Η γερμανική πολιτική ηγεσία έχει μια εμμονή όταν αναφέρεται στην Ευρωζώνη. Υποστηρίζει ότι δεν μπορεί η Ευρώπη να έχει το 25% του παγκόσμιου ΑΕΠ και να δαπανά το 50% των παγκόσμιων κοινωνικών δαπανών. Η εμμονή αυτή σε συνάρτηση με τον προτεσταντικό τιμωρητισμό από τον οποίο διακατέχεται την οδηγεί στην αντιμετώπιση του προβλήματος του δημοσίου χρέους μέσω της σκληρής λιτότητας, η οποία εκλαμβάνεται ως κάθαρση για τις "άσωτες" χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Η μαζική ανεργία και η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, ιδιαίτερα στις χώρες του Νότου, προκαλεί δραματική μείωση των μισθών και πλήττει το κοινωνικό κράτος. Το ευρωπαϊκό μοντέλο χλομιάζει επικίνδυνα.
Η γερμανική πολιτική ηγεσία χρησιμοποιεί το πρόβλημα του χρέους ως όχημα για την επιβολή της "εξυγιαντικής" λιτότητας, όμως με αποπληθωρισμό και ύφεση δεν μειώνεται το χρέος. Το Βερολίνο θεωρεί ως πρωτεύοντα στόχο τη μείωση των δαπανών για το κοινωνικό κράτος, γι' αυτό και δεν μειώνει τα γερμανικά πλεονάσματα ενισχύοντας τη ζήτηση που θα μπορούσε να τονώσει την εύθραυστη ανάπτυξη. Τα πλεονάσματα της Γερμανίας είναι σε μεγάλο βαθμό ελλείμματα των "προβληματικών" χωρών της Ευρωζώνης. Κι αν η Ευρωζώνη ως σύνολο ακολουθούσε το παράδειγμα της Γερμανίας, θα έπρεπε να βρεθούν άλλες χώρες που θα γίνουν ελλειμματικές. Μέχρι σήμερα η ισορροπία στην παγκόσμια οικονομία επιτυγχανόταν μέσω της ανακύκλωσης των πλεονασμάτων κι αν σταματήσει αυτή η διαδικασία, θα καταστεί εκρηκτική η ανισορροπία.
Η Ουάσιγκτον ακολουθώντας διαφορετική γραμμή πλεύσης από το Βερολίνο επέστρεψε γρηγορότερα στην ανάπτυξη και μείωσε το έλλειμμά της από το 10%, προ της κρίσης, στο 2,8% του ΑΕΠ.
Η Μέρκελ επιμένει να επιβάλει την πολιτική της παρά τις επικρίσεις από επιφανείς Γερμανούς πολιτικούς, όπως ο πρώην καγκελάριος Σμιτ, ο οποίος την καλεί να επιδείξει αλληλεγγύη προς τους γείτονές της και να αυξήσει τις δημόσιες δαπάνες δίνοντας ιδιαίτερη σημασία στον κίνδυνο που ελλοχεύει από την ανεργία των νέων. Στο ίδιο μήκος κύματος ο "πράσινος" πρώην υπουργός Εξωτερικών Γιόσκα Φίσερ, ο οποίος ζητάει να αλλάξει η γερμανική πολιτική της λιτότητας. Η κριτική στη Μέρκελ δεν προέρχεται μόνο από την ιστορική Αριστερά, αλλά και από μετριοπαθείς πολιτικούς που φαντάζουν μπροστά της ριζοσπάστες...
Σταύρος Καπάκος
