Αν και δεν είναι ο Μάκης Βορίδης ο αντιπροσωπευτικότερος εκπρόσωπος της Ν.Δ., είναι ίσως ο καλύτερος εκπρόσωπος του συστήματος Σαμαρά, που κρατά σήμερα τα ηνία της παράταξης, η οποία αντικατέστησε την άλλοτε κραταιά Κεντροδεξιά. Η Ν.Δ. μπορεί να ήταν ένα δεξιό κόμμα, αλλά σχεδόν πάντα ως κόμμα εξουσίας, ως κόμμα του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού, ήταν ένα μεγάλο λαϊκό κόμμα, με αντιφάσεις, βεβαίως, μέσα στην ιστορική της πορεία. Δεν ήταν μια αντικομμουνιστική, αντιαριστερή και τελικά ακραία νεοφιλελεύθερη παράταξη, όπως η σημερινή κυβερνητική παράταξη. Ίσως για λόγους ιστορικούς, που έχουν να κάνουν με την ιδιαιτερότητα του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, αλλά και της πολιτικής κουλτούρας του ιδρυτή της, η μεταπολιτευτική Δεξιά δεν ήταν ένα ακραίο νεοφιλελεύθερο κόμμα.
Αναρωτιέται κανείς τι σχέση έχουν "οι προτάσεις βαθιάς τομής του 1963" του Κωνσταντίνου Καραμανλή ή ακόμη η μεταπολιτευτική γραμμή της "ευρωπαϊκής προοπτικής" του ιδίου με τα απολειφάδια του νεοφιλελευθερισμού, τους πλαγιοφύλακες της σκληρής τιμωρητικής γραμμής της Μέρκελ και τα "σταγονίδια" της Ακροδεξιάς. Δεξιά και η μια, Δεξιά και η άλλη, όμως υπάρχει ένα χάσμα μεταξύ των φιλελεύθερων αντιλήψεων του κλασικού φιλελευθερισμού του Λοκ ή της "ανοικτής κοινωνίας" του Πόπερ με το σημερινό υβρίδιο του αρπακτικού καπιταλισμού των νεοφιλελεύθερων και ακροδεξιών αντιλήψεων από τις οποίες διαπνέεται η σημερινή ηγετική ομάδα της συντηρητικής παράταξης.
Ας μην ξεχνούμε ότι η σημερινή ηγεσία της Ν.Δ. εξελέγη στον κόμμα επαγγελλόμενη μια "αναθεωρητική" γραμμή, με επίκεντρο όμως τον κοινωνικό φιλελευθερισμό και την πολιτική ανανέωση, ενώ στο κοινωνικό σώμα έδινε όρκους σκληρής επαναδιαπραγμάτευσης με τους δανειστές. Και πώς θα μπορούσε να κάνει αλλιώς; Δεν θα είχε καμιά τύχη και θα βρισκόταν αντιμέτωπη με τη χλεύη της Ιστορίας από την οποία ανεσύρθη αποκρύπτοντας τις πραγματικές νεοσυντηρητικές της αντιλήψεις, επαγγελλόμενη πιο κοινωνική γραμμή πλεύσης. Κι ας μην ψάχνει αλλού τις αιτίες για τη μεγάλη απώλεια της λαϊκότητας του κόμματος παρά στη συντηρητική μετατόπιση, στις ακροδεξιές επιρροές και στην ταπεινωτική για τη χώρα πρόσδεση στο άρμα της Μέρκελ, η οποία επέβαλε στην Ελλάδα και την Ευρώπη την προτεσταντική τιμωρητική γραμμή. Γι' αυτές τις επιλογές, που η ίδια η ηγετική ομάδα και το σύστημα Σαμαρά επέβαλαν στην παράταξη, της γυρίζουν τις πλάτες οι πολίτες.
Σταύρος Καπάκος
