Του Κλέαρχου Τσαουσίδη
Βιώνουμε ως Έλληνες πολίτες, εδώ και σχεδόν δυο μήνες, την ολομέτωπη επίθεση της σύγχρονης Ακροδεξιάς, με σοσιαλδημοκρατικό φερετζέ ενίοτε, στο μοναδικό αριστερό κυβερνητικό κόμμα της ψευδεπίγραφης Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Το πρόσχημα είναι οι οικονομικές υποχρεώσεις της χώρας, η ουσία πολιτική. Διότι αν ο βρόχος που τόσο επιμελημένα έπλεξε το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα για να πνίξει τρυφερά και τους ευρωπαϊκούς λαούς αρχίσει να ξηλώνεται, οι γεωστρατηγικές εξελίξεις μπορεί να είναι ραγδαίες και καθόλου ευνοϊκές για το 1% που απομυζά τον παγκόσμιο πλούτο.
Σήμερα, ο Έλληνας πρωθυπουργός, ο πρόεδρος Τσίπρας, συνεχίζει τον αγώνα που δίνει με την έναρξη κρίσιμων για την πορεία της χώρας συναντήσεων. Κι εδώ, πίσω στην Ελλάδα, να τη, να τη πετιέται πάλι η μιζέρια.
Μήπως τελικά έχουν δίκαιο αυτοί που προειδοποιούσαν ότι γινόμαστε ΠΑΣΟΚ;
Δυο ιστορίες με οδηγούν να ισχυριστώ ότι η διαβόητη άσκηση «πολιτικής» με τη μέθοδο των «συντροφικών μαχαιρωμάτων» ενδημεί πλέον και σε κάποια κυκλώματα, κυρίως συνδικαλιστικά.
Δεν εννοώ βεβαίως όλους τους σημερινούς συντρόφους που κάποτε γοητεύτηκαν από τον παπανδρεϊκό λαϊκισμό, βαρέθηκαν τις εκατοντάδες διασπάσεις της Αριστεράς και τις δογματικές της αγκυλώσεις ή -ανθρώπινο και πολύ κατανοητό- δεν άντεχαν άλλο τη Δεξιά. Δείχνω ολοκάθαρα κάποια συνδικαλιστικά στελέχη που αναδείχτηκαν μέσα από το ΠΑΣΟΚ και κάποιους επαγγελματίες πια πολιτικούς που ήρθαν στο πλάι του ΣΥΡΙΖΑ, τον βοήθησαν, τον ενίσχυσαν σε χώρους που ήταν ανύπαρκτος και τώρα τον εκθέτουν. Και δεν εξαιρώ από το φαινόμενο ανθρώπους που συνυπήρχαμε στην Αριστερά και οι πλείστοι ευτυχώς σέρνονται τώρα σε παρόχθιες λασπουριές.
Πρώτο σοβαρό κρούσμα η επίθεση του προέδρου της Ομοσπονδίας των νοσοκομειακών γιατρών Δημήτρη Βαρνάβα στη συντρόφισσα Νάντια Βαλαβάνη επειδή προτίμησε να νοσηλευτεί για αιφνίδιο πρόβλημα υγείας σε ιδιωτικό θεραπευτήριο. «Δημόσια πρόσωπα που δεν εμπιστεύονται θεσμούς και υπηρεσίες των οποίων κάνει χρήση ο ελληνικός λαός έχουν μια και μόνη επιλογή: να ιδιωτεύσουν» δήλωσε ο κ. Βαρνάβας.
Ζούμε στην ίδια χώρα;
Ποιος ελληνικός λαός κάνει χρήση; Αυτός που δεν μπορεί να πληρώσει την ιδιωτική Υγεία, η οποία όμως καλπάζει στην άνοδο των ποσοστών της στο σύνολο του χώρου;
Αλήθεια, υπάρχει αμφιβολία ότι οι συνάδελφοι του κ. Βαρνάβα θα διαθέτανε στην κ. Βαλαβάνη έως και όροφο ολόκληρο σε οποιοδήποτε δημόσιο νοσοκομείο πήγαινε, με τουλάχιστον δέκα νοσοκόμους και πέντε γιατρούς πάνω από το κεφάλι της; Υπερβάλλω επίτηδες, αλλά γνωρίζουμε κι οι δυο καλά τι συμβαίνει στα δημόσια νοσοκομεία και όχι φυσικά με ευθύνη μόνο του προσωπικού, αλλά σε πολλές περιπτώσεις με την ενεργητική συμμετοχή γιατρών και την αδράνεια των υπολοίπων. Αν δεν το δέχεται, τότε ζούμε σε διαφορετικές χώρες.
Μπορώ με προσωπικά παραδείγματα να απαξιώσω κι εγώ πλήρως αυτό που γίνεται όχι τώρα, αλλά εδώ και δεκαετίες στη δημόσια Υγεία.
Ερώτηση στον όντως μαχητικό συνδικαλιστή τον οποίο εκτιμούσα από τότε που έδινε τους αγώνες του στη Χαλκιδική: Αν ένας άνθρωπος που έχει σοβαρό πρόβλημα υγείας πάει στη δημόσια Υγεία, πόσα πρέπει να πληρώσει; Παρακαλώ για σοβαρή απάντηση, διότι στις τέσσερις δεκαετίες που άσκησα αυτό το επάγγελμα οι πιο προβληματικοί κλάδοι που κατέγραψα είναι των μιντιαρχών, των δημοσιογράφων (ειδικά στα κρατικά μέσα) και των γιατρών (ειδικά στα νοσοκομεία).
Το χειρότερο όμως είναι ότι αβασάνιστα ο κ. Βαρνάβας αναφέρεται σε «ηθικής τάξης ζήτημα» που αφορά τις καταθέσεις της κ. Βαλαβάνη και άλλων κυβερνητικών στελεχών σε ξένες τράπεζες. Η κ. Βαλαβάνη απάντησε και σ' αυτό, αλλά προφανώς διέφυγε του επικριτή της. Ε, εδώ είναι το «μαχαίρωμα». Πού στηρίχτηκε και την κατήγγειλε; Στα στοιχεία της μιντιακής συμμορίας; Προς τι η σπουδή και σ' αυτό;
Έτσι κι εγώ, παίρνω το θάρρος και ρωτώ, με όλη τη συμπάθεια που του έχω: Δεν θυμάμαι -και τον παρακαλώ να με διορθώσει- αν κατήγγειλε τη νοσηλεία του Αντρέα Παπανδρέου στο Χέρφιλντ, όταν το τότε ΕΣΥ ήταν απείρως καλύτερο από το σημερινό και στην Ελλάδα, στη Θεσσαλονίκη, υπήρχε ο Παναγιώτης Σπύρου, ο καρδιοχειρουργός που προτιμούσαν κάτοικοι άλλων ευρωπαϊκών χωρών.
Ενημέρωση και Υγεία πάσχουν σοβαρά
Η δημόσια Υγεία πάσχει σοβαρά. Και οι άνθρωποι που αγωνίζονται γι' αυτήν, όπως ο κ. Βαρνάβας, ας μην εξωραΐζουν μια κατάσταση τριτοκοσμική. Παντού; Όχι! Βλέπεις στο ίδιο νοσοκομείο τη μια κλινική να λάμπει, το προσωπικό να ξεσκίζεται να σε εξυπηρετήσει, και στη διπλανή να επικρατεί η εγκατάλειψη. Γιατί; Δείτε τις ταμπέλες στα αραχνιασμένα γραφεία των καθηγητών σε πανεπιστημιακές κλινικές και θα καταλάβετε.
Μήπως θα ήταν καλύτερα να δούμε όλοι μαζί πώς όντως θα αποκτήσουμε ένα γνήσιο Εθνικό Σύστημα Υγείας όπως και μια δημόσια ραδιοτηλεόραση για τον λαό και όχι για τους νυν ή πρώην εργαζόμενους; Κάποιοι συνδικαλιστές κοντεύουν να μας τρελάνουν με όσα αντιπαραβάλλουν στην προσπάθεια του υπουργού Νίκου Παππά να λειτουργήσει το δυνατό συντομότερα μια εταιρεία ικανή να μετεξελιχτεί σε δημόσιο (και όχι κυβερνητικό) λειτουργικό σχήμα. Επ' αυτού, όμως, η συζήτηση είναι και πολύ μεγάλη (εκτός από οδυνηρή) για όλους, εννοώ δημοσιογράφους, τεχνικούς και διοικητικούς.
Σημ.: Τη συντρόφισσα Βαλαβάνη ούτε τη γνωρίζω ούτε ανήκω στην τάση που την εκφράζει ή σε οποιαδήποτε άλλη.
