Η ταχύτατη αποσύνθεση και του νέου κυβερνητικού σχήματος, ο πανικός μπροστά στην επικείμενη απώλεια της εξουσίας και τη συνακόλουθη απαξίωση πηγών ισχύος, πλουτισμού, ασυλίας, οδηγεί κυβερνητικά στελέχη, πράσινα και γαλάζια, σε κινήσεις αυτοεξευτελισμού.
Χαρακτηριστική η απόπειρα του κ. Βενιζέλου να σταματήσει τα κρούσματα αμφισβήτησης του ηγετικού του ρόλου στο πρώην όλον ΠΑΣΟΚ: «(...) όλη αυτή η συζήτηση -δήλωσε- είναι βαθιά προσβλητική για εμένα, τη διαδρομή μου, τις δύσκολες επιλογές που έχω κάνει, το κόστος που έχω αναλάβει (...)». Τι σεμνότης!
Από την άλλη, κορυφαία στελέχη και διερμηνείς των κυβερνητικών προθέσεων εξαπολύουν μια επίθεση αγάπης προς τον ΣΥΡΙΖΑ!
Η στόχευση πολλαπλή:
1. Να εμφανιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ ότι συζητά συνεργασία με την ακροδεξιά κυβέρνηση, ώστε και από τα αριστερά να χάσει και οι «νοικοκυραίοι» να επιβραβεύσουν Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ.
2. Να φανεί ότι η κυβέρνηση, μέσω δηλώσεων ηγετικών πλην εξαρθρωμένων πολιτικά στελεχών (π.χ. Αβραμόπουλος), βάζει νερό στο κρασί της.
3. Να αγοράσει η κυβέρνηση χρόνο, ώστε να ολοκληρώσει την εκποίηση της χώρας, ελπίζοντας ότι ώς του χρόνου την άνοιξη θα έχει συντελεστεί η εξαγορά των αναγκαίων για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας ψήφων (βουλευτών δηλαδή).
Το νέο επικοινωνιακό σκηνικό, που διαδέχεται την τρομολαγνεία των διαταραγμένων διατεταγμένων, θυμίζει τον κακό δράκο που το πρωί ντύνεται νεράιδα και πάει τα παιδάκια βόλτα και το βράδυ, αντί να τα γυρίσει σπίτι τους, τα πάει στη σπηλιά και τα καταβροχθίζει.
Συνεργασία στην αθλιότητα
Παράλληλα, εξελίσσονται και προσωπικές πολιτικές εγγραφής υποθήκης για το κοντινό μέλλον.
Βλέπουμε λοιπόν, κοντά στους περιφερόμενους κατ' επάγγελμα πολιτικούς, που έως και στα λασπόνερα του Ποταμιού πλατσούρισαν, κάποιους τους οποίους παρόπλισε η λαϊκή ψήφος να επιχειρούν προσέγγιση με τον ώς τα τώρα σατανά!
Ελπίζουν έτσι να ανακτήσουν ψηφοφόρους στις επερχόμενες εθνικές εκλογές, εμφανιζόμενοι να πασχίζουν για την «εθνική ενότητα και ομοψυχία», υπέρ αυτού του λαού που τους έθεσε στα αζήτητα...
Η πραγματική διάθεση της κυβέρνησης, όμως, αποκαλύπτεται με τον πιο ωμό τρόπο σε «δεύτερα» θέματα, όπως αυτά που πρόχειρα σταχυολογώ:
- η θατσερικού τύπου αναλγησία του υπουργού Δικαιοσύνης απέναντι στους φυλακισμένους και η φασίζουσα νομοθέτηση φυλακών υψίστης ασφαλείας,
- η περαιτέρω εξαθλίωση των συνταξιούχων και η μεθόδευση για την πλήρη υπεξαίρεση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων,
- η ταχύτατη προσαρμογή της κυβέρνησης στην απόφαση των δικαστών για το αδιατάρακτο της μισθοδοσίας τους και η υπόσχεση αντίστοιχης αντιπαροχής στους ένστολους, ώστε να αποκατασταθεί πλήρως η δουλοφροσύνη στους συγκεκριμένους χώρους,
- η παλαιοκομματική καντρίλια κυβερνητικών βουλευτών με τον κατάλληλο υπουργό Παιδείας, Ανδρέα Λοβέρδο, για την επέκταση των μετεγγραφών φοιτητών σε εισακτέους προηγούμενων ετών!
Οι υπεύθυνοι της χάραξης της επικοινωνιακής πολιτικής της κυβέρνησης έχουν και άλλα τερτίπια στο δισάκι τους: π.χ. τις δήθεν διαμάχες βουλευτών του ΠΑΣΟΚ με γαλάζιους υπουργούς και την «απαίτηση» για τροποποίηση αντιλαϊκών μεθοδεύσεων. Όταν φτάνουν στη Βουλή, οι φωνακλάδες βουλευτές τα μαζεύουν και ψηφίζουν, ελπίζοντας να μείνει στο υποσυνείδητο των προβάτων η «αντίστασή» τους...
Η Ευρώπη στη θάλασσα
Από κοντά και τα πολιτικά βαρίδια που είχαν βρει καταφύγιο (πολυτελείας μάλιστα) εκτός Βουλής και κυβέρνησης. Μυρίζουν αλλαγές, πιστεύουν ότι μια έλλειψη αυτοδυναμίας του ΣΥΡΙΖΑ θα τους ανεβάσει πάνω από τα λύματα, στον αφρό, και θα αποτελέσουν «λύση».
Η επίτροπος Θαλασσίων Υποθέσεων, για παράδειγμα, η σταθερά περιφερόμενη κ. Δαμανάκη, με συνεπή δεξιόστροφη πορεία, επιθυμεί ανανέωση της πενταετούς χλιδάτης θητείας της, αφού βίωσε σιωπηλή το ελληνικό δράμα στο κολέγιο των Επιτρόπων. Πασπαλισμένη με μιαν πούδρα βρυξελιώτικης γραφειοκρατίας μας αποκαλύπτει ότι «καταθέσαμε (πλην ανεπιτυχώς) συγκεκριμένες προτάσεις για αναπτυξιακά αντίβαρα ενάντια στη μονόπλευρη λιτότητα».
Δεν γνωρίζω αν η κ. Δαμανάκη χρησιμοποιεί πληθυντικό της μεγαλοπρέπειας, αντίθετα με το «εγώ» του αρχηγού της. Αν όχι, καλό θα ήταν να πει με ποιους κατέθεσε προτάσεις και αντίβαρα ενάντια στη μονόπλευρη λιτότητα, πότε, σε ποιο σώμα;
Το συμπέρασμα από τις επικοινωνιακές πρακτικές των πάσης φύσεως κυβερνητικών είναι ότι θεωρείται δεδομένη η πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ στη νέα Βουλή. Αυτό που τους «καίει» πλέον είναι το κεκτημένο της ατιμωρησίας, η συνέχιση της συμμετοχής -έστω και ως μειοψηφίας- στο πολιτικό παιχνίδι έως και η προσφορά των υπηρεσιών τους στη νέα εξουσία.
Η λέξη τσίπα είναι άγνωστη στους πολιτικούς βρικόλακες. Το βιώσαμε ως τραγωδία. Θα το ζήσουμε και ως κωμωδία.
