Όσο ιστορική κι αν είναι η στιγμή της ανάδειξης μιας αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα, όσο έντονη κι αν είναι η παρόρμηση για επινίκια ή εκδηλώσεις ενθουσιασμού, οι ώμοι άμεσα βαραίνουν από ευθύνες. Τα προβλήματα της οικονομίας και της εξωτερικής πολιτικής είναι ζωτικά, καυτά, και ταυτόχρονα επείγοντα έχουν γίνει τα σωρευμένα κοινωνικά προβλήματα: ανεργία, περίθαλψη, παιδεία.
Αυτό που δεν πρέπει παρά το βάρος των παραπάνω θεμάτων να υποτιμηθεί είναι η διασφάλιση της δημοκρατικής λειτουργίας της Διοίκησης. Είναι όρος, μέσο για όλα. Η γραφειοκρατία εν τω μεταξύ παραμονεύει σαν τέρας με πλοκάμια. Δεν αρκεί ένας μόνο υπουργός με τους συμβούλους του για να το δαμάσουν. Από την πρώτη στιγμή είναι ανάγκη να αναδιοργανωθούν οι διοικητικές υπηρεσίες, ώστε να υπηρετήσουν τις νέες πολιτικές. Άλλωστε, αρκεί ένας κρίκος της αλυσίδας να σπάσει, ώστε να γίνει η ανέλκυση αδύνατη. Η σημερινή χαρά πρέπει να τραπεί σε αισιοδοξία και σθένος, γιατί οι νέοι αγώνες θα είναι δυσκολότεροι.
