Του Άγγελου Μανταδάκη
Δεν πρόκειται για εμμονή ή για ματαιοδοξία κάποιων. Ούτε για βιασύνη κατάληψης της κυβερνητικής εξουσίας από την Αριστερά, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι καλοθελητές (και μάλιστα το λένε αυτό άνθρωποι που έχουν επικαθήσει επί χρόνια στον σβέρκο της εξουσίας, μην αναγνωρίζοντας ανάλογο δικαίωμα στους πολιτικούς αντιπάλους).
Πρόκειται για ένα αίτημα που, όσο περνά ο καιρός, παίρνει ολοένα και πιο μεγάλες διαστάσεις. Γίνεται επιτακτικό. Παίρνει εθνικό και κοινωνικό χαρακτήρα.
Είναι αυτό που ακούς να επαναλαμβάνεται όπου υπάρχουν, κυκλοφορούν, εργάζονται, συναλλάσσονται και συζητούν πολίτες από κάθε γωνιά της Ελλάδας.
"Πότε θα φύγουν; Αρκετά πια, δεν πάει άλλο!"
Επειδή όμως μια κυβέρνηση -έστω και η χειρότερη- δεν φεύγει στις δημοκρατίες παρά μόνο με εκλογές, όπου ελεύθερα οι λαοί αποφασίζουν, γι' αυτό και ζητάμε εκλογές εδώ και τώρα.
Η συγκυρία το 'φερε ώστε η ελπίδα και η προσδοκία ενός λαού να ενσαρκώνονται στον ΣΥΡΙΖΑ, που τόσο πολύ συκοφαντήθηκε και καταπολεμήθηκε από το σύστημα των μίντια, ώστε να παρουσιαστεί σαν ο υπ' αριθμόν ένα κίνδυνος για τον τόπο την ώρα που η τρόικα επεξεργαζόταν με τους ντόπιους υποστηρικτές της το πιο σκληρό πρόγραμμα που εφάρμοσε ποτέ...
Το ερώτημα "πότε θα φύγουν" έγινε με τον καιρό συνώνυμο του "μη χειρότερα", δηλαδή "κάντε κάτι να φύγουν, γιατί θα καταστρέψουν τα πάντα...".
Με 121 βουλευτές να μην ψηφίζουν για Πρόεδρο, η Βουλή διαλύεται και πάμε για εκλογές. Μας ενδιαφέρει η περίπτωση;
Εδώ δεν χωράνε ήξεις - αφήξεις. Αν ναι, οφείλουμε να κάνουμε τις απαραίτητες κινήσεις. Να αναλάβουμε τις πρωτοβουλίες που μας αναλογούν σαν αξωματική αντιπολίτευση. Χωρίς φοβικά σύνδρομα. Διανύσαμε όλοι μαζί έναν δρόμο δύσκολο. Κάναμε την Ευρωπη να μιλά για εμάς. Θα ήταν άδικο να δείξουμε τώρα ότι είμαστε αιχμάλωτοι μιας μιζέριας, μιας έλλειψης εμπιστοσύνης στον εαυτό μας.
Αν στο όνομα μιας θολής καθαρότητας αφήσουμε τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο να κερδίσουν την υπόθεση της προεδρικής εκλογής, θα είμαστε ανάξιοι της εμπιστοσύνης του λαού. Δώσαμε στον κόσμο ελπίδα όταν τον έπνιγαν οι περικοπές, οι φόροι και οι απολύσεις. Να του πούμε τώρα ότι όλα παραπέμπονται στο 2016; Μέχρι τότε Σαμαράς και Βενιζέλος...
Αριστερά που αποποιείται το παρόν, για να φυλλάττει Θερμοπύλες, δεν μπορεί να έχει ούτε μέλλον.
Δεν είμαστε μόνοι μας πια. Είμαστε πολλοί.
ΣΥΡΙΖΑ και άγιος ο Θεός.
