Του Γιάννη Κουτσοκώστα
Τελικά το δύσκολο για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν να κερδίσει τις εκλογές. Αυτό το πέτυχε σχετικά εύκολα, άνετα και με ούριο κοινοβουλευτικό και κοινωνικό αέρα στα πανιά του. Το δύσκολο τελικά ήταν και είναι να κυβερνήσει ή -για να είμαι πιο ακριβής- να διαχειριστεί την... καυτή πατάτα της πραγματικότητας, με την οποία βρέθηκε αντιμέτωπος από τις πρώτες κιόλας ημέρες, και μάλιστα σε ένα περιβάλλον, διεθνές και εσωτερικό, που μοιάζει περισσότερο με ναρκοπέδιο στον πάγο. Και επειδή δεν διαθέτει ούτε σκιέρ ούτε ναρκαλιευτές, η κυβέρνηση σκεπτική και αμήχανη δείχνει να πνίγεται σε μια κουταλιά νερό. Αντί να επιλέξει τη φυγή προς τα μπρος, επιδίδεται στα παμπάλαια... αριστερά σπορ της ομφαλοσκόπησης, της εσωτερικής αμφισβήτησης και των συζητήσεων χωρίς τέλος.
Για παράδειγμα, πολλοί κλαίνε και οδύρονται -μια βδομάδα τώρα- πάνω από το κείμενο της συμφωνίας με τους δανειστές της χώρας. Και δεν εννοώ αυτούς που ζητούν διευκρινίσεις για το περιεχόμενο της συμφωνίας, αυτούς που απαιτούν ψύχραιμα και νηφάλια εξηγήσεις και ενημέρωση για τα πώς και τα γιατί της συμφωνίας. Ούτε φυσικά εννοώ τον άνεργο ή τον συνταξιούχο, που περιμένει τη 13η σύνταξη, ούτε την απολυμένη καθαρίστρια και τον σχολικό φύλακα, ούτε τα... αθώα θύματα του ΕΝΦΙΑ. Όλοι αυτοί έχουν δικαίωμα και να ανησυχούν και να διαμαρτύρονται.
Εννοώ εκείνα τα πολιτικά στελέχη που φορούν... μαύρες πλερέζες και κατακεραυνώνουν τη συμφωνία είτε για να εξασφαλίσουν λίγα λεπτά δημοσιότητας είτε γιατί -ενώ γνωρίζουν- κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς συμβαίνει.
* Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι κανένα... ματς δεν κερδίζεται και δεν χάνεται από το πρώτο δεκάλεπτο, ούτε καν από το πρώτο ημίχρονο. Ότι αυτή η συμφωνία, όσο κρίσιμη και δεσμευτική κι αν είναι, δεν θα είναι η πρώτη ούτε η τελευταία, που θα κληθεί να υπογράψει η νέα κυβέρνηση, καθώς θα ανεβαίνει τον δικό της... Γολγοθά για τη σωτηρία της κοινωνίας. Και ότι μια οποιαδήποτε συμφωνία, για να είναι συμφωνία, πρέπει να απηχεί τις απόψεις και των δύο πλευρών, που συμφωνούν.
* Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι αυτό που επιτεύχθηκε στις Βρυξέλλες ήταν απλά η τετράμηνη παράταση ζωής και όχι η... απελευθέρωση της χώρας. Ότι η πραγματική διαπραγμάτευση μόλις τώρα αρχίζει και ότι αυτό που αποφύγαμε είναι απλά και μόνο η παγίδα του ξαφνικού θανάτου.
* Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι στη μια πλευρά του τραπεζιού της διαπραγμάτευσης δεν κάθονταν οι... μάγοι με τα δώρα, αλλά η σκληρή, δεσποτική και κυρίως νεοφιλελεύθερη πολιτική ηγεσία της Ευρώπης. Και από την άλλη μια νέα αριστερή κυβέρνηση, που παρέλαβε μια χώρα διαλυμένη, με κατεστραμμένη οικονομία, χωρίς θεσμούς και διοίκηση, μια χώρα στην οποία «αλωνίζει» η διαφθορά και η διαπλοκή.
* Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι για πρώτη φορά, τα τελευταία έξι εφιαλτικά χρόνια, η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη άκουσε τόσο δυνατά για την ανθρωπιστική κρίση, που έχουν προκαλέσει στην Ελλάδα οι πολιτικές των Μνημονίων. Ότι για πρώτη φορά ακούστηκαν στην Ευρώπη και κάποια όχι σε κρίσιμες επιλογές και σχέδια.
* Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι για πρώτη φορά άνοιξε στην Ευρώπη μια σοβαρή συζήτηση για μια άλλη πορεία. Και ότι για πρώτη φορά η επιλογή της γενικευμένης λιτότητας, που επιβάλλει το Βερολίνο, αμφισβητήθηκε τόσο έντονα και στον Νότο, αλλά και στον Βορρά της Γηραιάς Ηπείρου.
* Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εκλέχθηκε όχι για να διαπραγματεύεται εσαεί, αλλά για να κυβερνήσει, να εφαρμόσει πολιτικές και μέτρα σε όφελος των πολλών και όχι των λίγων. Με δικό του πρόγραμμα και σχέδιο και όχι με εντολές από το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες.
* Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι η αξιοπρεπής επιβίωση είναι προτιμότερη από τον... υπερήφανο θάνατο και η... ισοπαλία καλύτερη από την ήττα. Ότι η πολιτική είναι η τέχνη της διαχείρισης και της αλλαγής της πραγματικότητας και ότι αυτή η πραγματικότητα, αντικειμενική και υποκειμενική, είναι που καθορίζει αν θα πας για το... Κούγκι ή για τα... χειμερινά ανάκτορα.
Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς γι' αυτή καθ' αυτή συμφωνία. Να διαφωνήσει ή να συμφωνήσει με επιμέρους πλευρές ή μέτρα που προβλέπει. Αυτό που έχει σημασία είναι αν αυτή η συμφωνία είναι προωθητική ή όχι. Αν μπλοκάρει ή αν ξεμπλοκάρει τα πράγματα, αν ανοίγει ή αν κλείνει δρόμους. Και κυρίως αν επιτρέπει, αν διευκολύνει τη νέα κυβέρνηση, να αναμετρηθεί επιτέλους με τα πραγματικά προβλήματα του τόπου και των πολιτών, να ανορθώσει τα ερείπια, που άφησε στην κοινωνία ο εφιάλτης των Μνημονίων και να εγκαθιδρύσει ένα νέο, σύγχρονο μοντέλο διακυβέρνησης της χώρας με διαφάνεια, λογοδοσία, δικαιοσύνη και κοινωνική ευαισθησία. Είναι η φυγή προς τα εμπρός από την οποία θα κριθεί η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ.
Όχι τώρα, από τον πρώτο μήνα, αλλά όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου. Μέχρι τότε, σύντροφοι, ψυχραιμία, υπομονή και εγρήγορση. Έλεγχος παντού. Αυτή είναι η ευκαιρία της Αριστεράς. Και δεν θα υπάρξει δεύτερη.
