1. Αν προσπαθούσα να το αποδώσω με λίγες λέξεις, θα έλεγα: Προσδοκία, χαρά και αγωνία μαζί. Χαρά, που για πρώτη φορά η ψήφος των πολιτών θα βγάλει μια δική τους κυβέρνηση: την κυβέρνηση της Αριστεράς. Προσμονή και ελπίδα: να αλλάξουν επιτέλους τα πράγματα. Αγωνία, αν θα τα καταφέρουμε, μήπως (και εμείς) τους διαψεύσουμε. Και το βασικό μήνυμα, που το λένε σχεδόν όλοι, παλιοί και νέοι ψηφοφόροι, ακόμα και πολλοί που δεν ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ: «Δεν μπορείτε να αποτύχετε!». Πάντως, σπάνια έχω δει τρεις λέξεις (κυβέρνηση της Αριστεράς) να εκλύουν τόσο δυνατά συναισθήματα και δυναμικά: αγωνία, προσδοκία και ελπίδα.
Βασική προτεραιότητα, για μένα, είναι να εμπνεύσουμε και να εμπνευστούμε από τον κόσμο, να μιλήσουμε με αυτοπεποίθηση αλλά και ευθύνη, με συγκεκριμένες ιδέες και προτάσεις. Σε κάθε γειτονιά της Β΄ Αθήνας, και σε όλη τη χώρα, να ακούσουμε τους ανθρώπους, να κινητοποιήσουμε και να κινητοποιηθούμε μαζί τους, όχι μόνο για την κάλπη (που είναι ο πρώτος σοβαρός αγώνας), αλλά για την επόμενη μέρα: όταν θα είμαστε η κυβέρνηση της Αριστεράς, σε έναν αγώνα πολύ δύσκολο και πολύ ωραίο - συναρπαστικό.
2. Κατ' ανάγκην επιγραμματικά, αναφέρω τρεις άξονες. Πρώτον, η ενίσχυση του κοινωνικού δικτύου ασφαλείας. Δεύτερον, ένα άλλο πνεύμα στην κοινωνία και την πολιτική: να πνεύσει ένας αέρας δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας, να φανεί ότι δεν είμαστε «όλοι ίδιοι». Τρίτον, θεσμοί συμμετοχής των πολιτών, που τους εμπλέκουν άμεσα στις αποφάσεις, που τους κάνουν να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους. Όσον αφορά ειδικά τον τομέα μου, τον τομέα των δικαιωμάτων: άνοιγμα της ΕΡΤ ως δημόσιας πλουραλιστικής τηλεόρασης, ιθαγένεια για τα παιδιά δεύτερης γενιάς, σύμφωνο συμβίωσης και γάμος για τα ομόφυλα ζευγάρια, κατάργηση των κέντρων κράτησης και των φυλακών τύπου Γ΄, φιλελευθεροποίηση του ποινικού δικαίου, άμεσα μέτρα κοινωνικής προστασίας: για τους άνεργους, τους χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους, την περίθαλψη και τη στέγη.
Με μια φράση, θα τα συνόψιζα ως εξής: μέτρα με άμεση επίπτωση στην καθημερινότητα των ανθρώπων, που θα δείξουν από την πρώτη στιγμή ότι η κυβέρνηση της Αριστεράς είναι μια τομή. Τομή όχι γενική και αφηρημένη, που θα καταγράψει ο ιστορικός του μέλλοντος, αλλά άμεση, καθημερινή, για τη ζωή τους.
3. Επισκέφθηκα δομές ψυχικής υγείας και απεξάρτησης, σχολεία, νοσοκομεία, κοινωνικά ιατρεία, φυλακές, κέντρα κράτησης. Αντίκρισα πόνο, δυσκολία, εγκατάλειψη, στραπατσάρισμα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και, ταυτόχρονα, τη δύναμη των ανθρώπων, τον αγώνα τους να ξαναβρούν την αξιοπρέπειά τους.
Τα δυόμισι αυτά χρόνια, υπήρχε νόημα, χαρά και ικανοποίηση. Όταν καταφέρναμε να μπει στον αντιρατσιστικό νόμο η ταυτότητα φύλου και ο σεξουαλικός προσανατολισμός και να οριστεί το ρατσιστικό έγκλημα ως επιβαρυντική περίσταση. Όταν πετυχαίναμε να απελευθερωθούν ανήλικοι μετανάστες από τα κέντρα κράτησης. Όταν φέρναμε στο επίκεντρο της συζήτησης το σύμφωνο συμβίωσης των ομόφυλων ζευγαριών. Όταν δίναμε λόγο, μέσα από τον δικό μας λόγο, στους μετανάστες και τους πρόσφυγες, όταν μιλούσαμε για την ιθαγένεια. Θέματα και ομάδες, δηλαδή, αποκλεισμένες από τις αίθουσες της Βουλής, αλλά και γενικότερα από τον πολιτικό λόγο και την κυρίαρχη πολιτική.
Ικανοποίηση και χαρά - και στιγμές άγριας χαράς. Όπως στον αγώνα για τη ζωή του Νίκου Ρωμανού, μια από τις λίγες στιγμές που η συζήτηση στη Βουλή είχε άμεση σύνδεση με αυτό που γινόταν, ταυτόχρονα, στην κοινωνία.
Ο αγώνας για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε μια περίοδο τόσο δύσκολη, όπου η δημοκρατία συρρικνώνεται, οι άνθρωποι υποφέρουν και χάνουν όχι μόνο τη δουλειά τους, αλλά και τον βιοτικό τους ορίζοντα, ήταν ένας αγώνας για το δίκιο, την ανθρωπιά, την αξιοπρέπεια και την αλληλεγγύη. Γι' αυτό και ήταν ένα μεγάλο δώρο. Με την κυβέρνηση της Αριστεράς, αξίζει -και πρέπει- να αγωνιστούμε για όλα αυτά, από άλλη πια θέση και με άλλη ευθύνη.
