ΤΟΥ ΛΑΜΠΡΟΥ ΑΘ. ΤΣΟΥΚΝΙΔΑ
Άστραψε και βρόντηξε, λέει, ο πρωθυπουργός διαβάζοντας τα πρωτοσέλιδα ακόμα και φιλικών εφημερίδων για τη φορολόγηση εταιρικών παροχών (από κινητά μέχρι δωροεπιταγές) και ακούγοντας το επιτιμητικό ύφος φιλικών κατά τα άλλα σχολιαστών σε ραδιοφωνικές εκπομπές. Άστραψε και βρόντηξε στο τηλέφωνο - σε άπταιστα... γαλλικά, λένε. Γιατί; Επειδή βγήκε μια εγκύκλιος κατ' εφαρμογήν νόμου της κυβέρνησής του. Να υποθέσουμε, λοιπόν, πως ούτε ο κ. Σαμαράς δεν ξέρει τι ψηφίζει και τι βάζει τους βουλευτές του, αυτούς από τους οποίους ζητεί ψήφο εμπιστοσύνης, να ψηφίζουν;
Και γιατί άστραψε και βρόντηξε ο πρωθυπουργός; Επειδή κατάλαβε ότι η δημοσιοποίηση της εγκυκλίου -του νόμου που ψήφισε, δηλαδή- λειτουργεί ως άλλο ένα επικοινωνιακό αυτογκόλ για την κυβέρνησή του... Δεν τον ενόχλησε δηλαδή η ουσία, τι ψηφίστηκε και γιατί ψηφίστηκε, αλλά ο επικοινωνιακός αντίχτυπος. Μιλάμε για τον επικοινωνιακό αντίχτυπο που δεν υπήρξε, από όλες αυτές τις εφημερίδες και τους αντίστοιχους σχολιαστές, όταν αυτή η ίδια κυβέρνηση, αυτός ο ίδιος πρωθυπουργός, αυτός ο ίδιος αντιπρόεδρος, έπαιρναν πίσω την πενιχρή φορολόγηση των εφοπλιστών ξαναχαρίζοντάς τους την εθελοντική συνεισφορά στη φορολογία, που έχει αποδειχθεί ότι αποδίδει λιγότερα απ' όσα δίνουν οι ναυτεργάτες. Αλλά αυτό δεν συγκίνησε κανέναν...
Ας επιστρέψουμε όμως στο θέμα που φέρεται να μονοπώλησε το ενδιαφέρον του πρωθυπουργού μετά τα πρωτοσέλιδα και τα επιτιμητικά σχόλια, τη φορολόγηση σειράς εταιρικών παροχών. Διαβάζοντας τις σχετικές εγκυκλίους και διευκρινίσεις, εντυπωσιάζεται κανείς με τη λεπτομερειακή ανάλυση κάποιων πτυχών της σημερινής επιχειρηματικής πραγματικότητας που επιχειρεί να ρυθμίσει ο νόμος ξεκινώντας από μια αφετηριακή σκέψη: Πώς δεν θα καταλήξει στη φορολόγηση της επιχείρησης. Και παραβλέποντας μια άλλη κρίσιμη πτυχή: Τι συνιστά παραχώρηση σε είδος που υποκαθιστά λ.χ. μια αύξηση, τι συνιστά παραχώρηση αποκλειστικά για την αποτελεσματικότερη και πιο οικονομική λειτουργία μιας επιχείρισης και τι είναι πραγματικά bonus σε υψηλόβαθμα στελέχη, κοινώς golden boys.
Όταν ένα ιδιωτικό σχολείο -από αυτά που ρίχνουν τους μισθούς στα Τάρταρα και εξαιρούνται από την επίβλεψη του υπουργείου Παιδείας- δίνει σε έναν εκπαιδευτικό του τη δυνατότητα εγγραφής με μειωμένα δίδακτρα του παιδιού του, μάλλον είναι εξωφρενικό να μιλάς για φορολογητέο εισόδημα όταν πρόκειται για κίνητρο και μάλιστα σε χαμηλόμισθους.
Αντίθετα, όταν έχεις έναν διευθύνοντα σύμβουλο με πενταψήφιο μισθό (άντε και τετραψήφιο, αλλά με μεγάλο, πολύ μεγάλο, τον πρώτο αριθμό) και του δίνεις "χρυσή" πιστωτική για κάθε είδους αγορές, ακόμα και τις πιο προσωπικές, είναι φανερό ότι του δίνεις εισόδημα. Όταν όμως έχεις έναν υπάλληλο σε θέση ευθύνης με μέτριο μισθό και του δίνεις εταιρικό κινητό για να σου κάνει τη δουλειά σου -γιατί η εργασία του απαιτεί συμμετοχή σε συνεχείς συσκέψεις εκτός γραφείου, οπότε πρέπει να επικοινωνεί χωρίς να μπορεί να χρησιμοποιεί σταθερή τηλεφωνία-, τότε είναι προφανές ότι αυτό που του δίνεις δεν είναι επιπλέον εισόδημα, αλλά ο μόνος τρόπος να δεχθεί να κάνει τη δουλειά χωρίς να χάνει εισόδημα, όπως θα συνέβαινε αν έκανε όλα αυτά τα τηλέφωνα από το δικό του κινητό. Τι θα κάνει το υπουργείο; Θα βάλει τα λογιστήρια να ελέγχουν ένα ένα τα τηλεφωνήματα για να δίνουν βεβαιώσεις, τι είναι επαγγελματικό και τι προσωπικό; Ενώ θα μπορούσε να προχωρήσει σε ρύθμιση του ύψους και του φορολογικού καθεστώτος των λειτουργικού χαρακτήρα εταιρικών παροχών.
Η επιλεκτική ευαισθησία, Σαμαρά και μίντια, απλώς θολώνει την κατάσταση και δεν επιτρέπει μια λογική, που σημαίνει και μη γραφειοκρατική, αντιμετώπιση ενός ζητήματος που η κυβέρνηση αντιμετώπισε ωσάν όλοι να είναι golden boys, πλήττοντας έτσι για άλλη μια φορά τους περισσότερους.
ΥΓ.: Ο γράφων δεν έχει κανενός είδους εταιρική παροχή.
