα, αλλά η διαλυμένη οικονομική της βάση, οι διαβρωμένοι θεσμοί και η οικονομική και κοινωνική καταστροφή που επέφεραν στην πατρίδα οι μνημονιακές «εθελόδουλες» πολιτικές δυνάμεις και η «παρασιτική» οικονομική ολιγαρχία, που ως συνιστώσες, αποτελούν το «σύστημα παρακμής», που, ακόμα και σήμερα, παραμένει ισχυρό, κατέχοντας σημαντικά τμήματα στον δημόσιο τομέα, στην οικονομία και στις σχέσεις με τους ξένους διεθνείς «τοκογλύφους», στους οποίους παρέδωσαν την ανεξαρτησία της χώρας. Κι αυτό γιατί η απλή αλλαγή νομίσματος δεν επιφέρει αυτόματα τη λύση των προβλημάτων και την ανάπτυξη της χώρας.
Η ρήξη και η εύκολη ρητορεία περί επιστροφής στη δραχμή μπορεί να επιφέρει περαιτέρω τρομακτικά πλήγματα στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η χώρα, λαμβανομένου υπόψη ότι παραμένουν ανοιχτά και όλα τα εθνικά μας θέματα. Γι' αυτό, ακόμα και για έναν τέτοιο υποθετικό στόχο κι αν αυτό αποτελούσε και εντολή και επιλογή της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, θα προϋπέθετε σημαντική προεργασία σε όλα τα επίπεδα. Αυτό θα μπορούσε πραγματικά να γίνει επ' ωφελεία της Ελλάδας τον Νοέμβριο του 2009, όπως είχε προτείνει σε συνέντευξη στην εφημερίδα «Επενδυτής» ο μεγάλος μαρξιστής και φίλος της Ελλάδας Σαμίρ Αμίν, προτρέποντας την, τότε, μόλις εκλεγείσα κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου να ζητήσει συναινετική αναστολή της Ελλάδος στη ζώνη του ευρώ για δέκα χρόνια, προκειμένου να αποκτήσει την απαραίτητη ανταγωνιστικότητα, την οποία, δυστυχώς, υπονόμευσαν όλες οι δικομματικές κυβερνήσεις της χώρας, από τη δεκαετία του 2000, κατά την περίοδο της ύστερης Μεταπολίτευσης.
Σήμερα, μετά την ανηλεή μνημονιακή καταστροφή της οικονομίας και της κοινωνίας μας, το εθνικό καθήκον και το συμφέρον του λαού επιτάσσει στην κυβέρνηση της κοινωνικής σωτηρίας να έλθει σε έναν έντιμο συμβιβασμό με την Ευρωπαϊκή Ένωση, με βασικά αδιαπραγμάτευτα κριτήρια, αφενός, την προστασία των ασθενέστερων και μεσαίων κοινωνικών τάξεων, που «συνθλίφθηκαν» την προηγούμενη περίοδο της μνημονιακής «λαίλαπας» και, αφετέρου, μέσω του χαμηλού ποσοστού του πρωτογενούς πλεονάσματος, την εξασφάλιση σημαντικών χρηματικών πόρων για την αναπτυξιακή πορεία και επανεκκίνηση της χώρας μετά την επταετή «πολεμικού τύπου» ύφεση.
Είναι κατανοητό στον καθένα ότι, για τον πρωθυπουργό και τον βασικό πυρήνα αυτής της κυβέρνησης κοινωνικής σωτηρίας έφτασε η ώρα των μεγάλων και δύσκολων αποφάσεων, που θα πρέπει να ληφθούν με αποκλειστικό κριτήριο τα πραγματικά συμφέροντα της χώρας, και όχι τις οποιουδήποτε είδους ιδεοληψίες.
* Ο Γεώργιος Παπασίμος είναι δικηγόρος, μέλος του Δ.Σ. του «ΠΡΑΤΤΩ»
Site: http://www.gpapasimos.gr/
Twitter: @PapasimosG
