1. Τα δυο αυτά θέματα στοιχειοθετούν ένα και μοναδικό ερώτημα: συνεχίζουμε στο αδιέξοδο ή δίνουμε τον λόγο στον λαό; Εμείς διαπιστώνουμε το εξής: το 2012, Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ απέσπασαν μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία με υποσχέσεις που αθέτησαν μόλις ανέλαβαν την κυβέρνηση. Για την ακρίβεια, κάνανε ακριβώς το αντίθετο απ' ό,τι λέγανε. Το αποτέλεσμα είναι η επιδείνωση της εσωτερικής υποτίμησης, η κοινωνική κατάρρευση και το οικονομικό αδιέξοδο, σε βαθμό που εγκαταλείπουν το δίδυμο Σαμαράς-Βενιζέλος ακόμα και οι τροϊκανοί και εγχώρια συγκροτήματα που τους στήριζαν ένθερμα μέχρι τώρα, βλέπε παραίτηση Ψυχάρη. Η θέση μας είναι ξεκάθαρη: ήρθε η ώρα να κρίνει και να αποφασίσει ο λαός.
2. Δείχνει την απόγνωση της κυβέρνησης, τη σύγχυση στην οποία βρίσκεται και την οποία θέλει να μεταφέρει στην κοινή γνώμη. Αυτός ο ισχυρισμός αγγίζει τα όρια του παραλόγου και της γελοιότητας: η αντιπολίτευση θα είναι υπεύθυνη για τη συνέχιση της νεοφιλελεύθερης τροϊκανής πολιτικής, αν... δεν συμφωνήσει να υποστηρίξει την πολιτική αυτή! Η κυβέρνηση δεν έχει χάσει μόνο την μπάλα, αλλά και την απλή λογική.
Τελευταίο παράδειγμα αυτού του πανικού είναι η περιβόητη «πρωτοβουλία για τους 180», από βουλευτές της ΔΗΜ.ΑΡ., του ΠΑΣΟΚ, της Ν.Δ. και ανεξάρτητους, υπέρ της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή και μετά πρόωρες εκλογές «μέσα στο 2015». Αυτή η πρόταση προσπαθεί να εμφανιστεί ως ενδιάμεση συναινετική λύση μεταξύ των θέσεων της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης. Προφανώς μια τέτοια θέση είναι απατηλή. Πρώτον, διότι, αν συμφωνούμε για πρόωρες εκλογές, δεν υπάρχει κανένας λόγος να παρατείνουμε μια προεκλογική αβεβαιότητα για αρκετούς ακόμα μήνες. Δεύτερον και κυριότερο, διότι είναι δεδομένο πως η όποια υπόσχεση για εκλογές «μέσα στο 2015», όπως κάθε υπόσχεση αυτού του είδους, δεν θα δεσμεύει την κυβέρνηση, αλλά τους αφελείς που θα την πιστέψουν!
3. Αυτή είναι η πιο σημαντική ερώτηση. Πρέπει να διαπιστώσουμε ότι η ελληνική κοινωνία βρίσκεται υπό σοκ. Αυτό ήταν και είναι η επιδίωξη της κυβερνητικής πολιτικής: η εφαρμογή του περιβόητου «συνδρόμου του σοκ», που ανέλυσε τόσο εύστοχα η Ναόμι Κλάιν. Για να εξουδετερωθούν οι αντιδράσεις, τα αντιλαϊκά μέτρα δεν εφαρμόζονται σταδιακά, αλλά απότομα, κατ' επανάληψη, με βία και παρουσιάζονται από τα κυρίαρχα ΜΜΕ ως αναπόφευκτα, σαν να επρόκειτο για κάποια φυσική καταστροφή. Αυτή η πολιτική όμως έχει και τα όριά της. Ο κόσμος πλέον καταλαβαίνει και σιγά-σιγά ξανασηκώνει κεφάλι. Το βλέπουμε στην Ισπανία με το Podemos, στην Ιρλανδία με το Σιν Φέιν και βέβαια στη χώρα μας, όπου η αξιωματική αντιπολίτευση είναι πλέον μακράν μπροστά. Το κρίσιμο ερώτημα βέβαια είναι τι μπορούν να κάνουν αυτές οι δυνάμεις όταν έρθουν στην κυβέρνηση. Η Κοινωνία Πρώτα απαντά στο ερώτημα λέγοντας: ευρύ μέτωπο προοδευτικών, δημοκρατικών, πατριωτικών αριστερών και οικολογικών δυνάμεων. Εμείς είμαστε βέβαια μια μικρή πολιτική κίνηση, αλλά μπορούμε να λειτουργήσουμε ως καταλύτης αυτής της ευρείας συμμαχίας.
