ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ Γ. ΚΑΡΑΪΣΚΟΥ*
Σε λίγες ημέρες ανοίγουν οι κάλπες και μαζί της ξεδιπλώνονται διλήμματα που απαιτούν σαφείς απαντήσεις.
Θα αποδεχθούμε την πλήρως νεοφιλελεύθερη επιλογή της βίαιης λιτότητας και εσωτερικής υποτίμησης που εφάρμοσαν πιστά ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος; Ή θα επιλέξουμε την οδό της αξιοπρέπειας, της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, κάνοντας παρελθόν τα Μνημόνια, τους εφαρμοστικούς νόμους και τους οπαδούς της ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής;
Θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε το παλιό και καταρρέον πολιτικό σύστημα και τον πολιτικό προσωπικό υπηρέτη του, που έχει ταυτισθεί με τη διαφθορά και τη διαπλοκή και με τη διαρκή συσσώρευση άλυτων προβλημάτων; Ή θα επιλέξουμε τον νέο, άφθαρτο, αδέσμευτο πολιτικό λόγο που έχει ανάγκη το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας όχι σε επίπεδο «νέων προσώπων και ουρανοκατέβατων σχηματισμών -αναχωμάτων», αλλά σε επίπεδο ουσιαστικής ρήξης με νοοτροπίες και αντιλήψεις αλλά και πρακτικές του παρελθόντος;
Θα συνεχισθεί η εκποίηση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου με εξευτελιστικά τιμήματα και σκανδαλώδεις διαδικασίες που απαιτούν αύριο κιόλας την παρέμβαση της Δικαιοσύνης; Ή θα βάλουμε τέλος στο καθεστώς της «έκτακτης μνημονιακής ανάγκης»;
Διλήμματα για όλους τους ΠΟΛΙΤΕΣ, και πρώτιστα για τους συντηρητικούς, που η σημερινή πραγματικότητα τους κατέστρεψε το ίδιο τις ζωές και τις περιουσίες τους, που τους ανέτρεψε ιδεολογίες, ιδανικά και οράματα.
Αλήθεια, μήπως αυτοί οι πολίτες πρέπει να στραφούν για να βρουν τις απαντήσεις τους στον κρατιστή Κέυνς και στις θεωρίες του; Μήπως η εμπιστοσύνη τους στον καπιταλισμό περνά μέσα από την αναζήτηση της βιωσιμότητάς του μέσω του εμπλουτισμού του με σοσιαλιστικά στοιχεία όπως την πλήρη απασχόληση, ικανοποιητικές αμοιβές, κοινωνικό κράτος; Η συγκεκριμένη κοινωνική φιλοσοφία δεν πηγάζει τόσον από την πίστη του Κέυνς στις αρχές της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ισότητας, αλλά είναι προϊόν αναλυτικής οξυδέρκειας και οικονομικού πραγματισμού. Αντιλαμβάνεται ότι ο μισθός έχει διπλή υπόσταση και μάλιστα αντιφατική, δεν είναι μόνο στοιχείο κόστους παραγωγής που πρέπει να συμπιέζεται, αλλά και αγοραστική δύναμη που πρέπει να ενισχύεται.
Ιστορικά, στα χρόνια της κυριαρχίας του (1945-1980) ο Κεϋνσιανός Κρατισμός αποτελούσε το Ευαγγέλιο της Κυβερνούσας Κεντροαριστεράς. Ωστόσο την εποχή της Παγκοσμιοποίησης η Σοσιαλδημοκρατία αποφάσισε να αλλάξει στρατόπεδο και να γίνει νεοφιλελεύθερη. Το κενό που άφησε η δεξιόστροφη μετατόπισή της καλύφθηκε de facto από τα Κόμματα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Πράγματι εντρυφώντας στα προγράμματα του γερμανικού Die Linke, του δικού μας ΣΥΡΙΖΑ και του ισπανικού Podemos, θα βρει κάποιος Κεϋνσιανά στοιχεία.
Δυστυχώς όμως, στη σημερινή εποχή του νεοφιλελεύθερου εξτρεμισμού οτιδήποτε είναι μετριοπαθές ή μη αγοραίο χαρακτηρίζεται αντισυστημικό ή κομμουνιστικό, καταστροφικό και ολέθριο.
Ωστόσο ένα είναι βέβαιο. Στοιχεία των Κεϋνσιανών πολιτικών που απαιτούνται σήμερα για να εξέλθει η Ευρώπη από την οικονομική κρίση δηλαδή, επεκτατική νομισματική και δημοσιονομική πολιτική μείωσης χρεών, υπάρχουν μόνον στα εκλογικά προγράμματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, και στην Ελλάδα, στο εκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ.
Δυστυχώς Σοσιαλδημοκρατία και Κεντροαριστερά εξακολουθούν να ορκίζονται και να υπηρετούν το ολέθριο και καταστροφικό δόγμα της λιτότητας και των αυτορρυθμιζόμενων αγορών.
Προσωπικά, στηρίζω την προσπάθεια για πολιτική αλλαγή, ώστε η νέα προοδευτική διακυβέρνηση υπό τον ΣΥΡΙΖΑ να διαπραγματευθεί εντός του ευρωπαϊκού κεκτημένου τη μείωση και διευθέτηση του χρέους, την επιστροφή στην ανάπτυξη και στο κοινωνικό κράτος.
* Ο Περικλής Γ. Καραΐσκος είναι δικηγόρος, πρώην περιφερειακός σύμβουλος Στερεάς Ελλάδας (από τα γεννοφάσκια κεντροδεξιός)
