Του Ανδρέα Νεφελούδη*
...αλλά δεν είναι μεγάλος πειρασμός η άμεση σύγκριση με τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, 41 χρόνια πριν, όσων έγιναν στα ΑΕΙ τις προηγούμενες μέρες;
...αλλά δεν σε παραπέμπουν σε εκείνες τις εποχές του Σδράκα και του Τούντα οι προσκλήσεις των ΜΑΤ από τους κάθε λογής Φορτσάκηδες;
...αλλά, βέβαια, ψηφίζεις, εκλέγεις κυβερνήσεις, διαβάζεις πληροφορίες στο Διαδίκτυο, παρακολουθείς τις εξελίξεις, πόσο συχνά όμως αισθάνεσαι ότι πίσω από όλα αυτά δεν κρύβονται ανομολόγητες διαπλοκές, εκπροσώπηση άνομων συμφερόντων, απειλές, εκβιασμοί; Πόσο συχνά δεν έχεις νιώσει ότι πίσω από την επίκληση του «δημοσιονομικού οφέλους» δεν κρύβεται η εκπροσώπηση φτηνών συναλλαγών με ιδιωτικά συμφέροντα; Πόσο το φαίνεσθαι ήταν τόσο απατηλό όσο στις μέρες μας;
...αλλά προφανώς η Βουλή υπάρχει, πότε-πότε ψηφίζει, αλλά πότε άλλοτε ήταν τόσο υποβαθμισμένη η αξιοπρέπεια και η κοινοβουλευτική υπόσταση του μεγάλου μέρους των βουλευτών; Σε ποιες εποχές παραπέμπει -έμμεσα- αυτή η καταρράκωση του θεσμού; Δεκάδες Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου. Τι δείχνουν αυτές εκτός από έκδηλο φόβο για τη δημοκρατική θέληση των βουλευτών;
...αλλά προφανώς και τα ΜΜΕ υπάρχουν. Πότε άλλοτε όμως ήταν τόσο εθελόδουλα εκτός από τότε; Τότε υπήρχε η «σπάθα» της χούντας. Σήμερα υπάρχει η εξάρτηση από τη «μονταζιέρα», η «σπάθα» των δανείων, της εξάρτησης από τις συχνότητες, η άμεση σχέση του καναλάρχη με τα μεγάλα έργα και τους αναθέτοντες, δηλαδή τους κυβερνητικούς. Σήμερα ακόμη, σαν άλλοτε, ακούς μόνο ψέματα, διαστρεβλώσεις γεγονότων και δηλώσεων που δεν συμφέρουν, δεν ακούς όμως το «γαμήστε τους» των ΜΑΤατζήδων, δεν ακούς ή δεν βλέπεις στις κάμερες κοριτσάκια 18 και 20 χρόνων να δέρνονται ανηλεώς από τους «άνδρες» των ΜΑΤ.
...αλλά και πάλι εκφράζεσαι δια μέσω της ψήφου σου, ψηφίζεις αντιμνημονιακά (Ζάππειο 1, Ζάππειο 2, ....Ζάππειο 17) και βλέπεις πως η κυβέρνηση που επέλεξες για τους λόγους αυτούς να είναι η πιο εθελόδουλη της νεότερης Ιστορίας και να καταδικάζει στην ανεργία 1,5 εκατομμύριο συμπολίτες μας, να καταδικάζει στη φτωχοποίηση τη μεσαία τάξη, να εμπορεύεται το σπίτι σου για το καλό της τράπεζας, να εκπροσωπεί με τον πιο άθλιο τρόπο τα συμφέροντα των λίγων και να σκύβει γονυπετής στις βουλές της τρόικας.
...αλλά βλέπεις και κάποια απομεινάρια της γενιάς σου, της γενιάς που τα ίχνη της γιορτάζουμε αυτές τις μέρες, να έχουν ενεργό ρόλο σε αυτή την παραφθορά της δημοκρατίας, να σηκώνουν το δάχτυλο στη νεολαία που αγωνιά και αγωνίζεται, όπως -για όσους από αυτούς το θυμούνται ακόμα- και αυτοί κάποτε αγωνίστηκαν, με τύψεις μετά, αλλά αγωνίστηκαν. Μέμφονται από την τηλεοπτική έδρα καθετί το ριζοσπαστικό, δίνουν σήμερα πια εξετάσεις (δηλώσεις) νομιμοφροσύνης σε ένα διεφθαρμένο πολιτικοοικονομικό σύστημα που καταρρέει. Δεν ήταν αυτή γενιά μου και δεν θα με κάνει κανείς να ντρέπομαι γι' αυτήν, γιατί όλοι αυτοί οι παραπάνω, που κάποτε μαζί περπατούσαμε στους δρόμους της αντίστασης, τα θυμούνται όλα αυτά σαν νεολαιίστικα καπρίτσια, αυτοί όμως είναι οι λίγοι, οι έμποροι ιδεών, ιδανικών και συνειδήσεων, δεν είναι η γενιά μου που γι' αυτήν περπατάμε ακόμη και σήμερα κάτω από τον ήχο «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία».
...αλλά, τέλος, το «ψωμί» και η «παιδεία» ακόμη και σήμερα, 41 χρόνια μετά, είναι επίκαιρα ακριβώς με τους ίδιους όρους, ενώ και η «ελευθερία» -ακόμη κι αυτή- αυτή η αυτονόητη αρχή, είναι δυστυχώς διαπραγματεύσιμη στις μέρες μας.
Γι' αυτό λέω σε όσους σοκάρονται από τους παραλληλισμούς εντάξει, ρε παιδιά, δεν είναι και χούντα, αλλά... μιλάμε για τη σημερινή μορφή του αυταρχισμού και του ολοκληρωτισμού.
Γι' αυτό λέω ότι οι αγώνες της γενιάς μου δικαιώνονται μόνο μέσα από μια μεγάλη ΑΝΑΤΡΟΠΗ... Την ΑΝΑΤΡΟΠΗ της σημερινής κυβέρνησης των εθελόδουλων.
* Ο Ανδρέας Νεφελούδης είναι μέλος της γραμματείας της Αριστερής Προοπτικής
