- Πώς σου φαίνεται ο Αβραμόπουλος, Μπάμπη; ρωτάει ο Μήτσος.
- Σένιος... Φοράει ωραία κοστουμάκια. Και οι λέξεις βγαίνουν σαν στρογγυλά κουλουράκια από το στόμα του. Ωραία, προσεγμένα κουλουράκια που κυλάνε.
- Είναι και προσεκτικός, δεν ενοχλεί το περιβάλλον, λέει ο Μήτσος. Πάει επίτροπος.
- Σε ποια ενορία;
- Όχι, ρε Μπάμπη, σε ενορία. Στην Ευρώπη. Το κάθε κράτος στέλνει έναν επίτροπο.
- Η Ελλάδα είναι κράτος;
- Τώρα τι να σου πω, ρε Μπάμπη, μου βάζεις δύσκολα κατακαλόκαιρο.
- Γιατί, ρε Μήτσο; Αν ήταν κράτος, δεν θα 'ρχονταν κάθε λίγο τρεις τύποι να λένε κάντε αυτό, κάντε το άλλο, κόψτε τον κώλο των φτωχών, αφήστε τους αρρώστους χωρίς φάρμακα... Εδώ κι ο σουλτάνος, απ' όσο γνωρίζω, έλεγε δώστε μου εμένα τον κεφαλικό και κόψτε τον λαιμό σας... Εν τω μεταξύ, ο κάθε σουλτάνος γούσταρε να πηγαίνουν καλά οι δουλειές των γκιαούρηδων για να 'χει να παίρνει. Αυτοί οι τρεις ό,τι κάνουν είναι για να μην πηγαίνουν καλά οι δουλειές μας. Κι εγώ, ο απλός άνθρωπος, ένα συμπέρασμα βγάζω: Δεν θέλουν λεφτά, τις ψυχές μας θέλουν. Να μην υπάρχουμε. Συστηματική γενοκτονία εφαρμόζουν...
- Το ερώτημα είναι, Μπάμπη, γιατί δεν έβαλε την Ντόρα.
- Υπάρχει τέτοιο ερώτημα;
- Βέβαια. Η Ντόρα ήταν διαθέσιμη.
- Εγώ τι να σου πω, Μήτσο μου, δεν το άκουσα γιατί είχε πολλή ζέστη και η κίνηση ήταν κομμένη... Ώστε υπάρχει τέτοιο ερώτημα;
- Βέβαια! Υπάρχει ως ερώτημα των ερωτημάτων αυτών των ημερών. Πολλοί ισχυρίζονται ότι μπορεί να πυροδοτήσει εξελίξεις. Εσύ τι λες;
- Φιλοσοφικά αν το δει κανείς, το ερώτημα συνοψίζεται στην έκφραση "μασάει η κατσίκα ταραμά;". Γιατί, Μήτσο μου, τι σχέση έχει το μεροκάματο που δεν βγάζω με τον... επίσκοπο που θα διορίσει η Μέρκελ στις Βρυξέλλες; Όσο για τις εξελίξεις που θα πυροδοτηθούν από τον παραγκωνισμό της Ντόρας, είμαι σίγουρος ότι δεν θα βελτιώσουν τα οικονομικά μου.
Ο Μήτσος έψαξε το πακέτο που είχε αδειάσει. Φύσηξε τον καπνό που δεν ρούφηξε και κοίταξε στο κενό σαν να προσπαθούσε να εξιχνιάσει τα μελλούμενα.
- Έχουν τον τρόπο τους, ψιθύρισε. Κάθε μέρα σού βγάζουν ένα άλλο θέμα. Ένα άλλο ερώτημα. Και σου απασχολούν το μυαλό. Εν τω μεταξύ, εσύ βυθίζεσαι στην απελπισία και αποχαυνώνεσαι και τους παρακολουθείς σαν να βλέπεις σίριαλ στην τηλεόραση. Την ίδια σου τη ζωή την παρακολουθείς σαν σίριαλ, σαν να είναι η ζωή κάποιου άλλου. Και στο τέλος όλα γίνονται εικόνες και εντυπώσεις. Κι αυτά μερικές φορές κλαίνε μαζί σου για την αθλιότητα της ζωής σου, για την αναγκαία αδικία. Κι εσύ βυθίζεσαι...
