Έμπα ψυχή - έβγα ψυχή ετούτη δω η διαπραγμάτευση, κι ακόμα είμαστε στην αρχή. Έχουμε δρόμο μπροστά μας μακρύ και, σίγουρα, δύσβατο. Μακρύ και δύσβατο, δεδομένου ότι δεν πρόκειται για ό,τι ξέραμε ώς τώρα, αλλά για την «άλλη» διαπραγμάτευση. Είναι γι' αυτό που μοιάζουν παράλογα και, πάντως, ολότελα πρόωρα τα όποια συμπεράσματα. Όπως και οι όποιες ενστάσεις, οι όσο καλοπροαίρετες. Προκειμένου για μια προσπάθεια που δεν είναι βέβαια κατοστάρι, αλλά μαραθώνιος.
Διόλου καλοπροαίρετος ασφαλώς, κάθε άλλο, ο σχολιασμός εκείνος που ταυτίζεται με την επιχειρηματολογία του Σόιμπλε. Και τούτες τις μέρες χορτάσαμε από δαύτον...
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Ευτυχώς να πεις που αυτή τη φορά η διαπραγμάτευση με τους εταίρους και δανειστές γίνεται «on camera», με όλους τους προβολείς πάνω της. Και είναι γι' αυτό που όλοι βλέπουμε, όλοι ακούμε, όλοι καταλαβαίνουμε. Κι αν όχι τις λεπτομέρειες, αν όχι τις υποσημειώσεις και τους αστερίσκους, αν όχι τα βαθιά οικονομικά, καταλαβαίνουμε πάντως ότι σήμερα κάτι γίνεται. Ότι διεξάγεται πραγματική, σκληρή διαπραγμάτευση. Κι αν θέλουμε να 'μαστε εντάξει, με τους εαυτούς μας πρώτα - πρώτα, ας ομολογήσουμε πως αυτό δεν το έχουμε ξαναδεί. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι δύο Eurogroup απέβησαν άκαρπα, στη βάση των δικών μας ενστάσεων. Που κι αυτό δεν έχει ξαναγίνει. Είναι ο «άλλος δρόμος» που λέγαμε...
Πολύς λόγος έγινε και πολύ μελάνι χύθηκε, με πικρόχολη συνήθως διάθεση, για το ότι η ελληνική πλευρά περιορίστηκε στο πολιτικό πλαίσιο στην πρώτη φάση, αποφεύγοντας να μιλήσει με «νούμερα». Εκτιμώμενα τα σχετικά ως αδυναμία. Αλλά αυτή ακριβώς δεν ήταν άραγε από την αρχή η επιδίωξη; Να ξεκινήσουμε με «πολιτική διαπραγμάτευση» και με «πολιτική απόφαση»ς Και στη βάση αυτής της «πολιτικής απόφασης» να προχωρήσουμε μετά στην αριθμητική της αποτίμησης; Μήπως στη βάση, ακριβώς, της «πολιτικής απόφασης» δεν γίνεται -για πρώτη φορά- αναφορά στην ανθρωπιστική κρίση; Στη βάση της «πολιτικής απόφασης» δεν ελαστικοποιούνται οι στόχοι των πρωτογενών πλεονασμάτων; Στη βάση της «πολιτικής απόφασης» δεν προβλέπεται η αποτροπή νέων υφεσιακών μέτρων; Αν πηγαίναμε απ' ευθείας στο «λογιστήριο», τίποτα απ' αυτά δεν θα εξασφαλίζαμε. Έτσι, για να μείνουμε στα απολύτως προφανή...
Στη λογική της διαρκούς διεκδίκησης
Δεν είδαν άραγε οι μεμψιμοιρούντες, ή μήπως δεν θέλησαν να δουν, ότι στο τρίτο Eurogroup, εκείνο της συμφωνίας, ο Σόιμπλε απομονώθηκε από τους κορυφαίους της Ευρώπης; Ότι τον άδειασαν σχεδόν όλοι, από τον Γιούνκερ και τον Σουλτς ώς τον Ολάντ και τον Ρέντζι. Κι από την Λαγκάρντ και τον Μοσκοβισί ώς τους Γερμανούς συμμάχους του. Όταν επιχείρησε να υφαρπάξει την απόρριψη, σχεδόν αβλεπί, της ελληνικής πρότασης. Ή μήπως δεν ξέρουν ότι αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά; Κι ότι είναι η Ελλάδα που υπήρξε ο καταλύτης της ρωγμής; Μιας ρωγμής με στρατηγική ίσως προοπτική. Που, υπό προϋποθέσεις, μπορεί ν' αποτελέσει προίκα για το μέλλον της Ευρώπης. Ε, από κει και πέρα, τι άλλο έμενε στον Σόιμπλε παρά να κομπάζει ότι εκείνος είναι ο νικητής;
Αλλά έχει και σε κάτι δίκιο ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών. Εκεί που προέβλεψε ότι ο Τσίπρας θα αντιμετωπίσει προβλήματα στο εσωτερικό του. Πράγματι, έχει προβλήματα ο Τσίπρας, όχι στο εσωτερικό της χώρας όπως είπε ο Γερμανός, κάθε άλλο, ούτε καν στην εκλογική του βάση. Έχει προβλήματα, το βλέπουμε όλοι, στο εσωτερικό του κόμματός του, σε στελεχικό προπάντων επίπεδο, αν όχι μονάχα σ' αυτό. Αλλά κι αυτό μόνο όσοι «κατοικούν σε άλλη χώρα» δεν το περίμεναν. Όταν είναι τοις πάσι γνωστό ότι στον ΣΥΡΙΖΑ ανθεί και θάλλει η πολυφωνία από ιδρύσεως. Ότι αναγνωρίζεται (και καταστατικά) αλλά και ενθαρρύνεται η λειτουργία εσωκομματικών τάσεων, με αναλογική μάλιστα εκπροσώπηση στα κομματικά όργανα. Ότι η πολυφωνία (στα όρια της παραφωνίας ενίοτε) αποτέλεσε το μείζον κομματικό πρόβλημα ακόμη και στις «εύκολες» εποχές. Ότι η λογική του ποινολογίου, που ενδεχομένως θα εξασφάλιζε τη διά της απειλής πειθαρχία, βρίσκεται εκτός της φιλοσοφίας και των πρακτικών του ΣΥΡΙΖΑ. Ότι είναι φυσικό, και απολύτως αναμενόμενο, να ζητούνται διαρκώς όλο και περισσότερα (εδώ και τώρα μάλιστα) από την -για πρώτη φορά- κυβερνώσα Αριστερά. Και ότι, εντέλει, θα πάρει καιρό για να συνηθίσει ο κόσμος της Αριστεράς τούς κυβερνητικούς βηματισμούς και να μπει στη λογική τους.
Και, εδώ που τα λέμε, όσο περισσότερο καιρό πάρει τόσο καλύτερα. Δεδομένου ότι έτσι θα διατηρήσει τη φρεσκάδα της διαρκούς διεκδίκησης. Και, με τον τρόπο του, μπορεί να συμβάλει ευεργετικά στην επιτυχία του εγχειρήματος. Αρκεί, μαζί με τη φρεσκάδα, να διατηρήσει και τη σοφία του μέτρου ο κόσμος της Αριστεράς. Ώστε να λειτουργήσει μονάχα διορθωτικά και προωθητικά για την προσπάθεια. Και να μην την τραυματίσει...
