Δύο μεγάλες πληγές απειλούν σοβαρά τις παγκόσμιες ισορροπίες. Η ναζιστική πολιτική της κυβέρνησης του Ισραήλ και η αμερικανικής αρχιτεκτονικής προσάρτηση της Ουκρανίας στη Δύση, που στόχο έχει τον ασφυκτικό περιορισμό της Ρωσίας στα σύνορά της και, σε τελευταία ανάλυση, την υποταγή της στους κανόνες που ορίζουν οι ΗΠΑ. Στην πρώτη περίπτωση, παρά το λουτρό αίματος στη Γάζα, που χωρίς υπερβολή μπορεί να χαρακτηριστεί γενοκτονία, έχουμε την προκλητική άρνηση της ισραηλινής κυβέρνησης να συμμορφωθεί με το ομόφωνο ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ χωρίς κανείς (!) να τολμά να προτείνει μέτρα.
ΣΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ περίπτωση, έχουμε ένα πραξικόπημα το οποίο αναγνώρισε η δημοκρατική Δύση, φέρνοντας στην εξουσία ένα μείγμα εθνικιστών, ακροδεξιών συμμοριών και ολιγαρχών. Και ενώ οι ΗΠΑ έχουν -όπως διακηρύττουν- το δικαίωμα να δρουν σε όλο το μήκος και το πλάτος του πλανήτη για να υπερασπίζονται τα εθνικά τους συμφέροντα, οι Ρώσοι -σημειωτέον ότι η συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων της γειτονικής Ανατολικής Ουκρανίας είναι ρωσικής καταγωγής και σχεδόν το σύνολο της οικονομίας τους στηρίζεται στις εξαγωγές προς τη Ρωσία και στη φτηνή ενέργεια που προνομιακά προμήθευε η Μόσχα το Κίεβο- δεν έχουν κανένα δικαίωμα να υπερασπιστούν τους συμπατριώτες τους, η Ουκρανία δεν υπήρξε ποτέ ανεξάρτητη χώρα με τα σημερινά σύνορα.
ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ περίπτωση έχουμε μια τεράστια φωτιά στη Μέση Ανατολή. Οι συμμορίες σουνιτικής -κυρίως- προέλευσης σε συνεργασία με κάθε λογής "μαχητών", ακόμα και από την Αλ Κάιντα, που στήθηκαν για την κατάληψη της Συρίας, δημιούργησαν ένα τέρας τζιχαντιστών που εξαπλώθηκε και στο διασπασμένο Ιράκ, καταλαμβάνοντας πόλεις και πετρελαιοπηγές, καρφώνοντας κεφάλια αντιπάλων σε πασσάλους! Η στρατηγική των ΗΠΑ για ομαλοποίηση των σχέσεων με το πλούσιο σε υδρογονάνθρακες Ιράν (δεύτερο στον κόσμο σε αποθέματα φυσικού αερίου μετά τη Ρωσία), πηγαίνει περίπατο με την πιθανότητα γενικευμένων πολεμικών συρράξεων σε όλη τη περιοχή. Το σίγουρο είναι πως η κυβέρνηση του Ισραήλ, με την υποστήριξη αμερικανικών μονοπωλίων που θησαυρίζουν από τους πολέμους, καθορίζει το σύνολο των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή που μπορεί να οδηγήσουν σε νέα μεγάλη ενεργειακή κρίση. Άλλωστε, βλέπουμε πόσο σοβαρή ήταν η λύση που έδωσαν Αμερικανοί και Γάλλοι στη Λιβύη.
ΣΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ, οι Αμερικανοί, μέσω των συμμοριών του Κιέβου, που δεν δίστασαν να θέσουν εκτός νόμου το Κομμουνιστικό Κόμμα χωρίς η Ευρώπη να βγάλει κιχ, επιχειρούν να προκαλέσουν τη στρατιωτική αντίδραση της Ρωσίας. Το αγκίστρι όμως είναι χωρίς δόλωμα και δεν χρειάζεται να είσαι ο Πούτιν για να το δεις. Χωρίς κανένα επίσημο στοιχείο, με ισχυρισμούς παρόμοιους με εκείνους που επικαλέστηκαν για την εισβολή στο Ιράκ, επιχειρούν με την υποστήριξη του Σόιμπλε (!) να παρασύρουν τη γερμανική κυβέρνηση, η οποία θα έχει και τις μεγαλύτερες οικονομικές ζημιές από τους αποκλεισμούς της Ρωσίας. Ξεχνούν όμως κάτι. Ο χειμώνας πλησιάζει και χωρίς την ομαλή ροή φυσικού αερίου από τη Ρωσία προς την Ευρώπη, τα πράγματα θα γίνουν εξαιρετικά δύσκολα. Αν το Κίεβο κλέβει φυσικό αέριο από τις ποσότητες που προορίζονται για τις χώρες της Ε.Ε., τα θύματα θα πρέπει να ζητήσουν ευθύνες από τους κλέφτες.
ΗΔΗ η ρευστότητα της οικονομίας της Ουκρανίας, που βγαίνει δεν βγαίνει μέχρι τέλος Αυγούστου, φουντώνει τη λαϊκή δυσαρέσκεια για τη λαίλαπα της λιτότητας που σχεδιάζεται και ξεσηκώνει πολίτες σε όλη την επικράτεια με χιλιάδες αρνήσεις για επιστράτευση. Ξεχνούν επίσης, και κυρίως αυτό το ξεχνούν οι Ευρωπαίοι, ότι η ουκρανική οικονομία θα έχει διαλυθεί και θα έχει μετατραπεί σε μια τεράστια μαύρη τρύπα, για την οποία θα πρέπει να ξηλωθούν πολλά δισεκατομμύρια ευρώ επί αρκετά χρόνια. Κι αυτό, γιατί οι Αμερικανοί ξέρουν να ανοίγουν τρύπες, αλλά δεν έχουν καμιά διάθεση, ίσως και δυνατότητα, να τις κλείσουν με δολάρια. Τι σημαίνει για την Ελλάδα αυτό το διπλό μέτωπο; Ό,τι πουν οι Γερμανοί και ο Αμερικάνοι. Άλλωστε, μαθαίνουμε να ζούμε χωρίς ρεύμα και τα ενοίκια που θα πληρώνουμε για να μείνουμε στο σπίτι μας θα είναι -λέει- επιδοτούμενα.
