ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Άρχισαν τα όργανα. Κιόλας. Από το χρηματιστήριο ώς κάποια ξένα δημοσιεύματα. Επιλεκτικώς αλιευμένα, και επιλεκτικότερα προβαλλόμενα δημοσιεύματα. Για τον Αρμαγεδδώνα που μας περιμένει στη στροφή. Και να σκεφτείς ότι ακόμη δεν ξεκινήσαμε.
Ας το πάρουμε απόφαση. Κάπως έτσι θα πάμε. Έτσι και χειρότερα. Υπομονή λοιπόν. Υπομονή, ψυχραιμία και γερά νεύρα...
Και τώρα μετράμε αντίστροφα. Για τη μεγάλη αναμέτρηση. Την κρίσιμη. Την, ίσως, κρισιμότερη στη νεότερη πολιτική Ιστορία του τόπου. Μια και, για πρώτη φορά, η Αριστερά χτυπά με αξιώσεις την πόρτα της εξουσίας στη χώρα μας. Πόσες μείνανε; Καμιά εικοσαριά μέρες. Καμιά εικοσαριά μέρες όπου θα δούμε και θ' ακούσουμε και θα ζήσουμε τα πάντα. Τέτοια και τόσα, ώστε η προεκλογική τρομοκρατία του 2012, ακόμη κι εκείνη των ευρωεκλογών του 2014, θα μοιάζει με ειδυλλιακό περίπατο. Μένει από κει και πέρα στις έχουσες «έννομο πολιτικό συμφέρον» δυνάμεις να το αντέξουν, να το αντιμετωπίσουν, να το χειριστούν με πολιτική επάρκεια και με τακτική ευφυΐα. Και στους πολίτες να του γυρίσουν την πλάτη, κατά πως του αξίζει. Να αποκρούσουν το εμπόριο του φόβου, του πανικού. Να μην καταδεχτούν να πάνε στην κάλπη φοβισμένοι, αλλά υπερήφανοι πολίτες. Υπερήφανοι και αποφασισμένοι.
Ήδη από τα μηνύματα του πρωθυπουργού και του αντιπροέδρου του, αμέσως μετά το «φιάσκο» της τρίτης προεδρικής εκλογής, ξεδιπλώθηκε η εκλογική τους τακτική. Όπως άλλωστε κι από την πρωθυπουργική συνέντευξη της ντροπής στη ΝΕΡΙΤ. Η τακτική, στη βάση της οποίας ματαίως θ' αναζητήσει κανείς στοιχεία πολιτικής λογικής. Στοιχεία, έστω, πολιτικής επιχειρηματολογίας -της όποιας. Εκεί όπου περισσεύουν τα ξόρκια και οι απειλές, όπου κυριαρχεί η δαιμονολογία, όπου κορυφώνεται η καταστροφολογία, όπου αποθεώνεται η πολιτική εσχατολογία. Σου λέει, πού θα πάει, θα τους τρομοκρατήσουμε και πάλι. Θα τους ψαρώσουμε. Και θα τους υποκλέψουμε την ψήφο, γι άλλη μια φορά, όπως τόσες και τόσες. Παλιά μας τέχνη.
Κι εκεί ακριβώς είναι που καραδοκεί η πόλωση. Η σκληρή, η άγρια πόλωση, η αγριότερη παρά ποτέ. Ε, λοιπόν, καθήκον της Αριστεράς είναι, όσο μπορεί, να την αποδομήσει, να την αποτρέψει. Δεδομένου ότι το πολωτικό κλίμα θολώνει την ουσία της αντιπαράθεσης. Δεν επιτρέπει την αναμέτρηση της εκατέρωθεν επιχειρηματολογίας. Εκεί που η Αριστερά διαθέτει, έτσι κι αλλιώς, το συγκριτικό πολιτικό πλεονέκτημα. Κι εξάλλου, η πόλωση αποτελεί πάντα το όπλο του αδύνατου. Ποτέ του ισχυρού...
Από την οργή στην ελπίδα
Ναι, η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ από τους πολίτες, πλειοψηφική απ' ό,τι όλα δείχνουν, είναι εν πολλοίς επιλογή οργής. Απόγνωσης και οργής. Τέτοια χαρακτηριστικά φαίνεται, για την ώρα, ότι θα 'χει και η ψήφος τους. Μένει στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ να κατορθώσει, μέσα σ' αυτό το εικοσαήμερο, να μετατρέψει την ψήφο της οργής σε ψήφο ελπίδας. Ακόμη δυσκολότερο και πιο φιλόδοξο, σε ψήφο εμπιστοσύνης. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρει, χρωστάει πάντως να το προσπαθήσει. Να βρει τους τρόπους. Κι ένας απ' αυτούς, σίγουρα ο πιο έντιμος, είναι να πει στον λαό, καθαρά και ξάστερα, τις δυσκολίες που θ' αντιμετωπίσει. Μαζί του κι ο ίδιος ο λαός. Δυσκολίες, εμπόδια, τρικλοποδιές, προβοκάτσιες, μάχες σκληρές και όχι πάντα νικηφόρες. Τα πάντα. Να τα πει όλ' αυτά από τώρα στον λαό και να τα πει έντονα, φωναχτά, να τον προετοιμάσει. Ζητώντας τη συνδρομή του στον αγώνα. Τη διαρκή, ενεργή, τη μαχητική του συνδρομή. Να ζητήσει από τον λαό να γίνει διεκδικητικά συμμέτοχος στη δύσκολη προσπάθεια. Ως μόνο τεκμήριο εγγύησης του τελικού αποτελέσματος, του νικηφόρου.
Ας μη γελιόμαστε. Ο μεγαλύτερος, ο σοβαρότερος και δυσκολότερα διαχειρίσιμος «αντίπαλος» μιας κυβέρνησης της Αριστεράς δεν θα είναι παρά οι προσδοκίες που έχουν επενδυθεί σ' αυτήν. Ιδίως όταν πρόκειται για ένα λαό καταταλαιπωρημένο, κυριολεκτικά καθημαγμένο, για μια κοινωνία στα πατώματα. Που ελπίζει στην Αριστερά, περιμένει από την Αριστερά, έχει κρεμάσει όλες του τις ελπίδες στην Αριστερά. Ε, λοιπόν, σ' αυτόν τον λαό οφείλει την αλήθεια η Αριστερά. Την πάσα αλήθεια. Με τις φωτεινές αλλά και με τις γκρίζες της όψεις. Στο κάτω-κάτω, και στην πολιτική η αλήθεια είναι μαγκιά...
