Δύσκολο; ζόρικο; Μάλλον ματαιοπονία να «συμμορφώσει» τον κ. Καμμένο.
Πιο εύκολο να προσθέσει τον χαρακτηρισμό του «πρώην κνίτη» στους πάμπολους, κολακευτικούς, αντάξιούς του τίτλους που εισπράττει καταιγιστικά ο σ. Αλέξης όχι μόνο από φίλους όλoυ του «παγκόσμιου Βορρά». Αλλά κι από αντιπάλους. Κι από πανικόβλητους εχθρούς.
Όμως αναρωτιέμαι αν υπάρχει πρώην ή νυν κνίτης που δεν θα βουτούσε, έστω και χωρίς να ξέρει κολύμπι, για να σώσει μωρά από πνιγμό.
Ο κ. υπουργός Ναυτιλίας και Αιγαίου ασφαλώς ξέρει κολύμπι. Και θέλω να πιστεύω ότι, ως υπερήφανος πρώην οννεδίτης, θα βουτούσε για να σώσει ένα, δύο, τρία... μέχρι κι εννιά παιδάκια (γιατί όχι;) από πνιγμό (κι όχι, φυσικά, να αφήσει να τα αποτελειώσουν με το κουπί κάποιας βάρκας).
Πώς να συνηθίσω, πώς να συνηθίσει το πανελλήνιο βλέποντας στο σχηματικό βίντεο την, τρελής ταχύτητας, πορεία του λιμενικού σκάφους; Πώς ν' αποδεχτεί, να χωνέψει, ότι οι άντρες του όχι μόνο δεν έπεσαν στο νερό ως διασώστες, αλλά απωθούσαν με ό,τι διέθεταν τους ναυαγούς που επιχειρούσαν να σκαρφαλώσουν;
Ποια δική τους «διαστροφή», ή μάλλον ποια ad hoc εντολή ή θεσμικά κατοχυρωμένη απανθρωπιά έσπευσε να αναπαραγάγει σε μικρογραφία την εντολή του αρχιναυάρχου των συμμαχικών στόλων της Σμύρνης στους ναύτες να εξουδετερώνουν τους Έλληνες που σκαρφάλωναν στα πλοία για να σωθούν με καυτό νερό; Ακόμα και με κόψιμο χεριών (εντολή που αρνήθηκε να εκτελέσει μόνο ο Ιταλός επικεφαλής);
Πώς να μην επαινέσω τον λιμενάρχη της Λέρου που αντίθετα τους βοήθησε, κατάλαβε τι του λέγανε, τους αντιμετώπισε ανθρώπινα; Ή τον Δημήτρη Μπαντιά, αρχηγό του Λιμενικού Σώματος, που ζήτησε συγγνώμη; Που έδωσε εντολή κατάδυσης λιμενικών στο Φαρμακονήσι για την ανάσυρση των πνιγμένων; Που, ενώ τελείωνε η θητεία του, έσπευσε η κυβέρνηση να τον εκδιώξει για τη συγγνώμη και να τον αντικαταστήσει;
Ή να μην αναρωτηθώ, να μην αναρωτηθεί το πανελλήνιο, να μη ρωτήσει ο οικουμενικός Τύπος αν για την τρελή αντίστροφη ταχύτητα του λιμενικού σκάφους προεπιλέχθηκε ένα ισχυρότατο μέσο πρόσδεσης για να εξασφαλιστεί η σώα αποβίβαση των μεταναστών στη μικρασιατική ακτή; Ή αν το απλό (και πιθανότατα σάπιο) σκοινί που εξασφάλισε το «δώρο» των δώδεκα πνιγμένων ήταν αδιάφορη σύμπτωση ή προμελετημένη επιλογή;
Δεν θα συνεχίσω με την ειρωνική, χαμογελαστή, αυτάρεσκη ευφυολογία του υπουργού για όσους «επιβουλεύονται» το Αιγαίο.
Προτιμώ να μιλήσω για κάτι που τον αφορά άμεσα και που κάποτε παρακολούθησα με συγκίνηση κι επιδοκιμασία: Πόσο ο πατέρας του στην Ευρωβουλή δεν δεσμεύτηκε να ψηφίζει σύμφωνα με προαποφασισμένες πολιτικές συγγένειες (π.χ. με το ΕΛΚ), αλλά με προσωπικές ανθρωπιστικές επιλογές. Μου έτυχε να τον παρακολουθήσω στην τηλεόραση τρεις φορές. Ο γιος του;
ΤΗΣ ΜΠΕΤΤΥΣ ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ
