ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΓΙΑΜΑΛΗ
Η καθαρίστρια με την έντονη συνδικαλιστική δράση, που έγινε σύμβολο όταν δέχθηκε επίθεση με βιτριόλι ενώ γύριζε σπίτι της το βράδυ μετά τη δουλειά και στις ευρωεκλογές του Μαΐου ο κόσμος της εργασίας την έστειλε να τον εκπροσωπήσει στην Βρυξέλλες, μιλά στην "Αυγή" για τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και την ανάγκη διαφύλαξης των εργασιακών δικαιωμάτων στην Ευρώπη.
* Μιλάμε για κρίση στην Ευρώπη, όχι μόνο οικονομική, αλλά και θεσμική. Το Ευρωκοινοβούλιο σας δίνει αυτή την αίσθηση;
Από την πρώτη στιγμή μου έδωσε αυτή την αίσθηση. Όταν κατάλαβα πόσο γραφειοκρατικά λειτουργεί. Το έζησα και προσωπικά. Απ' τα πιο απλά πράγματα. Σου δίνουν ένα, δύο, τρία λεπτά να μιλήσεις, σου βάζουν και έναν χρονοδιακόπτη και πριν προλάβεις να ολοκληρώσεις σε κόβουν, χωρίς να πάρουν υπόψη την ιδιαιτερότητα, τη δυσκολία στην όραση ή τη φωνή. Είναι αυτό δημοκρατικός διάλογος; Κι έπειτα παρατήρησα πως δουλεύουν οι δύο κυρίαρχες πολιτικές ομάδες, η Δεξιά και οι Σοσιαλδημοκράτες. Στις ψηφοφορίες οι επικεφαλής τους, σαν στρατηγοί, δίνουν το σήμα για ψήφο υπέρ ή κατά και οι ευρωβουλευτές, σαν πειθαρχημένοι στρατιώτες, ακολουθούν. Αυτό δεν είναι σημάδι κρίσης στο μόνο δημοκρατικά εκλεγμένο όργανο της Ε.Ε.;
* Η νομοθεσία για τα συνδικάτα, τις απεργίες και το λοκ άουτ που προωθεί η κυβέρνηση σε ποιον βαθμό υπάρχει στις άλλες χώρες; Πώς τη βλέπετε;
Ξέρουμε ότι από την εποχή της Θάτσερ και μετά πολλές χώρες μπήκαν στον πειρασμό να περιορίσουν το δικαίωμα στην απεργία βάζοντας απαγορευτικούς όρους στους εργαζόμενους. Υπάρχουν αρκετές χώρες, όπως η Μεγάλη Βρετανία, η Σουηδία και η Γερμανία, που επιτρέπουν ή δεν απαγορεύουν το λοκ άουτ των εργοδοτών. Όμως, χωρίς να έχω πλήρη εικόνα, από όσα μας λένε συνάδελφοι ευρωβουλευτές, ξέρω ότι στις περισσότερες χώρες δεν έχουν καταργηθεί τα βασικά συνδικαλιστικά δικαιώματα. Τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που θέλουν να το κάνουν η κυβέρνηση και η τρόικα στην Ελλάδα.
Η Ε.Ε., τυπικά, δεν έχει δικαίωμα να επιβάλει νομοθεσία για τα συνδικαλιστικά δικαιώματα. Είναι αρμοδιότητα της κάθε χώρας. Όμως, υπάρχουν συμφωνίες που προέκυψαν μετά την κρίση του 2008, όπως το Σύμφωνο για το Ευρώ, που ανοίγουν επικίνδυνα παράθυρα και σ' αυτά τα θέματα για τις χώρες της Ευρωζώνης.
* Οι εργολαβίες σε τομείς όπως η καθαριότητα, η φύλαξη, τα τηλεφωνικά κέντρα είναι πια καθεστώς σε ολόκληρη την Ευρώπη. Είναι δυνατή η προστασία των εργαζομένων σε τέτοιες εταιρείες;
Είναι διπλό το πρόβλημα. Πρώτα πρέπει να υπάρξει ειδική νομοθεσία που να προστατεύει αυτούς τους εργαζόμενους από τις αυθαιρεσίες των άμεσων εργοδοτών, δηλαδή των εργολάβων, αλλά και να μην επιτρέπει στους έμμεσους εργοδότες, που είναι μεγάλες εταιρείες, τράπεζες, πολυεθνικές, το ίδιο το κράτος, να κάνουν τα στραβά μάτια. Είναι κι αυτοί υπεύθυνοι για τις εργοδοτικές αυθαιρεσίες, δεν έχουν δικαίωμα να κρύβονται πίσω από τους εργολάβους.
Το δεύτερο, και πιο δύσκολο, είναι να έχουν τη δυνατότητα οι εργολαβικοί εργαζόμενοι να μπουν στα συνδικάτα ή να φτιάξουν δικά τους. Ίσως ο κυριότερος λόγος που μεγάλες ιδιωτικές ή κρατικές εταιρείες διώχνουν μόνιμους υπαλλήλους και παίρνουν εργολαβικά συνεργεία είναι ότι ξεμπερδεύουν με τα συνδικαλιστικά δικαιώματα. Σαν να παίρνουν σκλάβους.
* Παρακολουθείτε τα πράγματα στη Βουλγαρία. Είναι μια χώρα στην οποία το Μνημόνιο προβάλλεται ως μοντέλο για την Ελλάδα. Επίσης, θα μπορούσε στη Βουλγαρία να υπάρξει ένα κόμμα σαν τον ΣΥΡΙΖΑ;
Στη Βουλγαρία το πολιτικό σύστημα είναι βαθιά διεφθαρμένο. Ο κόσμος είναι απελπισμένος. Γι' αυτό ξεσηκώθηκαν πέρσι το καλοκαίρι κατά των αυξήσεων στα τιμολόγια και των ιδιωτικοποιήσεων στο νερό ή στο ρεύμα. Υπάρχουν νοικοκυριά που ο μισθός τους δεν τους φτάνει να πληρώσουν ούτε έναν λογαριασμό. Οι αυτοκτονίες και οι αυτοπυρπολήσεις ανθρώπων που έχουν απελπιστεί αυτό δεν δείχνουν;
Είναι τυχαίο ότι η Λίντια Πέτροβα, η γυναίκα που πέθανε πριν από μερικές μέρες, διάλεξε να αυτοπυρποληθεί έξω από το προεδρικό μέγαρο, την ώρα που εκεί μέσα τα κόμματα συμφωνούσαν τον σχηματισμό κυβέρνησης; Ο κόσμος δεν τους έχει καμιά εμπιστοσύνη. Όμως, δεν έχει δημιουργηθεί κάποια πολιτική που θα τους συγκινήσει. Δεν ξέρω αν μπορεί να γίνει ένα κόμμα σαν τον ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλγαρία.
Η Αριστερά έχει πολλές δυσκολίες στη Βουλγαρία, όπως σε όλα τα Βαλκάνια. Πιστεύω, όμως, ότι αυτό που θα συγκινούσε τους περισσότερους Βούλγαρους είναι ένα κίνημα κατά του διεφθαρμένου κομματικού συστήματος. Από κει και πέρα νομίζω ότι η Ευρωομάδα της Αριστεράς, που έχει τώρα μεγαλύτερη δύναμη κι ακούγεται περισσότερο, πρέπει να κάνει αισθητή την παρουσία της και στη Βουλγαρία και στις άλλες χώρες που δεν έχουν αριστερό ευρωβουλευτή. Αυτό νομίζω ότι θα βοηθήσει και τις αριστερές πολιτικές κινήσεις που έχουν μικρές δυνάμεις εκεί.
