Του Νίκου Λιονάκη
Τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά για την κυβέρνηση. Υπολόγιζε ότι με κάποιο σκόντο της τρόικας θα μπορούσε να φτάσει με αξιώσεις στο "ξέφωτο" της προεδρικής εκλογής, αλλά έγινε σαφές από το τελευταίο Eurogroup και τις διαρκώς μεταβαλλόμενες απαιτήσεις της τρόικας ότι είναι σχεδόν ακατόρθωτο.
Οι Αντ. Σαμαράς και Ευ. Βενιζέλος αποδίδουν τη στάση της τρόικας σε μια πολυεπίπεδη διεθνή νευρικότητα που οφείλεται στη νευρικότητα στο εσωτερικό της χώρας, η οποία... φυσικά οφείλεται στην "εθνικά ανεύθυνη" στάση του ΣΥΡΙΖΑ που "προκαλεί κλίμα αβεβαιότητας και αποσταθεροποίησης". Με βάση το σκεπτικό της κυβέρνησης ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να αποδεχτεί ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος, να συμφωνήσει στην... αυταπόδεικτη αλήθεια της ότι "το χρέος είναι βιώσιμο" και να υποχωρήσει στο ίσως ισχυρότερο επιχείρημα της χώρας απέναντι στους δανειστές, ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο. Η τρόικα θα επέστρεφε με την πρώτη πτήση στην Αθήνα. Θα προέκυπτε περιβάλλον "πολιτικής σταθερότητας" και μαζί με αυτό όλες οι απαιτήσεις της τρόικας θα είχαν γίνει ήδη αποδεκτές, πλέον και με τη βούλα της "εθνικής συνεννόησης".
Μια εκτίμηση που προβληματίζει τη συγκυβέρνηση είναι ότι η τρόικα με τη στάση της δυσκολεύει τόσο πολύ τους σχεδιασμούς του Μαξίμου, ώστε "σπρώχνει" (εκ των πραγμάτων ή ηθελημένα) τον ΣΥΡΙΖΑ στην ανάληψη της διακυβέρνησης. Το τελευταίο τέτοιο παράδειγμα είναι η εντολή να μείνουν εκτός ρύθμισης για τις 100 δόσεις οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του ΕΝΦΙΑ. Ένα ισχυρό χτύπημα στη φερεγγυότητα της κυβέρνησης που επιβεβαιώνει ότι όσο δεν αλλάζει η εθνική στρατηγική, η τρόικα θα επιβάλλει πάντα τα πάντα και πρωτίστως εις βάρος των πολιτών. Ένα ακόμα "χτύπημα" της τρόικας στην κυβέρνηση, όχι επειδή οι δανειστές "αγάπησαν" τον ΣΥΡΙΖΑ και θέλουν να τον φέρουν στην εξουσία. Αλλά διότι αφενός κινούνται με το σκεπτικό πώς "όποια 'μεταρρύθμιση' πρέπει να περάσει, θα περάσει τώρα", και αφετέρου αντιλαμβάνονται ότι οι παρόντες συνομιλητές της βρίσκονται σε αποδρομή και η όποια "νέα συμφωνία" μαζί τους κινδυνεύει σε λίγους μήνες να αμφισβητηθεί από την επόμενη κυβέρνηση.
Ο Ευ. Βενιζέλος δεν είχε κρύψει την ανησυχία του γι' αυτό, όταν σε κομματική εκδήλωση στις 14 Σεπτεμβρίου και ενώ είχε ολοκληρωθεί η συνέντευξη Τύπου του Αλ. Τσίπρα στη ΔΕΘ, δευτερολόγησε για να σχολιάσει δηκτικά αναφορά του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ ότι από τις διεθνείς επαφές του σχημάτισε την εντύπωση πως στο δίλημμα των Ευρωπαίων να συναλλάσσονται με μια παραπαίουσα κυβέρνηση και την επερχόμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ίσως κατά βάθος η Ευρώπη να θέλει έναν σταθερό και αξιόπιστο συνομιλητή που είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.
Από τη στιγμή που η κυβέρνηση αναγνωρίζει ως μείζον το πρόβλημα της πολιτικής αστάθειας, το ελάχιστο που θα όφειλε να κάνει δεν θα ήταν να αναζητήσει έμπρακτα θεσμικούς διαύλους επικοινωνίας με την αντιπολίτευση, αποδεχόμενη την ύπαρξη πολιτικών διαφωνιών; Δεν θα έστελνε αυτό στους "νευρικούς" εταίρους ένα καθησυχαστικό μήνυμα "συνοχής" της χώρας;
Οι δύο κυβερνητικοί εταίροι ισχυρίζονται επανειλημμένα ότι η παρούσα μνημονιακή συγκυβέρνηση (παρ' ότι αποχώρησε και η ΔΗΜ.ΑΡ.) διαθέτει τη νομιμοποίηση των εκλογών του 2012. Συνεπώς, τώρα που... τελειώνει το Μνημόνιο και πάμε σε μια περίοδο χωρίς αυτό δεν θα έπρεπε η κυβέρνηση που εξελέγη για να φέρει εις πέρας το Μνημόνιο και ολοκλήρωσε την αποστολή της να φέρει τη "νέα συμφωνία" προς έγκριση στον λαό;
Σε κάθε περίπτωση, όσοι αναγνωρίζουν ότι η πολιτική αστάθεια είναι το μεγάλο, ανυπέρβλητο πρόβλημα της χώρας και ομνύουν στο όνομα της "πολιτικής σταθερότητας" ως προαπαιτούμενο για τη "νέα φάση", δεν θα έπρεπε να διαμορφώσουν αυτοβούλως τις συνθήκες ώστε αυτή η σταθερότητα να προκύψει μέσα από τη νωπή λαϊκή εντολή μιας νέας κυβέρνησης, όποια κι αν είναι αυτή;
