Η κοινωνική πλειοψηφία που έχει διαμορφωθεί, για την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών και την αναζήτηση προοδευτικής λύσης, καθορίζει την ατζέντα και επιδρά καταλυτικά στις πολιτικές εξελίξεις τονίζει ο Νίκος Βούτσης μιλώντας στην "Αυγή". Ο γραμματέας της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ εκτιμά ότι η πολιτική αριθμητική δεν βγάζει τους 180 για τη συγκρότηση προεδρικής πλειοψηφίας, ενώ υποστηρίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να εργάζεται για τη συγκρότηση διευρυμένης πλειοψηφίας στη βάση ριζοσπαστικών προγραμματικών στόχων με συνολική δυναμική 51%.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΚΑΠΑΚΟ
* Δεν περνάει μέρα χωρίς να υπάρξει μια σφοδρή πολιτική σύγκρουση, όχι μόνο για τα οικονομικά πλέον, αλλά και για πλήθος άλλων ζητημάτων, όπως π.χ. την τελευταία εβδομάδα για την Αργεντινή, για τη Μανωλάδα, για τα δάση...
Μέρος του ηγετικού προσωπικού της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ εκφράζονται πλέον με απίστευτο κυνισμό και με πνεύμα εθελοδουλίας ακόμα και για το δράμα της Γάζας, πόσο μάλλον για την Αργεντινή. Είναι αποκρουστικό και θλιβερό το φαινόμενο να επιχαίρουν γιατί σήμερα στραγγαλίζουν το λαό της Αργεντινής τα διεθνή κερδοσκοπικά κεφάλαια που «εκδικούνται» ζητώντας αποδόσεις της τάξης του 1.600%. Αντί της συνειδητοποίησης των αδιεξόδων της οικονομικής κρίσης και αντί της αναγκαίας αλληλεγγύης μεταξύ των λαών, επιλέγουν κυνικά την απόλυτη συμμόρφωση στα πιο επιθετικά και «άρρωστα» μορφώματα της ακραίας καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.
Η κυβέρνηση Βούλτεψη - Γεωργιάδη - Ρήγα έδωσε θλιβερά δείγματα γραφής μέσα στη Βουλή και στα κανάλια και γι' αυτό το ζήτημα. Τον ίδιο κυνισμό επιδεικνύουν και για την υπόθεση της Μανωλάδας, όπως και για το Φαρμακονήσι.
Όσο για τα δάση, στα οποία αναφέρεστε, είναι ένα από τα πολλά νομοθετήματα που καταργούν το όποιο ριζοσπαστικό πνεύμα της μεταπολίτευσης είχε αποτυπωθεί συνταγματικά για την προστασία των οικοσυστημάτων. Προσχωρούν στην καινοφανή θεωρία ότι τα δάση, οι ακρογιαλιές, τα νερά, τα λιμάνια, όλα αυτά προστατεύονται μόνο με την παρουσία μέσα σε αυτά ή με την εκμετάλλευσή τους από ιδιώτες επιχειρηματίες. Θέλουν να καταργήσουν τόσο το δημόσιο συμφέρον όσο και τη συνταγματική υποχρέωση για την προστασία από το Δημόσιο όλων αυτών των κοινών αγαθών και των στρατηγικών υποδομών.
* Ποια είναι η εκτίμηση του ΣΥΡΙΖΑ ως προς τη δυνατότητα επίτευξης από τη συγκυβέρνηση της πλειοψηφίας των 180 βουλευτών για την εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας; Εκτιμάτε ότι η κυβέρνηση θα φτάσει μέχρι εκείνη την ημερομηνία ή έχει και άλλους εναλλακτικούς εκλογικούς σχεδιασμούς;
Η πολιτική αριθμητική δεν βγάζει τους 180. Γι' αυτό η κυβέρνηση αγκομαχάει με απίστευτη νευρικότητα, επιτείνοντας την πολιτική ρευστότητα σε αντίθεση με τη δημόσια ρητορεία της για την επίτευξη του αριθμητικού στόχου των 180 ώστε να περάσει τον κάβο της προεδρικής εκλογής.
Η κοινωνική πλειοψηφία που έχει διαμορφωθεί για την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών και την αναζήτηση προοδευτικής λύσης διαμορφώνει ατζέντα και επιδρά καταλυτικά στο πολιτικό προσκήνιο και στο παρασκήνιο. Όσο καιρό αν χρειαστεί -ακόμα και μήνες- η κυβέρνηση για να φτιάξει μια αφήγηση επιτυχίας και ελπίδας, το όριο της προεδρικής εκλογής είναι ανυπέρβλητο εμπόδιο με πολιτικούς όρους. Η προσδοκία τους ότι θα βρεθούν και αρκετοί άλλοι βουλευτές ή και κόμματα της αντιπολίτευσης που στο όνομα της πολιτικής τους επιβίωσης θα δώσουν παράταση ζωής στις αντικοινωνικές πολιτικές προσκρούει στα πραγματικά αδιέξοδα και στο κλίμα κοινωνικής απαρέσκειας που την ακυρώνουν απολύτως.
Οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες ακόμα κι αν η Μέρκελ τους έχει απαγορεύσει να κάνουν εκλογές. Η διευρυμένη πολιτική πλειοψηφία που θα στηρίξει την εναλλακτική λύση, δηλαδή την αριστερή διακυβέρνηση, σχηματοποιείται καθημερινά μέσα στην κοινωνία και με όρους κοινωνίας. Καμία πολιτική ιδιοτέλεια προσώπων ή και κομμάτων της σημερινής αντιπολίτευσης δεν θα μπορέσει να αντισταθεί σε αυτή την πίεση.
* Υπάρχουν σήμερα προϋποθέσεις για τη συγκρότηση ενός νέου συνασπισμού εξουσίας κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων; Με ποιους και με ποιον στόχο; Ποιος ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ;
Ο στόχος είναι καθορισμένος και μάλιστα μετά το σαφές αποτέλεσμα των ευρωεκλογών ωριμάζει όλο και περισσότερο ως ένα διογκούμενο κύμα πολιτικής ανατροπής. Προφανώς μιλάμε για τη διαμόρφωση μιας διευρυμένης πλειοψηφίας μέσα στο Κοινοβούλιο που θα ανατροφοδοτείται από μια αντίστοιχη πλειοψηφία μέσα στην κοινωνία. Δεν χρησιμοποιώ εδώ την έκφραση «αυτοδυναμία», γιατί ενώ είναι πιο εύληπτη ταυτόχρονα είναι και φορτισμένη, σημαδεμένη θα έλεγα, από πλαστά διλήμματα και από τακτικίστικες επιλογές του παραδοσιακού μεταπολιτευτικού δικομματισμού. Η διαμόρφωση λοιπόν ενός συνασπισμού κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων πάνω σε μία στέρεη βάση ριζοσπαστικών προγραμματικών στόχων είναι ο εμβρυουλκός, για πρώτη φορά, της αριστερής διακυβέρνησης.
Τα ποιοτικά στοιχεία των πρόσφατων ευρωκλογών έδειξαν ταυτόχρονα την ισχυρή «ταξικότητα» της ψήφου που συνυπάρχει όμως με έναν πρωτοφανή πολυσυλλεκτισμό «προελεύσεων» ο οποίος συγκροτείται στη βάση μιας ισχυρής τιμωρητικής διάθεσης απέναντι στο ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. Διαμορφώνεται μια νέα ιστορικότητα των πολιτικών διεργασιών μέσα στην πεντάχρονη κρίση που έφερε τα πάνω κάτω. Με αυτή την έννοια η εκλογική επιλογή για δεύτερη ή και τρίτη φορά ΣΥΡΙΖΑ και η διόγκωση αυτού του ρεύματος διαμορφώνουν μια νέα διάσταση «αυτοδυναμίας» με ισχυρό πλέον κοινωνικό πρόσημο και με σταθερό υπέδαφος στην αντιμνημονιακή επιλογή.
* Ένα από τα επίμαχα ζητήματα στην ιστορική Αριστερά, που προκαλεί συχνά προβλήματα και διαιρέσεις είναι το θέμα των συμμαχιών. Πώς εκφράζεται αυτό το κρίσιμο ζήτημα σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ; Προς τα πού πρέπει να αναζητήσει συμμάχους;
-Πρώτη απάντηση είναι προφανώς η απεύθυνση προς τις ιστορικά διαμορφωμένες δυνάμεις της Αριστεράς, εν γνώσει των ζητημάτων που αφορούν είτε σε επίκληση διαφορετικών στρατηγικών είτε και κυρίως στην επιλογή της ηγεσίας του ΚΚΕ για ανθενωτική στάση στα μαζικά κινήματα και για μια ανιστόρητη επιλογή ενός ιδιότυπου διμέτωπου απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνηση των Μνημονίων. Η εφαρμογή αυτής της πολιτικής, πέραν της δυναμικής που αφαιρεί από την προοπτική της αριστερής λύσης, αδυνατίζει ουσιαστικά και την κρίσιμη μάχη για μια ριζοσπαστική προοδευτική ανασυγκρότηση των συνδικάτων.
Το ιδρυτικό μας συνέδριο και η πρόσφατη απόφαση της Κ.Ε. μετά την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ ως πρώτου κόμματος στις ευρωεκλογές σηματοδοτούν το επιθυμητό εύρος των συνεργασιών. Ο ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε και είναι δημιούργημα πολλών και διαφορετικών ιστορικών διαμορφώσεων της Αριστεράς κι αυτό το στοιχείο μας γεμίζει με αυτοπεποίθηση και με απεριόριστη επιμονή στο θέμα της ενότητας όλων των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων της Αριστεράς, της οικολογίας, όλων των δυνάμεων που απεγκλωβίζονται ακόμα και από αντίπαλες πολιτικές διαδρομές οι οποίες μορφοποιήθηκαν στη μακρά μετεμφυλιακή περίοδο στη χώρα μας.
Η δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ για να μη φοβάται την ανοιχτή πολιτική και τις πλατιές συμμαχίες με την ταυτόχρονη εμμονή σε αριστερή, όχι κεντροαριστερή, προγραμματική επιλογή και κοινωνική δράση, σφυρηλατήθηκε μέσα από την κουλτούρα που σχηματικά θα την ονομάτιζα: «Είμαστε παρόντες και δεν κάνουμε βήμα πίσω».
Θυμηθείτε τα μαζικά αντι-νεοφιλελεύθερα κινήματα των αρχών του αιώνα μας μέχρι την κορύφωση του 2006 στην Αθήνα. Ας θυμηθούμε μαζί τη στάση μας τον Δεκέμβρη του 2008, ας κρατήσουμε ζωντανή την πείρα της παρουσίας και της συμμετοχής μας στις πλατείες το 2011 σε συνθήκες πλέον οξυμένης οικονομικής-κοινωνικής κρίσης. Αυτοί ήταν σταθμοί που προσέδωσαν κύρος, φερεγγυότητα, επιρροή στον ΣΥΡΙΖΑ.
Με αυτή την έννοια είναι λάθος να υποβαθμίζεται η ελκτική δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ που μας προσδίδει ρόλο πρωταγωνιστή στη χώρα μας και στις εξελίξεις στην Ευρώπη. Δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα από τη συμπόρευση σε μαζική κλίμακα με κοινωνικούς αγωνιστές και πολιτικά στελέχη που προσεγγίζουν με ανιδιοτέλεια τις γραμμές μας. Να φοβόμαστε μόνο αδυναμίες και εμμονές που έχουν τραυματίσει πολλαπλά στην πολύχρονη διαδρομή μας τις αξίες και τα πρόσωπα της Αριστεράς στο εσωτερικό της.
* Αν τελικά δεν επιτευχθεί αυτοδυναμία, ο ΣΥΡΙΖΑ θα ζητήσει την προκήρυξη νέων εκλογών ή θα επιχειρήσει να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας; Έχεις αναφερθεί και στο ενδεχόμενο κυβέρνησης ανοχής. Πόσο υπαρκτό είναι αυτό το ενδεχόμενο και κατά πόσο θα είναι δυνατόν μια τέτοια κυβέρνηση να διαπραγματευθεί με τους δανειστές;
Είναι ρεαλιστικός ο στόχος, όπως προείπα, για μια ευρεία πλειοψηφία μέσα στη Βουλή, εφόσον προηγούμενα, από χθές δηλαδή όπως συνηθίζουμε να λέμε, διαμορφώνονται οι όροι για την πολιτική συγκρότησή της με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Βεβαίως το ριζοσπαστικό πρόγραμμα που θέλουμε να εφαρμόσουμε και οι συγκρούσεις που αυτό προϋποθέτει και θα πυροδοτήσει απαιτούν για την υλοποίησή του έναν ευρύτερο κύκλο στήριξης και ανοχής μέσα στη Βουλή και μέσα στην κοινωνία. Για να είμαι σαφής, πρέπει να εργαζόμαστε έτσι ώστε το σύνολο αυτής της δυναμικής να υπερβαίνει όχι θεωρητικά αλλά εκφραζόμενο με πραγματικούς όρους σαφώς το 51%.
Εμείς θα παρουσιάσουμε ως πρώτο κόμμα τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης της Αριστεράς. Είναι ανόητο να προκαλούμε τον κόσμο με τα παραδοσιακά εκβιαστικά διλήμματα που έβαζαν οι πρωταγωνιστές τους παραδοσιακού μεταπολιτευτικού δικομματισμού, δηλαδή την πρόκληση για συνεχείς προσφυγές στις κάλπες μέχρι την αυτοδυναμία. Κι αυτό γιατί εκτιμώ ότι σε κάθε περίπτωση, ακόμα κι αν οριακά δεν έχει εκφραστεί με 151 ψήφους η ευρεία πολιτική πλειοψηφία για την οποία εργαζόμαστε, η εξέλιξη αυτή θα είναι τόσο μεγάλης ιστορικής βαρύτητας για την Ελλάδα και την Ευρώπη που θα υποχρεώσει πολιτικές δυνάμεις του προοδευτικού και αντιμνημονιακού φάσματος να δώσουν τη στήριξη ή την ανοχή. Εμείς δεν θα παραιτηθούμε από μόνοι μας από την ιστορική αποστολή που ο λαός θα μας έχει υπαγορεύσει για να επιστρέψουμε αυτοβούλως την εντολή.
Όλα αυτά όμως είναι θεωρητικά σχήματα. Όλοι πιστεύουμε στον ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν υπάρχει ταβάνι για την εκλογική επιρροή και ότι θα διαμορφωθεί μια ευρεία πολιτική πλειοψηφία για την αριστερή διακυβέρνηση.
* Πώς κρίνεις τις προϋποθέσεις του μαζικού κοινωνικού κινήματος για μια κυβέρνηση της Αριστεράς; Διαπιστώνεται μια κάμψη των κινηματικών προϋποθέσεων παρά τα οξυμένα προβλήματα αλλά και αναλαμπές, όπως οι καθαρίστριες, με υψηλή κοινωνική αποδοχή. Πού οφείλεται αυτό;
Δεν συμφωνώ ότι η πραγματική υποχώρηση, με κλασικούς όρους των μαζικών κινητοποιήσεων, ακυρώνει το πολιτικό κίνημα ανατροπής που θα οδηγήσει και σε έναν ριζοσπαστικό συσχετισμό δυνάμεων με αριστερό πρόσημο. Η καθαρή πρωτοπορία στις εθνικής κλίμακας πρόσφατες ευρωεκλογές για τον ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως η ποιοτική ανάλυση των αποτελεσμάτων διαμορφώνουν εξελίξεις που δεν είναι αντιστρεπτές, όσα αναχώματα κι αν εφευρεθούν και στηθούν, όπως π.χ. το Ποτάμι, ενώ αντίθετα μπορεί να γίνουν πιο ορμητικές με την πολιτική επανατοποθέτηση μέσα σε κοινωνικές κατηγορίες, όπως οι συνταξιούχοι π.χ. στους οποίους ακόμα η πρωτοπορία των συντηρητικών μνημονιακών δυνάμεων είναι σαφής.
Η απογοήτευση, η λογική της ανάθεσης, η παραίτηση από αγώνες και συλλογικές δράσεις είναι φαινόμενα υπαρκτά αλλά και απολύτως φυσιολογικά μέσα σε μια κοινωνία που υφίσταται για χρόνια αλλεπάλληλα σοκ και την επικράτηση της μιντιοκρατίας που «κεντάει» τον κοινωνικό αυτοματισμό. Οι συντηρητικές νοοτροπίες βλασταίνουν επίσης μέσα στην κρίση, αυτό το γνωρίζουμε και από την ιστορία αλλά και από ό,τι συμβαίνει τώρα σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Γι' αυτό δίνουμε και μάχη με τον χρόνο με πρωτοβουλίες μέσα στην κοινωνία για ζητήματα κρίσιμα όπως η μικρή ΔΕΗ, ο αιγιαλός, τα δάση, οι φυλακές τύπου Γ', το ασφαλιστικό. Έτσι ενθαρρύνονται πολύμορφα κινήματα και κοινωνικές αντιστάσεις με ευρεία συμπόρευση δυνάμεων.
