Της Εβίτας Καραγεώργου*
Η καταλυτική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου γέμισε χαμόγελα την Ελλάδα και έδωσε εκ νέου ανάταση στον ελληνικό λαό.
Ναι, μπορούμε να είμαστε περήφανοι για τη χώρα μας και για τους εαυτούς μας!
Όχι μόνο για το βάρος της μακραίωνης Ιστορίας μας, αλλά και για την ιστορική συγκυρία να διαδραματίσουμε πρωτοποριακό ρόλο εφεξής για την απαλλαγή της Ευρώπης από τους εφιάλτες της, τη λιτότητα, την ανασφάλεια, την ξενοφοβία, συνθήκες που εγκαθίστανται απειλητικές για την ειρήνη και την ευημερία σ' ένα παγκόσμιο περιβάλλον που αλλάζει τόσο γρήγορα και τόσο ολοκληρωτικά.
Σηκώνουμε μεγάλο βάρος και ευθύνη και πρέπει να τα καταφέρουμε.
Και μπορούμε να τα καταφέρουμε υπό προϋποθέσεις.
Μία εξ αυτών των προϋποθέσεων είναι, κατά τη γνώμη μου, να μην απομακρυνθούμε ούτε στιγμή από το να ακούμε την κοινωνία γύρω μας, εν ονόματι της καταστατικής μας συνέπειας ως οργανωμένου κόμματος.
Την Κυριακή στο σχολικό συγκρότημα όπου και υπηρέτησα ως καθηγήτρια για είκοσι χρόνια, παρακολουθώντας την εκλογική διαδικασία με τους συντρόφους της περιοχής του Νέου Κόσμου, συνάντησα πολλούς παλιούς γνώριμους μαθητές, γονείς, συναδέλφους.
Με έκπληξη παρατήρησα την ετερόκλητη συνάντηση πάνω μας διαφορετικών ηλικιών, πολιτικών και πολιτισμικών ταυτοτήτων, ποικίλων εμπειριών απεγκλωβισμού από το παραδοσιακό κατεστημένο του δικομματισμού μέχρι την εναπόθεση στην Αριστερά της ελπίδας τους για διέξοδο από την κρίση.
Ανάμεσα στους άλλους, συναντήθηκα και με τον επιστάτη του σχολείου και τον γιο του που διατηρεί σήμερα το κυλικείο, φίλοι και αγαπημένοι γνώριμοι από το παρελθόν.
Με χαιρέτησαν εγκάρδια, με κέρασαν, μου ευχήθηκαν από ψυχής για μια μεγάλη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ο Χρήστος μου επισήμανε ταυτόχρονα να προσέξουμε... «Δε χρειάζονται τέσσερις σχολικοί φύλακες στο σχολείο, φτάνουν ένας - δύο. Να δούμε και πού αλλού έχουμε ανάγκες...».
Το κράτησα σαν σκέψη, γιατί έτυχε να πέσει ευεργετικά πάνω σε ένα νωπό βίωμά μου της περασμένης εβδομάδας, όταν στον θάλαμο βραχείας νοσηλείας του νοσοκομείου "Σωτηρία", και αφού οι γιατροί είχαν σπεύσει με περίσσευμα ευθύνης και ταχύτητας για την περίθαλψη της ασθενούς μητέρας μου, χρειάστηκε να περάσουν επτά ώρες, από τις 8.30 το βράδυ έως τις 3.30 τα ξημερώματα, για τη μεταφορά της στον θάλαμο, μαζί με άλλους είκοσι πέντε βαριά ασθενείς, λόγω του ότι το νοσοκομείο διέθετε στη βάρδια μόνο δύο τραυματιοφορείς και ένα ασθενοφόρο!
Να φανούμε συνεπείς στις διακηρύξεις μας και ευήκοοι στα αιτήματα των διεκδικήσεων.
Πάνω απ' όλα, όμως, οφείλουμε να σταθούμε δίκαιοι και λογικοί, σ' έναν νέο κύκλο ανασυγκρότησης της χώρας μας, όπου δεν θα επιτρέπονται βολέματα, εξυπηρετήσεις και προχειρότητες εν ονόματι κανενός είδους λαοφιλίας.
Κάθε πράξη αποκατάστασης απαιτεί τον αναγκαίο χρόνο της για να γίνει σταθμισμένα και με κοινωνικό όφελος αν δεν θέλει να επαναλαμβάνει την αυθαιρεσία της επιβολής της.
Να επιστρέψουν οι σχολικοί φύλακες εκεί όπου χρειάζονται.
Να επιστρέψουν οι διδάσκοντες στις καταργημένες ειδικότητες εκεί όπου χρειάζονται.
Το αν είναι σκόπιμο να ξανανοίξουν όλες οι ΕΠΑΣ ας το μελετήσουμε, ας το εξετάσουμε κατά περίπτωση και κατόπιν συζήτησης με τους οικείους φορείς.
Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την προσπάθεια και να είμαστε επιεικείς με τους φοιτητές που έστω και αργοπορημένα επιδιώκουν να ολοκληρώσουν τον κύκλο των σπουδών τους, αλλά να μην επιτρέψουμε το άλλοθι των αιώνιων φοιτητών να συκοφαντεί το μεγάλο όραμά μας για την παιδεία και να τροφοδοτεί την οκνηρότητα και τη φιλοσοφία της ήσσονος προσπάθειας.
* Η Εβίτα Καραγεώργου είναι φιλόλογος, ε.τ. σχολική σύμβουλος
