Υπάρχουν ορισμένα στερεότυπα που επιβιώνουν στο μυαλό και στη… γραφίδα των ανθρώπων της ενημέρωσης. Είτε ισχύουν είτε όχι. Γιατί βολεύουν. Και γιατί πουλάνε. Όπως, για παράδειγμα, το γεγονός ότι μια επιτυχία καθιστά ένα πολιτικό στέλεχος αυτομάτως και παραχρήμα «δελφίνο», «ανταγωνιστή» του επικεφαλής του κόμματος. Και απειλή. Και ούτω καθεξής. Και ούτε μπορεί κανείς από τους… γραμμικούς αναλυτές να υπερβεί το κλισέ, να σκεφθεί ότι δεν είναι όλοι οι πολιτικοί ίδιοι, όπως και το ότι δεν είναι ίδια όλα τα κόμματα και ότι υπάρχουν πολιτικοί οργανισμοί που δεν λειτουργούν με όρους καλλιστείων δημοσιότητας.
Αυτό ισχύει και για τον σχολιασμό του εκτενούς πορτρέτου που αφιερώνει το Σπίγκελ στη Ρένα Δούρου. Επανάληψη του κλισέ περί «δελφίνου» και ένδεια επιχειρημάτων: ο συνδυασμός που σκοτώνει κάθε προσπάθεια σοβαρής ενημέρωσης. Από τη στιγμή μάλιστα που δεν γίνεται πλήρης αναφορά συνολικά στο κομμάτι του γερμανικού περιοδικού - όπως πράττει σήμερα η «Α» με την εκτενή παρουσίασή του…
Α.Γ.
