ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ - ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ
Η Ομόνοια της εγκατάλειψης έγινε την Πέμπτη για λίγες ώρες η Ομόνοια της ελπίδας. Την έβλεπες στα πρόσωπα των δεκάδων χιλιάδων συγκεντρωμένων για την προεκλογική ομιλία του Αλέξη Τσίπρα. Από τον μεγαλύτερο στον νεότερο, από τον συνταξιούχο στον μαθητή.
Γι' αυτούς που μετρούν δεκαετίες αγώνων στην Αριστερά, όπως η Έση, ήταν το ραντεβού που δεν επιτρεπόταν να χάσεις. Έχοντας μαζί ένα ξύλινο σκαμπουδάκι και με τη βοήθεια ενός πιτσιρίκου, έπιασε μια καλή γωνιά, λύνοντας έτσι το πρόβλημα της ορθοστασίας, όπως άλλωστε έχει κάνει τόσες και τόσες φορές τα τελευταία χρόνια και σε άλλες διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις. Τραγούδησε μαζί με τους υπόλοιπους το εμβληματικό Bella Ciao, ύψωνε τη γροθιά της αγωνιστικά κάθε φορά που ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ προανήγγειλε τα βήματα που θα φέρουν την ανατροπή. Η Αριστερά της, όπως όλα δείχνουν, θα κυβερνήσει. Για πρώτη φορά. Η λαχτάρα της να μας μιλήσει γι' αυτή την εξέλιξη, που αρκετοί σύντροφοί της δεν πρόφτασαν να ζήσουν, συνοδεύεται από κάποια δάκρυα. "Έχω ζήσει και τη μέρα που δεν μπήκαμε στη Βούλη", λέει, εξηγώντας έτσι την έντονη συναισθηματική της φόρτιση.
Η πηγαία της συγκίνηση συναντούσε στον ίδιο χώρο την δίψα των πιτσιρικάδων να τα αλλάξουν όλα. Ο Φώτης κι ο Παναγιώτης, μαθητές Α' Λυκείου από την Ηλιούπολη, ήταν εκεί εκπροσωπώντας τη γενιά που της στερούν τους καθηγητές, τα βιβλία και, το βασικότερο, το μέλλον. "Οι γονείς μας είναι αριστεροί, αλλά δεν κρατάμε τη σημαία του ΣΥΡΙΖΑ γιατί μας φανάτισαν. Έχουμε καταλάβει τι συμβαίνει και θέλουμε να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να το αλλάξουμε", μας είπαν. Λίγα μέτρα πιο πέρα, η Χριστίνα δείχνει εντυπωσιασμένη από το πλήθος κόσμου, από την πολυχρωμία των πανό και των σημαιών. "Πολιτικά ανήκα στο κέντρο. Το κέντρο δεν εκφράζει πια τον εργαζόμενο, δεν υπάρχει όπως το είχαμε στο μυαλό μας. Δεν είμαι οργανωμένη στον ΣΥΡΙΖΑ , αλλά πιστεύω σ' αυτόν. Ήρθε η ώρα ν' ακουστεί η φωνή μας στην Ευρώπη και να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο στη χώρα", τόνισε. Υπάλληλος σε σούπερ μάρκετ, αυτό που θέλει είναι να δει και πάλι τους διπλανούς της επιτέλους "να χαμογελούν και να μην κοιτάζουν κάτω".
Παρούσες και οι... Σκουριές
"Πρέπει να σταματήσουμε να προσδοκάμε από την κυβέρνηση να κάνει κάτι για εμάς και να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας", ανέφερε η Αλεξάνδρα Βασιλείου, αγωνίστρια από τις Σκουριές, τονίζοντας πως αν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ βάλει ως προτεραιότητα την αξιοπρεπή διαβίωση του κόσμου, θα έχει την ομόθυμη στήριξη του κόσμου, ώστε να επιτευχθούν οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Παράλληλα προσδοκά από τον ΣΥΡΙΖΑ να καταργήσει την κατ' όνομα και μόνο επένδυση που γίνεται στις Σκουριές, που "αποτελεί μια λάθος κατεύθυνση για το περιβάλλον, την οικονομία και τους κατοίκους", ώστε να "δικαιωθεί ένας κοινωνικός αγώνας που έχει ματώσει".
"Έχουμε ανάγκη την ελπίδα. Την ελπίδα να υπάρξει μια αλλαγή στη χώρα και πιστεύω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι αντάξιος αυτής της ελπίδας" τα λόγια αυτά είναι και το πρώτο "θέλω" της Λυδίας, μαθήτριας Λυκείου, από την κυβέρνηση της Αριστεράς. Όσον αφορά τη δική της καθημερινότητα και το "νέο Λύκειο", για το οποίο θεωρεί πώς δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα εξεταστικό κέντρο, υπογραμμίζει πως "αναγκαζόμαστε να ξεκινήσουμε φροντιστήριο από την Α' Λυκείου κι ενώ αγωνιζόμαστε κάθε μέρα να κάνουμε κάτι στη ζωή μας, το μέλλον μας προβάλλει δυσοίωνο. Πρέπει να ξαναέρθει η ελπίδα".
Την ανάκτηση της δημοκρατίας που "έχει χαθεί στην Ελλάδα" καθώς και την αναχαίτιση της ανθρωπιστικής κρίσης, έθεσε ως κύριους στόχους ο Κωνσταντίνος Χάλας, ένας από τους πολλούς 50άρηδες που βρέθηκαν στην Ομόνοια, δηλώνοντας πως εφόσον "αντιμετωπιστεί η ανεργία και ο κόσμος αρχίσει να νιώθει προστατευμένος από την κυβέρνηση της Αριστεράς, θα ανακτηθεί η προ πολλού χαμένη εθνική αξιοπρέπεια".
"Πρέπει να υπάρξει αποκατάσταση της δημοκρατίας, όπου ο κόσμος με την ενεργή συμμετοχή του θα σταθεί ανάχωμα στις δυσκολίες που ζούμε, που μας έχουν οδηγήσει στο κοινωνικό περιθώριο", ανέφερε ο Αλέκος Κρητικός, πολιτικός μηχανικός, υποστηρίζοντας πως η ανασυγκρότηση που πρέπει να επιτευχθεί στη χώρα, θα πρέπει να ξεκινήσει από την ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής, η οποία αποτελεί βασικό πυλώνα της ελληνικής οικονομίας, καθώς και από την αποκατάσταση του συνδικαλιστικού συστήματος στο κοινό αίσθημα, αφού "ο συνδικαλισμός είναι απαραίτητος στους αγώνες που έχουμε να δώσουμε".
Άνεργη, 48 χρονών, με δυο ανήλικα παιδιά, η Ευαγγελία βλέπει κι αυτή στον ΣΥΡΙΖΑ την ελπίδα. "Δεν περίμενα ποτέ ότι θα έψαχνα τρόπους για να κάνω ένα φτωχό φαγητό πιο εύγεστο για τα παιδιά μου. Πιστεύω ότι με τον ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση, δεν θα αντιμετωπίσουμε ξανά τέτοια κατάσταση. Έρχονται καλύτερες μέρες", είπε, φανερώνοντας με τα λόγια της, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να ξεκινήσει από τα βασικά, όπως είναι ένα πιάτο φαΐ.
