Εντάξει, να το δεχθώ (χωρίς να το παραδεχθώ), οι ευθύνες για τη χρεοκοπία της Ελλάδας είναι του σάπιου πολιτικού συστήματος. Των πολιτικών που κλέβανε, που διορίζανε τους ημετέρους στο Δημόσιο, που δίνανε δουλειές στους ημετέρους επιχειρηματίες με το αζημίωτο.
Εντάξει, η διαχείριση του δημοσίου χρήματος ήταν το λιγότερο άφρων και προκάλεσε στους πολίτες μια γενετική μετάλλαξη, η οποία τους κάνει να έλκονται από εκείνους τους πολιτικούς που υπόσχονται να τους επιστρέψουν τα χρήματα αντί να τα αναδιανείμουν.
Εντάξει το δέχομαι και το παραδέχομαι ότι η επιστροφή στην προ του 2009 εποχή της ευδαιμονίας είναι και αδύνατη και καταστροφική.
Αλλά από τη δημόσια συζήτηση για το πώς η Ελλάδα θα γίνει μια "κανονική χώρα" αυτοί που υποστηρίζουν ότι η λιτότητα είναι μονόδρομος, λησμονούν ότι οι δημόσιες δαπάνες -αυτές που η τρόικα, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ, η φράου Μέρκελ, οι Βρυξέλλες έχουν αναγκάσει την Ελλάδα να περικόψει σε βαθμό που έξι εκατ. Έλληνες βρίσκονται στη ζώνη της φτώχειας- είναι το εργαλείο μέσω του οποίου ισχύει η οικουμενική αρχή που αποτελεί τη βάση του Συντάγματος που λέει ότι όλοι οι πολίτες είναι ίσοι.
Και για να σας προλάβω: ίσοι απέναντι του νόμου. Ναι, αλλά για να συμβεί αυτό, πολλοί λησμονούν ότι είναι δουλειά του κράτους να άρει τα εμπόδια που εμποδίζουν τους πολίτες να είναι ίσοι, να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες.
Πώς; Με δημόσιες συγκοινωνίες για όσους δεν μπορούν να έχουν Ι.Χ., με δημόσια υγεία για όσους δεν μπορούν να πληρώσουν ιδιωτικούς γιατρούς και νοσοκομεία, με δημόσια σχολεία και παιδικούς σταθμούς για όσους δεν μπορούν να πληρώσουν τα ιδιωτικά, με δημόσιες παραλίες για όσους δεν διαθέτουν πισίνες ή δεν μπορούν να πληρώσουν τις ιδιωτικές και ούτω καθ' εξής.
Χωρίς δημόσιες δαπάνες δεν υπάρχει δικαιοσύνη, ακόμη και αν όλοι όσοι έκλεψαν ή διασπάθισαν δημόσιο χρήμα παραδίδονταν και επέστρεφαν τα "κλεμμένα πίσω".
Ακόμη και αν φέρναμε "Γερμανούς επιτρόπους για να μας βάλουν σε τάξη", όπως πολλοί υποστηρίζουν.
Το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, οι προτάσεις του για την Ευρώπη, είναι ο οδικός χάρτης που οδηγεί στην απελευθέρωση των δημόσιων επενδύσεων, που σπάει τις αλυσίδες του χρέους, αυξάνει τη ζήτηση και την απασχόληση. Που αναδιανέμει τον πλούτο στην Ελλάδα και την Ευρώπη και καταργεί τον άκρατο ανταγωνισμό μεταξύ ισχυρών και αδύναμων χωρών, που οδηγεί τις τελευταίες σε αφανισμό.
Οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ είναι για μια Ελλάδα, για μια Ευρώπη που αξίζουμε. Και το αξίζουμε όλοι, ακόμη και αυτοί που το έχουν ξεχάσει.
Βασίλης Μουλόπουλος
