Του Γιάννη Κουτσοκώστα
Όσοι πιθανόν νομίζουν πως ένας τυχόν παροπλισμός ή μια εκπαραθύρωση του Γιάνη Βαρουφάκη θα ανοίξει... παράθυρο συμφωνίας με τους δανειστές καλόν είναι να αναθεωρήσουν την άποψή τους, γιατί -μάλλον- θα διαψευσθούν. Και ο λόγος είναι απλός. Στην πολιτική, στην οικονομία και στις διεθνείς σχέσεις τα πρόσωπα παίζουν σημαντικό αλλά όχι καθοριστικό ρόλο και η "χημεία" μεταξύ των προσώπων είναι χρήσιμη, αλλά όχι κρίσιμη. Εκεί τον πρώτο λόγο είχαν και έχουν τα συμφέροντα, οι πολιτικές επιλογές και ο συσχετισμός δυνάμεων. Έτσι γινόταν και έτσι γίνεται παντού και πάντα.
Μην έχετε, λοιπόν, καμία αμφιβολία: Καμία ανθρωποθυσία κανενός Βαρουφάκη δεν θα μπορούσε να εξευμενίσει το... τέρας ούτε θα μπορούσε να φέρει ούριο άνεμο στα πανιά του ελληνικού καραβιού, που παραμένει καθηλωμένο στο τέλμα.
Αλλού είναι το πρόβλημα και αλλού η «λύση». Για παράδειγμα, αν ο Γιάνης συμπεριφερόταν και κυρίως αν... υπέγραφε ως... Γκίκας ό,τι του σέρβιραν οι δανειστές, να είστε σίγουροι ότι δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα. Όσο και αν κουνούσε το... μαντήλι του, όσο και αν ύψωνε το... δάκτυλο, θα γινόταν ανεκτός από τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών, θα τους ενοχλούσε, θα τους ζοχάδιαζε, αλλά κανείς δεν θα ζητούσε την κεφαλή του επί πίνακι. Για τους Ευρωπαίους αλλά και τους Έλληνες... Βερολινέζους δεν έχουν και τόση σημασία τα... μαντήλια, τα... καντήλια ή τα σηκωμένα δάχτυλα, αλλά οι υπογραφές. Προ πάντων οι υπογραφές. Όχι όποιες κι όποιες. Όχι οι υπογραφές σε μια έντιμη συμφωνία, αλλά οι υπογραφές συνθηκολόγησης και υποταγής άνευ όρων. Μόνο αυτές αναγνωρίζει και δέχεται το «τέρας». Όμως τέτοιες υπογραφές δεν φαίνονται στον ορίζοντα. Τις αρνείται η κυβέρνηση, τις αρνείται φυσικά και ο Βαρουφάκης. Μόνο που αυτός το κάνει και με έναν δικό του τρόπο, που εκνευρίζει ακόμα περισσότερο το ευρωπαϊκό κατεστημένο, που στοχοποίησε τον Έλληνα υπουργό Οικονομικών από την πρώτη στιγμή.
Ο «ενοχλητικός» Γιάνης Βαρουφάκης
Ο Βαρουφάκης ήταν «ενοχλητικός» όχι για το ξυρισμένο, αλλά για το... αγύριστο κεφάλι του. Όχι για το ντύσιμο ή τα κυβικά της μοτοσικλέτας του, αλλά γιατί μπήκε στην «αρένα» του Eurogroup με άλλον αέρα, τον αέρα που έδωσε στον ΣΥΡΙΖΑ η λαϊκή ετυμηγορία του Ιανουαρίου. Γιατί μιλούσε στους ομολόγους του με άλλη γλώσσα, γιατί τους κουνούσε το... δάχτυλο και γιατί έδινε την εικόνα ενός υπουργού Οικονομικών έξω και πάνω από τα συνηθισμένα. Ειδικευμένος στη θεωρία των παιγνίων, «έπαιζε» στα δάχτυλα την οικονομική θεωρία, αλλά σε ένα περιβάλλον που ήταν περισσότερο ειδικευμένο στην «αριθμητική» της λιτότητας.
Ζητούσε αξιοπρέπεια, κοινωνική συνοχή, ρευστότητα και ανάπτυξη για την Ελλάδα από ένα κογκλάβιο που «έδινε» μόνο προσβολές, φτώχεια, πιστωτική ασφυξία και ύφεση. Και του ζητούσε να γίνει... Χαρδούβελης. Μιλούσε στα ΜΜΕ της υφηλίου για το ελληνικό δράμα και το άλλο μήνυμα της νέας κυβέρνησης και αυτοί του ζητούσαν να τηρήσει τις δεσμεύσεις των Μνημονίων. Καμία συνεννόηση, καμία επαφή.
Το... τέρας της Ευρωζώνης
Και μετά ήρθαν οι επιθέσεις. Συντονισμένες και μεθοδικές, ενίοτε χυδαίες και ανθρωποφαγικές. Και τι δεν άκουσε ο Βαρουφάκης όλο αυτό το διάστημα. Από αργόσχολος και αγενής μέχρι επιπόλαιος, πολυλογάς και επιδειξίας. Μόνο τζιχαντιστή και τρομοκράτη δεν τον χαρακτήρισαν. Το χειρότερο: κάποιοι που παίζουν και θεσμικό ρόλο στην Ευρωζώνη, όπως ο Γ. Ντάισελμπλουμ, έφτασαν στο έσχατο σημείο να υποδεικνύουν προκλητικά στον Αλ. Τσίπρα να τον αποσύρει. Κίνηση που δεν έχει προηγούμενο στην πολιτική ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η οποία, βαδίζοντας προκλητικά και αμέριμνα στον νεοφιλελεύθερο κατήφορο, χάνει χρόνο με τον χρόνο, μήνα με τον μήνα και τα τελευταία στοιχεία της λάμψης της, που την έκαναν κάποτε ελκυστική. Και μετατρέπεται σε κάτι άλλο, που δεν έχει καμία σχέση με αυτό που οραματίστηκαν οι εμπνευστές της. Δεν είναι τυχαίο ότι η εποχή κατά την οποία οι χώρες συνωστίζονταν στον προθάλαμο των Βρυξελλών αναζητώντας ένα εισιτήριο για την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μακρινό παρελθόν. Ότι αυτή η Ευρώπη, που έγινε σαν τα μούτρα τους, δεν αρέσει πια.
«Φτιάξαμε ένα τέρας στην Ευρωζώνη» είχε γράψει πρόσφατα στο "Spiegel" o διάσημος Γάλλος οικονομολόγος Τομά Πικετί. Και αυτό το «τέρας» είναι που έχει κάνει απωθητική την εικόνα της Ευρώπης, που δεν αφήνει τη χώρα μας να πάρει ανάσα και να γυρίσει σελίδα. Που αρνείται έναν έντιμο συμβιβασμό σε μια βιώσιμη συμφωνία αν προηγουμένως δεν υποτάξει πλήρως τη νέα κυβέρνηση στον οικονομικό και κοινωνικό παραλογισμό. Όμως μια τέτοια συμφωνία δεν μπορεί να υπάρξει, γιατί τότε δεν θα είναι βιώσιμη ούτε η κυβέρνηση, ούτε η ζωή Ελλήνων πολιτών. Και αυτό δεν είναι θέμα που αφορά μόνο την Ελλάδα, τον Τσίπρα ή τον Βαρουφάκη. Αφορά, πρέπει να αφορά, όλους τους πολίτες της Ευρώπης, οι οποίοι οφείλουν να συνειδητοποιήσουν, όσο είναι καιρός, ότι τα «τέρατα» δεν εξευμενίζονται με καμία ανθρωποθυσία. Απλά τα «σκοτώνεις», για την ακρίβεια τα... θυσιάζεις για να σωθούν οι άνθρωποι.
