ΤΗΣ ΤΖΙΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΟΥ
Πάμε Σύνταγμα για να στηρίξουμε την κυβέρνηση! Την περασμένη Πέμπτη πρωί-πρωί στο Διαδίκτυο. Αν είναι δυνατόν! Σαράντα χρόνια ενήλικης ζωής δεν μου συνέβη τέτοιο πράγμα. Τα συνθήματα της πρόσκλησης: "Δεν εκβιαζόμαστε, Δεν υποκύπτουμε, Δεν φοβόμαστε, Δεν κάνουμε πίσω, Νικάμε".
Μια υπερένταση από το πρωί, μια έκρηξη φιλότιμου, μια ανάγκη για επικοινωνία με συντρόφους, πώς να ενημερωθούνε περισσότεροι, πώς να πάμε περισσότεροι. Πηγαίνοντας στο Σύνταγμα με το τραμ σκέφτομαι πως θα έχει λίγο κόσμο, απροετοίμαστη συγκέντρωση αλλά έστω μια αρχή, ένα ζέσταμα για ό,τι ακολουθήσει, για τις μέρες της διαπραγμάτευσης που θα έρθουν. Συνειδητοποιώ πως δεν με νοιάζει τι παπούτσια φοράω, δεν θα χρειαστεί να τρέξουμε, δεν χρειάζεται βούτυρο κακάο στην τσάντα, σίγουρα είναι καλοδεχούμενη η συγκέντρωση απ' όλους, παράξενο, καινούργιο, ωραίο! Η πόλη μας είναι φιλική.
Συγκίνηση! Τι ζούμε, τι τυχεροί που είμαστε μέσα στη δυστυχία που υπάρχει και στα δύσκολα που έρχονται. Όμως ο κόσμος δεν είναι λίγος, είναι πολύς και δεν είναι μόνο οι γνωστοί, οι ίδιοι. Δεν είναι πανηγυρισμός, όπως την Κυριακή το βράδυ, τα πρόσωπα δεν έχουν το ξέσπασμα της χαράς, το μεθύσι της νίκης. Είναι ήρεμα, οι τόνοι χαμηλοί, ούτε τραγούδια, ούτε πολλά συνθήματα. Ένα όμως ουσιαστικό, περιεκτικό, από τους σχολικούς φύλακες: "Αυτή η χώρα έχει δημοκρατία, τέλος στον φόβο και στην τρομοκρατία". Εκφράζει όλους μας και είναι η ελάχιστη επιθυμία και απαίτηση προς όλους, εντός και εκτός των συνόρων.
Αυτό είναι! Παρουσία των ανθρώπων, με επίγνωση της κατάστασης, με χαμηλές συζητήσεις, με ελπίδα, εμπιστοσύνη, ως ο ένας να ενθαρρύνει τον άλλο. Θα είναι δύσκολα, το περιμέναμε, το επιλέξαμε, όμως θα είναι καλύτερα, μια καινούργια αρχή, μια έμπνευση. Κι' αυτά πού; Μπροστά στη Βουλή, γύρω-γύρω από τα φυλάκια των ευζώνων. Η αστυνομία άφαντη. Ο κόσμος, εκτός από τους δρόμους, θέλει να πλησιάσει τη Βουλή της χώρας, χωρίς κάγκελα, προσιτή στους εντολείς της, στον λαό.
Σκέφτομαι: αν ήταν και το ΚΚΕ, το ΠΑΜΕ, όλοι οι σύντροφοι μαζί, να σωθεί ο τόπος, να χαμογελάσουν οι άνθρωποι, αν όχι τώρα πότε, πότε όλοι μαζί; Στις άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους, στην Ισπανία, στην Ιταλία, στην Ιρλανδία, τα γερμανικά συνδικάτα, ένας στην πράξη διεθνισμός, αν όχι τώρα πότε;
Χωρίς πατριωτικούς παροξυσμούς, αλλά με μια ελπίδα, η λέξη "αξιοπρέπεια" αποκτά εκτός από ατομική διάσταση και συλλογική. Δεν είμαστε τόσο ατομιστές, τόσο παραιτημένοι και, κυρίως, δεν είμαστε φοβισμένοι. Και είμαστε πολλοί, από μας εξαρτάται να γίνουμε περισσότεροι, αν διαφυλάξουμε το ήθος της Αριστεράς, αν επισκεπτόμαστε την Καισαριανή συχνά, πριν από κάθε δύσκολη στιγμή. Τα αντάρτικα που τραγουδούσαν οι εικοσάρηδες την Κυριακή, "στη νίκη, της ειρήνης τη γιορτή", δείχνουν την ανάγκη για συνέχεια και για πρότυπα, για σκυταλοδρομία με τις αξίες της Αριστεράς.
Έχουμε τα μάτια στραμμένα στα πρόσωπα χωρίς γραβάτες που αγωνίζονται για το δίκιο και τη δημοκρατία. Αν κρατήσετε εσείς, θα κρατήσουμε κι' εμείς, θα είμαστε εδώ, παρόντες και παρούσες, κάθε φορά, ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ που γίνεται το έκτακτο Eurogroup, και σ' όλα τα καλέσματα τις επόμενες μέρες, "κουβαλώντας τα σώματά μας στη διαδήλωση", όπως έλεγαν κι' οι παλιοί, για υποστήριξη. Δεσμευόμαστε και σας δεσμεύουμε. Δεν είναι πανηγυρισμός, είναι συναγώνας. Αξίζει.
* Η Τζίνη Τριανταφυλλίδου είναι ψυχολόγος, μέλος του ΣΥΡΙΖΑ.
