Όσοι έχουν επισκεφτεί το κτήριο της γερμανικής καγκελαρίας έχουν απολαύσει -όπως και ο Έλληνας πρωθυπουργός κατά την τελευταία του επίσκεψη- την πανέμορφη θέα προς το γερμανικό κοινοβούλιο. Ωστόσο όσοι εργάζονται στο κτήριο της καγκελαρίας, συχνότερα προτιμούν τη θέα προς την πίσω πλευρά του κτηρίου, προς τον ποταμό Σπρέε. Και αυτή είναι πιθανότατα η θέα που θα απολαύσει και ο Αντώνης Σαμαράς κατά την επίσκεψή της Τρίτης. Γιατί οι κυβερνώντες στο Βερολίνο είναι πλέον πεπεισμένοι ότι η αναστροφή των πολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα είναι τόσο πιθανή όσο και η αλλαγή της ροής του ποταμού που βλέπουν καθημερινά από τα παράθυρά τους.
Ο πρόεδρος της συγκυβέρνησης του Μνημονίου δεν φέρνει τίποτε νέο στο Βερολίνο. Τα καλά νέα για τη σωτηρία των συστημικών τραπεζών τα μετέφερε τον Οκτώβριο του '12. Τα περίφημα νέα για την πορεία των μεταρρυθμίσεων τον Νοέμβριο του '13. Τα χαρμόσυνα για την έξοδο στις αγορές τον Απρίλιο του '14. Και οι Γερμανοί όλα αυτά τα χρόνια καμάρωναν για τον καλό αυτό πολιτικό που μόνο ευχάριστα τους έφερνε, που επιβεβαίωνε την πολιτική τους και που πάντα αρκούνταν σε έναν καλό λόγο, σε ένα χτύπημα στην πλάτη, σε ένα μπράβο.
Όμως οι ελληνικοί κυβερνητικοί κύκλοι υποστηρίζουν ότι ηθελημένα μεταβαίνει με άδεια μπαγκάζια ο πρωθυπουργός στο Βερολίνο. Γιατί σκοπεύει, ακούγεται, να φέρει πίσω τη χαλάρωση των μέτρων λιτότητας που δεν του δόθηκε στο Παρίσι και την αναπροσαρμογή του ελληνικού χρέους την οποία αρνούνται όλοι, ακόμα και ο δικός του υπουργός Οικονομικών με δήλωσή του στο Λονδίνο. Είναι μάλιστα τόση η ανάγκη για χώρο στην επιστροφή, που ενημέρωσε το Βερολίνο ότι τις ψήφους των 180 βουλευτών που είχανε ζητήσει, θα τις πάει στο επόμενο ταξίδι σαν ευχαριστώ της ελληνικής Βουλής στην απλόχερη προσφορά τους.
Σίγουρα όλοι τού ευχόμαστε να επιστρέψει με τις βαλίτσες του γεμάτες. Γιατί κάθε τι που θα φέρει πίσω στην Αθήνα, εκτός από γλαύκας όπως μας έχει συνηθίσει, θα ανεβάσει τον πήχη από όπου θα ξεκινήσει τη διαπραγμάτευση η επερχόμενη κυβέρνηση της Αριστεράς. Και αυτό φυσικά θα προσπαθήσει να αποφύγει το Βερολίνο. Το να βρεθεί δηλαδή πολύ σύντομα στη μάχη των διαπραγματεύσεων με τη νέα κυβέρνηση έχοντας ήδη κάνει υποχωρήσεις για να δώσει πνοή ζωής λίγων μηνών στην απερχόμενη.
Γιατί είναι ολοφάνερο, αν όχι στην ελληνική κυβέρνηση, τουλάχιστον σε όσους έχουν επαφή με τη γερμανική πολιτική: η στρατηγική της καγκελαρίας περιορίζεται στο να εξαγοράζει την επιβολή νεοφιλελεύθερων αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων στις χώρες του σπάταλου Νότου, με αντίτιμο αυτό που ουσιαστικά δικαιούνται. Τη βοήθεια στο πλαίσιο μιας νομισματικής ένωσης. Βοήθεια που στην πραγματικότητα η καγκελαρία δεν θα μπορούσε ποτέ να αρνηθεί γιατί διακαώς επιθυμεί, όπως έδειξε με τις προς Ανατολάς διευρύνσεις, τη διατήρηση και επέκταση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Γνωρίζοντας όμως ότι δεν θα μπορούσε να αποφεύγει αιώνια αυτές τις παροχές, πίεσε επιτυχώς τις εξελίξεις στην Ελλάδα κατά την περίοδο 2010 με 2014. Κράτησε την Ελλάδα εκτός αγορών ακόμη και με παρεμβάσεις στην προσπάθεια της Deutsche Bank να αναχρηματοδοτήσει το χρέος. Εξασφάλισε με συνεργάσιμους κυβερνώντες και τον φόβο μιας χρεοκοπίας εντός της Ε.Ε. την είσοδο της χώρας στο Μνημόνιο των ασφυκτικών αντιλαϊκών υποχρεώσεων και της εσωτερικής υποτίμησης της οικονομίας μας και της ζωής μας. Εκβίασε την πραγμάτωση των νεοφιλελεύθερων προαπαιτούμενων εμποδίζοντας την εκταμίευση των δόσεων. Οδήγησε το '12 την ΕΚΤ στη δήλωση Ντράγκι: «Θα κάνουμε τα πάντα για να σώσουμε το ευρώ», ώστε να ξαναμπεί τεχνητά στις αγορές μια χώρα με 240 δισ. χρέος και 27% ανεργία, λίγες βδομάδες πριν τις ευρωεκλογές του 2014.
Αυτή είναι η στρατηγική των Ευρωπαίων συνεργατών του κ. Σαμαρά. Αυτούς επισκέπτεται ζητώντας τους χείρα βοηθείας για να παρατείνει κοντά 365 ημέρες την παραμονή του στην εξουσία. Και πιστεύω ότι οι περισσότεροι αντιλαμβάνεστε χωρίς να έχετε ταξιδέψει πρώτα ώς τις όχθες του Σπρέε πως όποια και να είναι ή έκβαση της επίσκεψής του, οι πολίτες αυτής της χώρας θα μείνουν ξανά χωρίς δουλειά και με άδεια χέρια. Οι υπόλοιποι θα το διαπιστώσετε την Τρίτη το απόγευμα μαζί με τον πρωθυπουργό μας που θα κοιτάει άπραγος και για τελευταία φορά τη σίγουρη ροή του ποταμού πίσω από το κτήριο της καγκελαρίας.
* Από την ταινία του Γερμανού σκηνοθέτη R. W. Fassbender: «Τα πικρά δάκρυα της Πέτρα φον Καντ»
