ΤΟΥ ΛΑΜΠΡΟΥ ΑΘ. ΤΣΟΥΚΝΙΔΑ
Η προχθεσινοβραδινή εφτάρα της Μπάγιερν Μονάχου μέσα στο Ολίμπικο της Ρώμης θα μπορούσε να διαβαστεί ως ποδοσφαιρική αντανάκλαση της απόλυτης επικράτησης της γερμανικής οικονομίας επί της αντίστοιχης ιταλικής - και των οικονομιών του Νότου ευρύτερα, αφού τα παραδείγματα της Ρεάλ Μαδρίτης και της Μπαρτσελόνα μάλλον επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Αν στο κάδρο βάλουμε και τη θερινή εφτάρα της Εθνικής Γερμανίας επί της Βραζιλίας, τότε η ποδοσφαιρική αντανάκλαση για τη γερμανική οικονομική παντοκρατορία δείχνει να γίνεται ακόμα πειστικότερη.
Ωστόσο, όσο ακριβές κι αν είναι ότι οι γερμανικοί σύλλογοι χρηματοδοτούνται από γερμανικούς οικονομικούς κολοσσούς που έχουν υπερσκελίσει τους (νοτιο)Ευρωπαίους ανταγωνιστές τους, στηριζόμενοι και στον φθηνότερο δανεισμό που έχει πετύχει η Μέρκελ σε βάρος των υπόλοιπων ευρωπαϊκών οικονομιών, όσο ακριβές κι αν είναι ότι η Μπουντεσλίγκα καρπούται την ανακατανομή εσόδων από τηλεοπτικά δικαιώματα, υπάρχει και κάτι άλλο: Το γερμανικό ποδόσφαιρο βρίσκεται στην κορυφή και εξαιτίας μέτρων και ρυθμίσεων που θα μπορούσαν -και θα έπρεπε- να λάβουν υπόψη τους οι Ιταλοί, οι Έλληνες και όλες οι μικρότερες ποδοσφαιρικές (και όχι μόνο) οικονομίες.
Η πρώτη και σημαντικότερη αφορά την ιδιαίτερη προσοχή που έδωσαν εδώ και πάνω από μια δεκαετία οι Γερμανοί στις νεανικές ποδοσφαιρικές ακαδημίες τους επιβάλλοντας μάλιστα αυστηρούς κανόνες στους συλλόγους τους, ώστε να προωθούν στις βασικές ομάδες παιδιά προερχόμενα από αυτές. Μέχρι και μέρος των εσόδων από το Τσάμπιονς Λινγκ προέβλεψαν να μοιράζονται στους μικρότερους συλλόγους για να διατηρείται ζωντανός ο ανταγωνισμός. Μιλάμε για εσωτερική ανακατανομή υπέρ των ασθενέστερων επιχειρήσεων κι αυτό, αν ξεφύγουμε από το ποδόσφαιρο, είναι μια οικονομική ρύθμιση που αξίζει να κρατήσουμε.
Η έμφαση στις νεανικές ακαδημίες -μια επιλογή που επιτρέπει τη μείωση της δαπάνης για ακριβές μετεγγραφές από το εξωτερικό (για εισαγωγές, για να μιλήσουμε με πιο οικονομικούς όρους, προϊόντων που μπορούν να παραχθούν και μέσα στη χώρα)- συνοδεύεται από ακόμα δύο επιλογές: Μέχρι τα 15 οι γερμανικές ομάδες αξιοποιούν παιδιά κυρίως από την περιοχή τους και μετά αρχίζουν να ψάχνουν στην αυλή του γείτονα, στο διπλανό κρατίδιο. Δίνουν αξία, δηλαδή, στο τοπικό δυναμικό. Αυτό συνδέεται με μια δεύτερη αρχή που προσπαθούν να εξυπηρετήσουν: Την παραμονή των παιδιών στο οικογενειακό τους περιβάλλον και τη διασφάλιση της εκπαίδευσής τους, αφού οι υπεύθυνοι των συλλόγων (ανα)γνωρίζουν ότι τα περισσότερα από τα χιλιάδες παιδιά που παίζουν μπάλα με δελτίο δεν θα γίνουν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές και μάλιστα ακριβοπληρωμένοι.
Σε συνεργασία, λοιπόν, με τα υπουργεία Παιδείας των κρατιδίων, διασφάλισαν ευέλικτα ωράρια σε ειδικά σχολεία, ώστε τα παιδιά να αποκτούν τα απαραίτητα εκπαιδευτικά εφόδια για μια διαφορετική επαγγελματική πορεία. Για να το πούμε με εξωποδοσφαιρικούς όρους: Έμφαση στην εκπαίδευση και την κατάρτιση αντί της θεοποίησης του σταρ και του χρήματος ως μοναδικής αξίας.
Τρίτος παράγοντας, διόλου αμελητέος: Η ενσωμάτωση των αλλοδαπών -μιας μικρής μερίδας, έστω- μέσω του ποδοσφαίρου. Στα νεανικά γήπεδα όποιος αξίζει προχωρά, ασχέτως χρώματος και φυλής, διακηρύσσουν οι υπεύθυνοι των συλλόγων. Μια ματιά στην πολυεθνική σύνθεση της Εθνικής Γερμανίας δείχνει ότι αυτή η επιλογή εφαρμόζεται και αποδίδει. Μια επιλογή που, όπως και τις προηγούμενες, δεν ακολουθεί ούτε η Ιταλία ούτε η Ελλάδα, είτε μιλάμε ποδοσφαιρικά είτε -πολύ λιγότερο- ευρύτερα...
Το γερμανικό ποδοσφαιρικό μοντέλο εμπεριέχει στοιχεία εθνικού σχεδίου ανασυγκρότησης που δεν θα έπρεπε να παραβλεφθούν. Ιδίως αν θυμηθούμε ότι ο Ούλι Χένες, πρόεδρος της Μπάγιερν και φίλος της Μέρκελ, πήγε φυλακή για φοροδιαφυγή...
