ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΑΡΙ - ΙΤΑΛΙΑ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟ
«Η αλλαγή έγινε, τη ζούμε, βρίσκεται σε εξέλιξη: ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές και σχημάτισε κυβέρνηση. Επιτέλους, διαμέσου του ΣΥΡΙΖΑ, του Τσίπρα, του Βαρουφάκη και του ελληνικού λαού έπεσαν τα πέπλα, αμφισβητήθηκαν οι πολιτικές που δεν πείθουν. Η πολιτική αλλαγή πραγματοποιήθηκε στις 25 Ιανουαρίου. Η ιταλική κοινή γνώμη έχει κατανοήσει πολύ καλά ότι υπάρχει μια αλλαγή», τόνισε στην «Αυγή» ο Φράνκο Κιαρέλο, καθηγητής στην Σχολή Πολιτικών Επιστημών του Μπάρι, που διοργάνωσε για τους φοιτητές του σεμινάριο για την Ελλάδα, τον ΣΥΡΙΖΑ, την Ιταλία και την Ευρώπη που θα θέλαμε.
* Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ήδη αντικείμενο έρευνας της πολιτικής επιστήμης; Γιατί διοργανώσατε στη σχολή σας αυτό το σεμινάριο σε τρεις ενότητες για την Ελλάδα και τον ΣΥΡΙΖΑ;
Διδάσκω στο Τμήμα Διεθνών Σχέσεων της Σχολής των Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Μπάρι και μου φαίνεται απολύτως φυσικό να ασχοληθούμε με τα ζητήματα που έθεσε η νέα ελληνική κυβέρνηση σε σχέση με την Ευρώπη. Ο δεύτερος λόγος αφορά την ίδια τη θέση του Μπάρι, που στο παρελθόν και ίσως μέχρι σήμερα αποτελεί την πιο ελληνική πόλη της Ιταλίας. Τη δεκαετία του '60 και του '70 το Πανεπιστήμιό μας ήταν γεμάτο από Έλληνες δημοκρατικούς φοιτητές που αγωνίζονταν εναντίον της δικτατορίας, μπολιάζοντας την πόλη μας με διαρκές ενδιαφέρον για την Ελλάδα. Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι η Ελλάδα είναι πάντα παρούσα στο Μπάρι, που αποτελεί ένα μεγάλο κανάλι επικοινωνίας ανάμεσα στους λαούς μας.
Η Απουλία, η περιφέρεια που ανήκει το Μπάρι, έχει ιδρύσει θέση αντιπεριφερειάρχη για τη Μεσόγειο, με αποτέλεσμα οι πιο στενές σχέσεις να έχουν αναπτυχθεί με τους γείτονες της Αδριατικής. Οι σχέσεις, λοιπόν, της Ελλάδας και της Ευρώπης είναι πολύ σημαντικές για να κατανοήσουμε πού ακριβώς βρισκόμαστε όλοι μας.
Το πιο σημαντικό όμως έχει να κάνει με την ίδια μας τη σχέση με την πολιτική ως πολίτες. Η Ελλάδα βρίσκεται στην πρωτοπορία, κάνει αυτό που πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν έχουν το κουράγιο να κάνουν. Η πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης δεν αφορά τις σχέσεις σας με την Ευρώπη, αλλά αφορά όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, και ιδιαίτερα μια χώρα όπως η Ιταλία και μια περιφέρειά της όπως η Απουλία. Οι φοιτητές μας πρέπει να έχουν λοιπόν καλή γνώση της κατάστασης στην Ελλάδα και των προκλήσεων για την Ευρώπη.
* Μου φαίνεται όμως ότι σπάτε και την κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη σκέψη που προσπάθησαν να επιβάλουν τις τελευταίες δεκαετίες στα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια...
Ο στόχος των σεμιναρίων είναι πρωτίστως η μετάδοση της γνώσης και ο σχηματισμός γνώμης που να βασίζεται σε στοιχεία της πραγματικότητας. Η διαλεκτική και η αντιπαράθεση ιδεών μπορούν να βοηθήσουν τα άτομα να έχουν καλύτερη εικόνα της κατάστασης.
Ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί την επίσημη σκέψη σήμερα, επηρεάζοντας τους μελετητές και τους ερευνητές, οι οποίοι μετά κάνουν τους συμβούλους στις κυβερνήσεις. Η τυπική μορφή του: «σύμβουλος της κυβέρνησης». Στα πανεπιστήμια ευτυχώς η συζήτηση ήταν πάντα πιο ενδιαφέρουσα από αυτό που φαίνεται σε θεσμικό επίπεδο. Μέσα στα πανεπιστήμια και τις σχολές μας η κριτική σκέψη υπερείχε πάντα της «μοναδικής σκέψης» του νεοφιλελευθερισμού. Το πανεπιστήμιο από τη φύση του πρέπει να εκφράζει τη κριτική σκέψη.
* Πώς βλέπετε τη νέα ελληνική κυβέρνηση και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει;
Ο Βαρουφάκης είπε κάτι σημαντικό στο Τσερνόμπιο, ότι η ελληνική κυβέρνηση λέει ένα σκανδαλώδες πράγμα: την αλήθεια. Όλοι μας καταλαβαίνουμε τις τεράστιες δυσκολίες και τις πιέσεις που δέχεται η Ελλάδα από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Ο Τσίπρας λέει αυτό που δεν λέει ο Ολάντ, ο Ρέντζι, αυτό που κρύβουν οι κυβερνήσεις της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας. Η ελληνική κυβέρνηση έχει το θάρρος να πει αυτά που δεν τολμά να πει κανείς άλλος. Πρέπει να αναγνωρίσουμε στην Ελλάδα αυτή την αξία. Αποκαλύψατε ότι υπάρχει κάτι που δεν ήθελαν να το πουν και δεν θέλουν να το ακούνε. Η Ελλάδα επισημοποίησε μέσα στην ευρωπαϊκή δημόσια συζήτηση και με κυρίαρχο τρόπο το θέμα της Ευρώπης που θέλουμε, που θέλουμε να ζήσουμε.
Η ελληνική κυβέρνηση έθεσε επίσης το θέμα του ευρώ με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, υπογραμμίζοντας ότι δεν μπορεί να υπάρχει ένα νόμισμα χωρίς μια κυρίαρχη δημοκρατική κυβέρνηση, ένα κοινό νόμισμα χωρίς μια πολιτική κυβέρνηση διαχείρισής του. Η Ελλάδα μάς προσφέρει πολύτιμη βοήθεια για να βρούμε λύσεις.
* Υπάρχει η προοπτική για κάποια αλλαγή των ισορροπιών και ανοικοδόμηση της Ευρώπης σε άλλες βάσεις;
Η αλλαγή έγινε, τη ζούμε, βρίσκεται σε εξέλιξη: ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές και σχημάτισε κυβέρνηση. Επιτέλους, διαμέσου του ΣΥΡΙΖΑ, του Τσίπρα, του Βαρουφάκη και του ελληνικού λαού έπεσαν τα πέπλα, αμφισβητήθηκαν οι πολιτικές που δεν πείθουν. Η πολιτική αλλαγή πραγματοποιήθηκε στις 25 Ιανουαρίου. Η ιταλική κοινή γνώμη έχει κατανοήσει πολύ καλά ότι υπάρχει μια αλλαγή.
Η ελληνική κυβέρνηση αντιμετωπίζει δύσκολες διαπραγματεύσεις, που αυτή τη στιγμή δεν ξέρουμε πού θα οδηγήσουν. Ο κόσμος στην Ελλάδα πρέπει να κατανοήσει ότι έχει μαζί του ένα μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης και όχι μόνο της Αριστεράς. Ακόμη και οι μετριοπαθείς άνθρωποι κατανοούν ότι η λιτότητα επιδεινώνει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Οι απόψεις του Κρούγκμαν και του Στίγκλιτς ενίσχυσαν στην Ευρώπη αυτή την αίσθηση. Η ελληνική κυβέρνηση αντιπροσωπεύει σήμερα την πλειοψηφία της προοδευτικής ευρωπαϊκής κοινής γνώμης και πρέπει να σχηματίσει συμμαχίες σε αυτή την κατεύθυνση.
* Η Ιταλία και η κυβέρνησή της πώς αντιμετωπίζουν την ελληνική πρόκληση;
Είναι προφανές ότι η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ ανέδειξε και στην Ιταλία την πρόκληση για την πορεία της χώρας μας, δεδομένου του υψηλού χρέους και των δομικών αλλαγών που επιβάλλονται από τη λιτότητα. Η ιταλική κυβέρνηση θα ήθελε να πει αυτά που λέει ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας. Είναι όμως υποτελής των ευρωπαϊκών θεσμών και δεν έχει το κουράγιο να τα πει. Γιατί κουράγιο σημαίνει δυσκολίες, ρήξεις. Η γαλλική και ιταλική κυβέρνηση έχουν την ίδια τακτική. Στα λόγια, φαίνεται ότι συμφωνούσαν πριν εκλεγούν και ότι ήθελαν να αλλάξουν την Ευρώπη. Στην πράξη, κάνουν ακριβώς το αντίθετο, γιατί αποδέχονται τις δεσμεύσεις που επιβάλλει η Μέρκελ, η Γερμανία και η τρόικα. Την ιταλική κυβέρνηση την συμφέρει να εγκαταλειφθούν οι πολιτικές της λιτότητας και να αφήσουμε πίσω μας τον εφιάλτη της νεοφιλελεύθερης λιτότητας.
* Η ιταλική κυβέρνηση επιβάλλει τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, την ακύρωση του δημοκρατικού σας συντάγματος, ετοιμάζεται να πλήξει τον δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης...
Δεν μπορεί να περιμένει κανείς τίποτα από την κυβέρνηση Ρέντζι και λυπάμαι που το λέω αλλά και ούτε από το Δημοκρατικό Κόμμα και την Αριστερά του. Αντί να στηρίξουν στους ευρωπαϊκούς θεσμούς την ελληνική κυβέρνηση, έχουν ισοπεδωθεί και αποδεχθεί την πολιτική της τρόικας. Αντίθετα, υπάρχει μια τεράστια διάχυτη Αριστερά στην Ιταλία που στηρίζει την ελληνική κυβέρνηση και η πρωτοβουλία μας στο Πανεπιστήμιο στοχεύει σε αυτό. Μια μικρή χώρα και ένας μικρός λαός ανέλαβαν το τεράστιο καθήκον να αντιπροσωπεύσουν όλους μας, τους πολίτες της Ιταλίας, της Γαλλίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας. Στο βραχυπρόθεσμο διάστημα δεν νομίζω ότι η κυβέρνηση Ρέντζι θα αλλάξει πολιτική.
Στις αίθουσες του Πανεπιστημίου του Μπάρι
Αδιαχώρητο για τον ΣΥΡΙΖΑ
Η Σχολή Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Μπάρι διοργάνωσε κύκλο τριών σεμιναρίων με θέμα: «Κρίση της Ελλάδας ή κρίση της Ευρώπης;». Το πρώτο σεμινάριο με θέμα: «Ιστορικές, νομικές και κοινωνικές διαδρομές» πραγματοποιήθηκε στις 10 Μαρτίου, το δεύτερο με θέμα: «Οικονομικές και πολιτικές διαδρομές» πραγματοποιήθηκε στις 17 Μαρτίου και το τρίτο με θέμα: «Ελλάδα, Ευρώπη, Ιταλία» πραγματοποιήθηκε στις 18 Μαρτίου.
Στα σεμινάρια συμμετείχαν οι καθηγητές Τζ. Τσελαμάρε, Ι. Μοντζάλι, Ο. Ρομάνο, Β. Μπαβάρο, Μ. Καπριάτι και Τζ. Κασιόνε, ενώ στο τρίτο σεμινάριο, που πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή του δημοσιογράφου της «Αυγής» Αργύρη Παναγόπουλου, οι διοργανωτές βρέθηκαν μπροστά σε μια μεγάλη έκπληξη, γιατί η αρχική αίθουσα ήταν πολύ μικρή για να χωρέσει τους φοιτητές, που μεταφέρθηκαν σε διπλανή αίθουσα, σχεδόν τριακοσίων, ατόμων και που και αυτή αποδείχθηκε μικρή! Τελικά, διά μέσου βιντεοδιάσκεψης προβλήθηκε το σεμινάριο και σε διπλανή αίθουσα, που γέμισε και αυτή από τους φοιτητές της Σχολής Πολιτικών Επιστημών, προς μεγάλη ικανοποίηση του Φράνκο Κιαρέλο που είχε αναλάβει την πρωτοβουλία διοργάνωσης του σεμιναρίου.
