Θα αρκούσε, ίσως, μια όλη κι όλη φράση για να αποχαιρετήσουμε τον Σοφιανό Χρυσοστομίδη: Τα κείμενά του και η στάση ζωής του απέπνεαν ήθος και ενέπνεαν σεβασμό.
Τον πενθούμε για δεύτερη φορά. Πάνε αρκετά χρόνια από την πρώτη: Όταν σίγησε η φωνή του. Όταν χάθηκε από την "Αυγή" της Κυριακής η μόνιμη στήλη του με την υπαινικτική, δηλωτική, για κομματική εφημερίδα, "βινιέτα" της επιλογής του, υποθέτω: "Ελεύθερα και Απροκατάληπτα".
Πλούτιζε τον απαιτητικό αναγνώστη με την αλεξανδρινή του ευρυμάθεια, την έγκυρη πληροφόρηση, την οξυδέρκεια του έμπειρου αναλυτή, τη διαλεκτική του μη φανατικού, την έντιμη αδέσμευτη γραμμή και την καλλιέπεια.
Πριν από δεκαετίες, όταν μαθήτευα πλάι του στο πολιτικό ρεπορτάζ, καμάρωνα που βρισκόμουν στην ίδια όχθη με τον μέγιστο των πολιτικών συντακτών, με τη μοναδική δυνατότητα να κατακτά τον σεβασμό και να αποσπά την πληροφορία με ευπρέπεια, επιμονή και αποφασιστικότητα από διαχειριστές της εξουσίας εθισμένους στην κατευθυνόμενη παραπληροφόρηση με εξαγορασμένους υποτακτικούς.
Ευγενής, μειλίχιος και τρυφερός, ο Σοφιανός Χρυσοστομίδης δίδαξε αξιοπρέπεια και ανθρωπιά. Προσωποποίησε, κοντολογίς, το (οφειλόμενο) ήθος της Αριστεράς - όλο και πιο σπάνιο φευ...
