Του ΚΛΕΑΡΧΟΥ ΤΣΑΟΥΣΙΔΗ
Οι κατά μόνας συναντήσεις πολιτικών αρχηγών με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όπως εξελίχτηκαν, έδωσαν μια ακόμη απάντηση στους καλοπροαίρετους εκείνους πολίτες, οι οποίοι διατυπώνουν συνεχώς το ερώτημα «μα γιατί δεν τα βρίσκετε;».
Αρχίζοντας από το διαδικαστικό σκέλος: καλό είναι να δώσουμε προσοχή στην αλλαγή της ώρας συνάντησης του πρωθυπουργού με τον Πρόεδρο, με πρωτοβουλία του κ. Σαμαρά, αφού είχε ανακοινωθεί ο χρόνος της συνάντησης Παπούλια - Τσίπρα.
Θεωρώ ακραία προσβολή προς το πρόσωπο του Προέδρου την κίνηση Σαμαρά, καθώς ουδέν το έκτακτο συνέβη, ώστε να τη δικαιολογεί. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο κ. Σαμαράς, ο οποίος κατατρύχεται από το σύνδρομο του τέκνου των βορείων προαστίων που μπερδεύει τη μαγκιά με τη χαμέρπεια, αφήνει έκθετο τον κ. Παπούλια, εκμεταλλευόμενος την παθολογική πλέον προσκόλλησή του στο καταρρακωμένο αξίωμά του και τα εξ αυτού προκύπτοντα.
Ωστόσο, ακόμη κι ο πειθήνιος Πρόεδρος ψέλλισε κάποια λογάκια για την ανάγκη συνεννόησης, κάτι που ο υπερόπτης πρωθυπουργός αγνόησε και δεν εκμεταλλεύτηκε. Διότι, μιλώντας δεύτερος, είχε την άνεση να δεχτεί την πρόταση Τσίπρα για άμεση σύγκληση του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών, προσθέτοντας στο διπλό αντικείμενο που ζήτησε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κι ένα - δύο δικά του (όπως αυτά της εξωτερικής πολιτικής). Έτσι, αφενός θα αγόραζε χρόνο και αφετέρου θα είχε την άνεση να πιέσει να υπάρξει κάπου -π.χ. στο Κυπριακό- εθνική ομοψυχία, άρα να μείνουν πίσω μια συμφωνία για τον χρόνο διεξαγωγής εκλογών ή η διερεύνηση ομοφωνίας στο πρόσωπο του επόμενου Προέδρου της Δημοκρατίας που θα εκλέξει η νέα Βουλή.
Ατζέντα αποτυχίας
Με δεδομένο ότι η πρόταση για εθνικές εκλογές που κατέθεσε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στον Κάρολο Παπούλια, στόχευε να γίνουν όχι μόνο πριν από την προεδρική εκλογή, αλλά και πριν από την υπογραφή νέας δεσμευτικής συμφωνίας με τους δανειστές, ο κ. Σαμαράς θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί και την πρόταση του Φώτη Κουβέλη για συνάντηση των πολιτικών αρχηγών με θέμα την εξεύρεση ενός ελάχιστου κοινού τόπου για την αντιμετώπιση του χρέους.
Φυτεύοντας όλα τα παραπάνω σε μια απάντηση κόντρα ρελάνς, αν μη τι άλλο, θα παρουσιαζόταν σαν τον υπεύθυνο πολιτικό αρχηγό που θέλει συναίνεση, αλλά προσκρούει στο μπετόν του ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι που θα υποτονθόρυζαν οι μισοί (τουλάχιστον) τουλάχιστον από τους παρευρισκόμενους.
Όμως να μην ξεχνούμε και τα ψυχολογικά τραύματα που κουβαλάει ακόμη ο κ. Σαμαράς από την απαξιωτική προς το πρόσωπό του συμπεριφορά του Κωνσταντίνου Καραμανλή σε σύγκληση του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών για το μακεδονικό ζήτημα που έγινε στις 13.4.1992. Ο Σαμαράς παρουσίασε στους τότε πολιτικούς ηγέτες «Επτά σημεία προγράμματος δράσης». Το σχέδιο απορρίφθηκε από όλους και ο Πρόεδρος Καραμανλής του είπε να αποχωρήσει. Την ίδια μέρα, ο κ. Σαμαράς αποπέμφθηκε από το ΥΠΕΞ, με σύμφωνη γνώμη -όπως λέγεται- του Κ. Καραμανλή. «Η πόρτα του Προεδρικού Μεγάρου όσο είναι Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο Κ. Καραμανλής θα είναι κλειστή για τον Σαμαρά», έλεγαν στενοί συνεργάτες του, μεταφράζοντας τον εκνευρισμό του για τη συμπεριφορά του νέου τότε πολιτικού.
Κομπορρημοσύνη
Στο Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών συμμετέχουν οι αρχηγοί των κομμάτων που εκπροσωπούνται στη Βουλή των Ελλήνων, άρα οι κ. Σαμαράς, Τσίπρας, Βενιζέλος, Καμμένος, Κουτσούμπας, Κουβέλης. Τώρα αν θα ζητήσει να παρίσταται και ο κ. Θεοδωράκης που έτρεξε να δει κι αυτός τον Πρόεδρο σήμερα ή ο προφυλακισμένος Μιχαλολιάκος, φαντάζομαι είναι κάτι που θα γελοιοποιήσει ακόμη περισσότερο το θέμα.
Ωστόσο, μια συνάντηση άνευ συμφωνίας θα έδινε στον καθένα την ευκαιρία να κατηγορήσει τον άλλο σαν υπεύθυνο, μια που επίσημα πρακτικά δεν τηρούνται. Έτσι, οι ανοησίες που εκτοξεύουν τα προπαγανδιστικά επιτελεία Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ θα είχαν μια βάση: τη συνάντηση...
Τώρα;
Ο πολύστροφος Αντώνης Σαμαράς φέρεται να δήλωσε στον Πρόεδρο ότι ουδείς λόγος υπάρχει για πρόωρες εκλογές, διότι η κυβέρνηση έχει εξασφαλίσει 180 βουλευτές που θα ψηφίσουν υπέρ του υποψηφίου της.
Αν αληθεύει (δεν είδα να διαψεύδεται) τότε φαντάζομαι ότι ο Πρόεδρος Παπούλιας θα ρώτησε περί ποίου πρόκειται και πώς οι 130 και βάλε που δηλώνουν κατηγορηματικά ότι δεν πρόκειται να παίξουν το χαρτί Σαμαρά - Βενιζέλου, θα γίνουν 120 ως την άνοιξη.
Μιας όμως, οι Λυκούδηδες δεν κρατιούνται πια (παίρνουν και 2% σε σφυγμομέτρηση), το ερώτημα είναι πόσο θλιβερός γίνεται ένας πρωθυπουργός που λέει χοντρά ψέματα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και πόσο έχει γλιστρήσει ο πρώτος πολίτης της χώρας που δεν βρίσκει το κουράγιο να ξαποστείλει τον αυθάδη και να δώσει με μια κίνηση λύση στο πρόβλημα της χώρας.
Ο Κ. Σαμαράς συνεχίζει να πολιτεύεται σαν ξεπεσμένος κουτσαβάκης. Ως πότε;
