Του ΚΛΕΑΡΧΟΥ ΤΣΑΟΥΣΙΔΗ
Η αναβάθμιση του Μαυρουδή Βορίδη σε πρωθυπουργεύοντα, άρα σε εκφραστή των κυβερνητικών κομμάτων, αποτέλεσε αναγκαία κίνηση για την ομάδα που διαχειρίζεται τις τύχες της χώρας, ώστε να προχωρήσει στον περαιτέρω εκφασισμό του πολιτεύματος με καφενειακού επιπέδου τεχνάσματα.
Έχοντας προφανώς αρχίσει τις διαδικασίες απόσυρσης του αναλώσιμου εδώ και χρόνια Αντώνη Σαμαρά και της περαιτέρω περιθωριοποίησης του κ. Βενιζέλου (με δέλεαρ την κάλυψή του σε υποθέσεις όπως τα γερμανικά υποβρύχια), περνάμε στο επόμενο στάδιο, εκόντος άκοντος του προέδρου της Ν.Δ.
Η διάθεση του τελευταίου να υποδύεται τον μάγκα, κάτι ευεξήγητο αν ληφθούν υπόψη τα χαστούκια που δέχτηκε στον πολιτικό του βίο -από τον ιδρυτή της παράταξης ίσαμε κορυφαία στελέχη-, αποτελεί ίσως και το εργαλείο με το οποίο οι καθοδηγητές του τον οδηγούν από το ένα λάθος στο άλλο και τον γελοιοποιούν, διότι να το παίζει κουτσαβάκης ένα εκ γενετής βουτυρόπαιδο ήταν πάντα η διασκέδαση της γειτονιάς.
Η δε εμμονή του να υποτιμά διά της απουσίας του την αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά και τα λοιπά κόμματα, στον κάποτε ναό της Δημοκρατίας, σε θέμα μάλιστα το οποίο ο ίδιος ήγειρε αλλά ο αντιπρόεδρός του ανακοίνωσε κλείνοντάς μας το μάτι («κάνει ό,τι του λέω εγώ»), δυο ερμηνείες επιδέχεται:
ή έχει ψυχολογικό πρόβλημα μόλις βλέπει τον επερχόμενο πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα,
ή πείσθηκε από τους μπιστικούς του ότι μετατρέποντας το δικό του αίτημα για ψήφο εμπιστοσύνης σε οιονεί ψήφο δυσπιστίας θα αλλάξει την ατζέντα και θα στρέψει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης σε τρίτα και άσχετα.
Η ουσία είναι ότι τα κυβερνητικά τερτίπια οδηγούν σε ευτελισμό των θεσμών, ο οποίος δεν φαίνεται να ενοχλεί ούτε τον πρόεδρο Παπούλια ούτε τα στελέχη εκείνα της Νέας Δημοκρατίας που υποτίθεται ότι ενστερνίζονταν τις δοξασίες του Κωνσταντίνου Καραμανλή περί ευρωπαΐζουσας Δημοκρατίας.
Εκλεκτικές συγγένειες
Βέβαια, ήδη από το 1977, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, μαζί με τα ρετάλια του άλλοτε κέντρου, ενέτασσε στο κόμμα του και υμνητές ή συνεργάτες της χούντας. Στην αρχή διακριτικά, αργότερα εντελώς χοντροκομμένα για να εκλεγεί Πρόεδρος Δημοκρατίας το 1980 με τις ψήφους των βουλευτών της χουντικής Εθνικής Παράταξης!
Η απορρόφηση συνεχίστηκε με την προσχώρηση στη Ν.Δ. των πλείστων ακροδεξιών της εποχής, με εξαίρεση νεολαίους τύπου Μαυρουδή Βορίδη, ο οποίος διατέλεσε πρόεδρος της Νεολαίας ΕΠΕΝ, του χουντικού κόμματος που ίδρυσε, το 1984, ο ίδιος ο Γεώργιος Παπαδόπουλος!
Έτσι, ο κ. Σαμαράς, η κεντροδεξιά κ. Μπακογιάννη, ο σώφρων κ. Παυλόπουλος και ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, αλλά και ο κ. Βενιζέλος, ο κ. Σκανδαλίδης, ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς κ. Παπανδρέου και ο μονίμως οργισμένος κ. Απ. Κακλαμάνης, εκπροσωπούνται πλέον στο τσίρκο που έστησαν οι πρωθυπουργικοί κολαούζοι από το «πουλέν» του δικτάτορα...
Για να επιβεβαιώσουν (όπως κι όταν έβαλαν στην κυβέρνησή τους τον ακροδεξιό Καρατζαφέρη) ότι μπροστά στα αγαθά της εξουσίας πάνε περίπατο αρχές, ιδεολογίες…
Με τις επιλογές αυτές η Ν.Δ. δείχνει να επιμένει στο πλάνο Μπαλτάκου, ώστε να πετύχει την εκλογική της ανάκαμψη σε βάρος της Χρυσής Αυγής (ή μαζί της) και απορροφώντας το παραπαίον ΠΑΣΟΚ. Συμπληρωματικά, τα αφεντικά έχουν εντάξει στα νέα τηλεοπτικά προγράμματά τους τις βόλτες του Σταύρου Θεοδωράκη στις γειτονιές της Αθήνας, όπου αναλύει με το δικό του χαριτωμένο ύφος τα όσα π.χ. φωνάζει στον Αγιο Παντελεήμονα η Χ.Α.
Είναι σαφές ότι η αποτυχία των μιντιαρχών να συντηρήσουν τον κ. Βενιζέλου στη φορμόλη των «58» (πού χάθηκαν;) ή της Ελιάς, δημιουργεί ένα κενό στο χώρο των απροσανατόλιστων ψηφοφόρων που αποτελούσαν κάποτε την κινούμενη άμμο μεταξύ Κέντρου και Δεξιάς.
Έτσι, η στροφή της Ν.Δ. στην ακροδεξιά, του ΠΑΣΟΚ στο πουθενά και η εξαέρωση της άλλοτε κεντροαριστερίζουσας ΔΗΜ.ΑΡ., εμπεριέχει έναν κίνδυνο για τους κερδοσκόπους: ο ΣΥΡΙΖΑ να καρπωθεί περισσότερους ψηφοφόρους της άλλης όχθης.
Τα διδάγματα
Η ιστορία διδάσκει ότι τα πολιτικά συγκοινωνούντα δοχεία δεν ακολουθούν πάντα την ίδια διαδρομή. Η Χ.Α. δεν δείχνει να χάνει από τις κυβερνητικές παλινωδίες, αλλά, όπως έγινε και προπολεμικά στη Γερμανία, όσο πιο δεξιά πήγαιναν η Κεντροδεξιά (DVP κ.λπ.) και η Σοσιαλδημοκρατία (το SPD ψήφισε τον Χίντεμπουργκ για πρόεδρο), τόσο ανέβαινε η εκλογική δύναμη του NSDAP (των ναζί δηλαδή).
Η ανάθεση λοιπόν στον κ. Βορίδη, με δεδομένη τη στήριξη των μιντιαρχών, του ρόλου του πρωθυπουργεύοντος, ίσως οδηγήσει τον ψοφοδεή κ. Σαμαρά να αναρωτιέται έκπληκτος σε λίγους μήνες:
- Ανθ' ημών Βορίδης;
