ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ
Αμέσως μόλις η κυβέρνηση βρει ένα σημείο ισορροπίας με τους δανειστές, θα κληθεί να κάνει αυτό για το οποίο εξελέγη: να κυβερνήσει. Είναι η πρώτη φορά μετά από πολλές δεκαετίες που ο ελληνικός λαός περιμένει ένα πραγματικά διαφορετικό υπόδειγμα διακυβέρνησης, ένα υπόδειγμα που οφείλει να έχει στο επίκεντρό του τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες και ταυτόχρονα να είναι πλεονασματικό. Από την άλλη μεριά η κυβέρνηση οφείλει να εξηγεί στον κόσμο, με όσο το δυνατόν πιο καθαρά λόγια, τι είναι εφικτό σε κάθε συγκεκριμένη στιγμή και τι όχι, καθώς και το ποιος είναι ο οδικός χάρτης για να φτάσουμε σε συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις. Ιδού, για παράδειγμα, μερικά χαρακτηριστικά ερωτήματα:
Ερώτημα πρώτο: Ο ΟΠΑΠ. Την εποχή της αθωότητας και των μονοψήφιων ποσοστών, η Αριστερά είχε ρίξει την ιδέα να περάσει ο ΟΠΑΠ υπό τον έλεγχο των ασφαλιστικών ταμείων και να διατίθενται τα έσοδά του για τη στήριξη του ασφαλιστικού συστήματος. Σήμερα η χρηματοδότηση του ασφαλιστικού συστήματος είναι περισσότερο επείγουσα από κάθε άλλη φορά, ενώ ο ΟΠΑΠ έχει ιδιωτικοποιηθεί με διαδικασίες που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει χαρακτηρίσει «εθνικό έγκλημα». Να, λοιπόν, κάτι που η κυβέρνηση οφείλει να ξεκαθαρίσει: Είναι αναστρέψιμη η ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ; Σκοπεύει να τον θέσει ξανά υπό δημόσιο έλεγχο; Με ποιες διαδικασίες και με ποιες κινήσεις; Εξετάζει το ενδεχόμενο να κατευθύνει τα έσοδά του στη χρηματοδότηση του ασφαλιστικού; Και αν αυτά δεν γίνονται, θα αναλάβει κάποιος να εξηγήσει στον κόσμο γιατί;
Ερώτημα δεύτερον: Το τρένο. Αν κάποιος αποφασίσει να ταξιδέψει στη Θεσσαλονίκη, θα διαπιστώσει ότι το κόστος με τους τρεις διαφορετικούς τρόπους -αυτοκίνητο, αεροπλάνο και τρένο- είναι πάνω - κάτω το ίδιο. Αυτό είναι λογικό: τα ιδιωτικά συμφέροντα που σχετίζονται με τα διόδια και τις αερομεταφορές απαιτούν να είναι ακριβό το εισιτήριο του σιδηροδρόμου, ώστε να μην έχουν ανταγωνισμό. Σε αυτό συνηγορούν και τα θηριώδη ελλείμματα του ΟΣΕ, που σήμερα αποτελούν το κυριότερο επιχείρημα για την ιδιωτικοποίησή του. Από την άλλη, από μια αριστερή οπτική, το τρένο πρέπει να είναι το κυρίαρχο και πλέον ανταγωνιστικό μέσον σε τέτοιου είδους μετακινήσεις, πρώτα και κύρια για λόγους περιβαλλοντικούς. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι: Μπορεί η πολιτική της Αριστεράς να κάνει το τρένο φθηνό, αξιόπιστο και βιώσιμο; Υπάρχει αναπτυξιακή στρατηγική που να κάνει τον σιδηρόδρομο ανταγωνιστικό, με πραγματικό κοινωνικό ρόλο, αλλά χωρίς να φουσκώνει τα ελλείμματά του; Ή όλα αυτά είναι τραγούδια που ειπώθηκαν έξω από τον χορό;
Ερώτημα τρίτο (δεν είναι τόσο στρατηγικό, αλλά έχει συμβολική σημασία): τα τηλεφωνικά ραντεβού στο ΠΕΔΥ. Μέχρι κάποιο σημείο, οι ασφαλισμένοι στον τότε ΕΟΠΥΥ έκλειναν τηλεφωνικά ραντεβού με τους γιατρούς, πληρώνοντας το κόστος μιας αστικής κλήσης. Οι εμπνευσμένες μεταρρυθμίσεις του Μνημονίου κατάργησαν την υπηρεσία αυτή. Στη θέση της ξεφύτρωσαν τέσσερις ιδιωτικές εταιρείες, οι οποίες κλείνουν ραντεβού (και μάλιστα για έναν γιατρό μόνο -αν θέλεις δύο, πρέπει να κλείσεις και να ξαναπάρεις) με αντίτιμο 1 ευρώ ανά τηλεφώνημα. Τα κέρδη τους είναι τεράστια.
Ερωτάται, λοιπόν, η κυβέρνηση: Έχει τον τρόπο και το σχέδιο να καταργήσει αυτό το αίσχος και να επαναφέρει την υπηρεσία στο κόστος μιας αστικής κλήσης; Μπορεί αυτό να γίνει χωρίς συμβάσεις με αυτά τα απίθανα ιδιωτικά τηλεφωνικά κέντρα που βασίζονται στη μαύρη και απλήρωτη εργασία; Και, φυσικά, μπορεί να διασφαλίσει το πρώτο και κύριο, που είναι να εξυπηρετούνται άνετα οι πολίτες;
Αυτά τα ερωτήματα είναι, βεβαίως, ενδεικτικά. Έξω στην κοινωνία κυκλοφορούν πολύ περισσότερα, πολύ πιο σύνθετα και, ενδεχομένως, πολύ πιο κρίσιμα. Ο λαός δεν περιμένει να δει τεράστιες ανατροπές και γρήγορα βήματα προς τον σοσιαλισμό. Σίγουρα, όμως, θέλει να δει μια νέα κυβερνητική πρακτική που να υπερασπίζεται μαχητικά και αποτελεσματικά το δημόσιο συμφέρον, τόσο στα στρατηγικά όσο και στα ζητήματα καθημερινότητας. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα της Αριστεράς.
