Όταν ο ΓΑΠ πέταξε στη Ρόδο για να μεταβεί στο ακριτικό νησάκι Καστελόριζο, κανείς μας δεν είχε ξεκάθαρη εικόνα για τη συνέχεια. Από εκεί μάθαμε για το Μνημόνιο, για το ζωνάρι που θα σφίξουμε. Οι περισσότεροι στον νου μας είχαμε ότι θα αδειάσουν τα ράφια, ότι θα κλείσουν οι ταβέρνες. Ήρθαν όμως τα χειρότερα: τέρμα ασφάλιση, συντάξεις, εργασία... Πέρασαν καλοκαίρια τέσσερα και να που το νησί στις εσχατιές της Ε.Ε. ήρθε και πάλι στην επικαιρότητα. Ήταν για γάμο και χαρές, ήταν για το καλό μας... Στο Καστελόριζο ο πρωθυπουργός μας πήγε προσκεκλημένος του ομογενούς επιχειρηματία Λιβέρις που τον ξενάγησε και τον περιποιήθηκε τα μάλα - κι όχι σαν εκείνη την ανώριμη Ριμπολόβλεβα που ούτε ένα τηλέφωνο δεν του 'κανε να πάει στον Σκορπιό...
Το πάρτι του Άντριου Λιβέρις με την ευκαιρία των γενεθλίων του ήταν για τον πρωθυπουργό μας πάρτι εργασίας. Συναντήθηκε, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, με περισσότερους από εκατό επιχειρηματίες διεθνούς εμβέλειας και αποφάσισαν ότι βρισκόμαστε σε καλό δρόμο, ότι η Ελλάδα γρήγορα θα βγει από την κρίση. Κι όλα αυτά μεταξύ τυρού και αχλαδίου, αστακού και χαβιαρίου, εικόνα που αντιδιαστέλλεται προς τη θλιβερή εικόνα του ΓΑΠ με φόντο μια ψαρόβαρκα, μόνος, καταμόναχος να μας θυμίζει το βασιλόπουλο στο «Παραμύθι χωρίς όνομα» της Πηνελόπης Δέλτα, που κατάχλωμο ρωτάει: «Πού είναι ο ναύσταθμος;» και του απαντάει ο κουλός ναύτης, ορθός σε μια ψαρόβαρκα: «Παρών!».
Ο εγγονός της Δέλτα και πρωθυπουργός μας φωτογραφήθηκε με φόντο τις φανταχτερές θαλαμηγούς των συνδαιτυμόνων του, χαμογελαστός στο πλευρό τού Άντριου, συμβολίζοντας το πλαίσιο της ανάπτυξης που οραματίζεται ως Συνετός Β', για όσους γνωρίζουμε το παραμύθι της γιαγιάς Δέλτα: επιχειρηματίες να 'ρχονται, να ακουμπούν τα ζεστά λεφτάκια τους κι εμείς να τους δίνουμε τα νησιά και νησάκια μας, στα οποία έτσι κι αλλιώς αυτοί είναι οικοδεσπότες και τα οποία μόνο προβλήματα δημιουργούν, καθώς διογκώνουν το δημοσιονομικό έλλειμμα απαιτώντας γιατρούς, δασκάλους, ακτοπλοϊκές γραμμές, υδροδότηση...
Τέτοια κι άλλα σκεφτόταν ο Άντονι Συνετός Β' όταν τον πλησίασαν οι ακρίτες μας, οι μόνιμοι κάτοικοι του νησιού, και τον πάτησαν στον κάλο: «Θέλουμε γιατρό, θέλουμε νερό» του φώναζαν κι αυτός τι να κάνει; Τηλέφωνο στους αρμοδίους υπουργούς: «Δώστε τους νερό, δώστε τους γιατρό» διέταξε, μα στο μυαλό του είχε τους επιχειρηματίες που θα του στείλουν στο Μαξίμου το πανέρι με τις λίρες, για να μείνουμε στο παραμύθι που, για όσους το γνωρίζουμε, μας κρατάει σε αγωνία μπας και το πανέρι αντί για λίρες έχει τυλιγμένη καμιά γαϊδουροκεφαλή. Γιατί τα παραμύθια της γιαγιάς ήταν πάντοτε προφητικά...
