Εάν εξαιρέσει κανείς την εσωκομματική διάσταση της «υποδοχής» που επιφύλαξαν οι παπανδρεϊκοί στον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Σαμαρά, οι αποδοκιμασίες κατά Βενιζέλου έχουν πάψει πια να αποτελούν είδηση. Αποτελεί συνήθεια για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ να έρχεται αντιμέτωπος με γιουχαΐσματα και χειρονομίες, καθώς από το 2010 και μετά οι δημόσιες εμφανίσεις του συνοδεύονται από εκδηλώσεις αποδοκιμασίας. Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια θα πει κανείς, αν θελήσει να μεταφράσει την ψυχραιμία με την οποία ο αντιπρόεδρος αντιμετώπισε τα συνθήματα των εξαγριωμένων πασόκων στο Ζάππειο.
Από την ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Θεσσαλονίκη, ώς το άλλοτε «πράσινο» νησί της Κρήτης κι από τη Λάρισα ώς την Πάτρα, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ χρειάζεται τουλάχιστον τρεις διμοιρίες ΜΑΤ για να ολοκληρώσει τις δημόσιες εμφανίσεις του. Μια σύντομη περιήγηση στα δημοσιογραφικά αρχεία αρκεί για να περιγράψει τις σχέσεις του αντιπροέδρου με τους πολίτες. Συνθήματα και γιουχαΐσματα παντού.
Από το 2010 μέχρι σήμερα τουλάχιστον είκοσι φορές έχει χρειαστεί να επέμβουν οι αστυνομικοί για να προστατευθεί ο κ. Βενιζέλος από τις εκδηλώσεις «αγάπης» φοιτητών, εκπαιδευτικών, συνταξιούχων, μικροομολογιούχων, απολυμένων, ανέργων και λοιπών ευεργετηθέντων. Όταν ορκίστηκε η κόρη του στη Νομική του ΑΠΘ, γιουχαΐσματα. Όταν πήγε να μιλήσει στη Νέα Σμύρνη, κράξιμο. Όταν πήγε σε εκδήλωση του ΠΑΣΟΚ στην Πάτρα, παραλίγο να τον δείρουν. Δύο φορές φορές έδωσε συνέντευξη σε τηλεοπτική εκπομπή και τα ΜΑΤ κυνηγούσαν τους μικροομολογιούχους στα χωράφια της Παιανίας. Μέχρι και στην προεκλογική συγκέντρωση της Ελιάς τον υποδέχτηκαν τα θύματα του κουρέματος.
Όσες φορές πήγε να ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα, η αστυνομία δεν προλάβαινε να μαζεύει τους συνταξιούχους που του έσερναν τα εξ αμάξης από μπαλκόνια και πεζοδρόμια. Μια περιοδεία είπε να κάνει κι αυτός στην Κρήτη πέρυσι το καλοκαίρι και κουβάλησαν στο νησί ΜΑΤ από την Αθήνα για να κάνουν καλά τους εξαγριωμένους. Στη Λάρισα, στα Τρίκαλα και στη Λαμία τα ίδια και χειρότερα.
Πώς να ιδρώσει πια το αυτί του αντιπροέδρου στο Ζάππειο; Συνήθεια κατάντησε κι αυτό και την παραμικρή εφίδρωση δεν προκαλεί πλέον στον φέροντα τον σταυρό τού Μνημονίου κ. Βενιζέλο. Σε αντίθεση με τον λαοφιλή πρωθυπουργό, που δεν τολμά να βγει μια βόλτα στην Αθήνα και κάνουν ουρά οι πολίτες για να του φιλήσουν τα χέρια. Αλλά είπαμε, για άλλους η γιούχα και για άλλους τα χειροφιλήματα...
