Του ΣΤΑΘΗ ΛΟΥΚΑ
Κάνοντας κάποια περίσκεψη γύρω από τη συζήτηση που έχει ξεσπάσει ως συνέπεια της διαπραγμάτευσης και της συμφωνίας στο πλαίσιο του Εurogroup, έχω να παρατηρήσω τα παρακάτω:
α. Η έκφραση της διαφορετικής γνώμης και η συζήτηση καλό είναι να γίνεται, γιατί είναι το λιγότερο έκφραση μιας δημοκρατικής ζωντάνιας. Τα ερωτηματικά που προκύπτουν δεν είναι τόσο γιατί η διαφορετική γνώμη δεν διακρίνει με σαφήνεια τις γεωπολιτικές και ενεργειακές δυσκολίες της Ε.Ε., καθώς και τις μετατοπίσεις που έχει προκαλέσει η πολιτική πρωτοβουλία -του ΣΥΡΙΖΑ, όπως διαμορφώθηκε- στους σύνθετους συσχετισμούς στο πλαίσιο της Ε.Ε. (π.χ. δίδυμο Γερμανία - Γαλλία, Επιτροπή, Γερμανία, Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία, πρωτοβουλία Ντράγκι κ.λπ.). Είναι γιατί αυτή η δυσκολία διεισδυτικής διάκρισης οφείλεται σ' αυτό που ο Aντόνιο Γκράμσι ονομάζει «θεωρίες της αδιαλλαξίας».
β. Θεωρίες:
- Που πηγάζουν από την πεποίθηση ότι υπάρχουν για την ιστορική εξέλιξη νόμοι αντικειμενικοί όπως οι φυσικοί νόμοι. Κατά συνέπεια, οι ευνοϊκές συνθήκες θα παρουσιασθούν χωρίς άλλο, και κατ' ακολουθία είναι ακατάλληλες οι πρωτοβουλίες που τείνουν να ευνοήσουν την ωρίμανσή τους σύμφωνα με ένα πολιτικό σχέδιο και πρόγραμμα.
Συνέπεια αυτής της θεώρησης: έχουμε μια αξιωματική αντίθεση στους συμβιβασμούς, που όταν παρουσιάζεται στο εργατικό κίνημα είναι μια έκφραση ουσιαστικά πρωτόγονου ιδεολογισμού (μορφή οικονομισμού, κατά Γκράμσι). Ενώ όταν εκδηλώνεται σε ομάδες διανοουμένων είναι μια μορφή σνομπισμού, συχνά στα όρια της απλής διαμαρτυρίας και ανευθυνότητας. Και στις δύο περιπτώσεις είναι μια έκφραση της ήττας.
