Πρώτα, η στεντόρεια κραυγή. Πριν λίγες ημέρες απέκαμε βοών ο δευτεροκλασάτος της συγκυβέρνησης δηλώνοντας: «...το Μνημόνιο τελειώνει... η τρόικα θα πάψει να έχει λόγο ύπαρξης. Η χώρα θα βγει από αυτήν τη δύσκολη κατάσταση και θα ξαναγίνει μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα με τις υποχρεώσεις της χώρας - μέλους της Ευρωζώνης, αλλά, όπως συμβαίνει με κάθε χώρα - μέλος...». Παρέλειψε όμως σκόπιμα να συμπληρώσει ότι σύμφωνα με την απόφαση/κανονισμό του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου Υπουργών της 21.5.2013 όλες οι χώρες - μέλη της Ευρωζώνης, αφού βγουν από πρόγραμμα στήριξης, θα εποπτεύονται αυστηρά ώς ότου εξοφληθεί τουλάχιστον το 75% της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης που έχουν «τύχει». Post-programme surveillance (επιτήρηση μετα-προγράμματος) έχει αποκληθεί η διαδικασία. Αν το συμβούλιο υπουργών κρίνει ότι υπάρχει διαρκής κίνδυνος που απειλεί τη χρηματοοικονομική σταθερότητα ή τη δημοσιονομική βιωσιμότητα του κράτους - μέλους τότε μπορεί να προταθούν διορθωτικά μέτρα των οποίων σ' αυτή την περίπτωση η εφαρμογή είναι υποχρεωτική. Αυτό ισχύει και για τα κράτη - μέλη που δεν είχαν καταφύγει σε χρηματοδότηση. Για τη χώρα μας, με τα ποσά που έχουν συμφωνηθεί ώς σήμερα, χωρίς δηλαδή να λαμβάνουμε υπόψη μας την πιθανή ανάγκη επιπρόσθετης χρηματοδότησης, έχει αναφερθεί το έτος 2042 ως λήξη της ενισχυμένης επιτήρησης. Ουσιαστικά, λοιπόν, τα Μνημόνια δεν αποχωρούν τόσο εύκολα όσο επικαλείται η κυβερνητική προπαγάνδα.
Γιατί το να αγνοείται και να μην αναφέρεται η συντριβή που έχουν προκαλέσει δεν μπορεί να χαρακτηριστεί απλά ως μυωπική ανεπάρκεια, αλλά ως μια καθαρή ταξική πολιτική των ψευδώνυμων και δολερών «διαρθρωτικών αλλαγών και μεταρρυθμίσεων». Επιδιώκεται δε και η συνέχιση της συντριβής, στις πιο πολλές εκφάνσεις της, για να επιτευχθεί με αυτό τον τρόπο η μετάβαση στη «Νέα Ελλάδα» και στη «Νέα Μεταπολίτευση» και είναι πρόδηλο ό,τι αυτό σημαίνει.
Γιατί οι νεόκοποι ευρωπαϊκοί κανόνες και διαδικασίες που έχουν υιοθετηθεί προβλέπουν τη διαδικασία της πιο πάνω ενισχυμένης επιτήρησης.
Ώστε στ' αλήθεια λοιπόν τελειώνουν και μας αποχαιρετούν πλέον τα Μνημόνια;
Δεύτερον, ο μέσα απ' τα δόντια ψίθυρος ως από μεγάλου βάθους προερχόμενος. Τον αμέσως προηγούμενο μήνα Ιούλιο δημοσιεύτηκε από τη Γενική Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου πρόσφατη ενημέρωση σχετικά με την οικονομική βοήθεια που έχει δοθεί σε ευρωπαϊκές χώρες. Πιο συγκεκριμένα, στην ενότητα «Όροι και στόχοι» του Πίνακα και στη στήλη που αφορά την Ελλάδα υπάρχει η έκφραση "Dismissal (privatisation) of State assets". Αυτό αναφέρεται αποκλειστικά για τη χώρα μας και σε σε καμία άλλη από τις υπόλοιπες που, με τον έναν ή άλλο τρόπο, γεύτηκαν την τροϊκανή επέμβαση. Είμαστε λοιπόν η μόνη χώρα στην οποία επιβάλλεται η πώληση δημόσιας περιουσίας. Dismissal στα νομικά σημαίνει απαλλαγή, ξεφόρτωμα. Η απόλυση από εργασία ή θέση κι αυτή αποδίδεται ως dismissal. Και το dismissal εμφανίζεται ως συνώνυμο της ιδιωτικοποίησης! Οι όροι έρχονται καπάκι ο ένας με τον άλλο! Μερικές φορές, η ιδιαίτερα προσεγμένη διπλωματική γλώσσα με την οποία συντάσσονται τα κρατικά έγγραφα παίζει παράξενα παιχνίδια και αποκαλύπτει άθελά της ανομολόγητους σκοπούς και ενδόμυχες σκέψεις. Ο συνδυασμός των όρων και η διπλή σημασία της λέξης διακηρύσσει με ενάργεια έναν από τους βαρύτερους ακρογωνιαίους λίθους της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας. Τουτέστιν, την εκποίηση δημόσιων αγαθών η οποία αποβλέπει στη συρρίκνωση του δημόσιου τομέα και αντίστοιχα καθρεφτίζεται στην επιδίωξη ενδυνάμωσης του αγοραίου και ιδιωτικού κεφαλαίου με συνοδευτικό προσάρτημα τον περιορισμό των εργασιακών δικαιωμάτων και το σχεδόν ανεξέλεγκτο των απολύσεων.
Άλλοτε, κάποιοι απ' αυτούς που ήθελαν να εκφοβίσουν, να τιμωρήσουν, να εκδικηθούν ή να εκβιάσουν χρησιμοποιούσαν βιτριόλι ή άκουα φόρτε ή τσάκιζαν τα καλάμια, μεταξύ των άλλων. Τώρα, η κρατική μηχανή, μετά από την πρόοδο της πλαστικής χειρουργικής και της ορθοπαιδικής, χωρίς βέβαια να λείπουν και οι ατομικές πρωτοβουλίες, έχει αναλάβει τη συστηματική και ολοκληρωμένη πλέον εξόντωση, με ποικίλους τρόπους, όσων δεν εντάσσονται ενεργά στα φίλια στρώματα της εξουσίας και δεν εξυπηρετούν τις άμεσες βλέψεις της. Παραφράζοντας μια παρατήρηση ενός Αμερικανού σχολιαστή: είναι πιο εύκολο να διαλύσεις τον δημόσιο χώρο για να δημιουργήσεις μια ατελή αγορά, παρά να οργανώσεις ένα τέτοιο κράτος που να εγγυάται την «ομαλή» λειτουργία των αγορών. Προτείνεται ότι η αντίθεσή μας πρέπει να είναι έντονη και αποφασιστική και στις δύο επιδιώξεις, την άμεση και τη μακροπρόθεσμη.
