Τον κρίσιμο αγώνα της Εθνικής μας με την Ακτή του Ελεφαντοστού τον είδα σε καφενείο με φίλο μου.
Ακόμη δεν είχε αρχίσει το ματς και ο φίλος άρχισε την γκρίνια.
- Τι ξεφτίλα είναι αυτή; Φοράνε στις κερκίδες τσίγκινες περικεφαλαίες και χλαμύδες οι ανεγκέφαλοι!
-Κάτσε ρε, του λέω, μπορεί να είναι τίποτα περίεργοι Βραζιλιάνοι που έχουν ψωνιστεί με την Εθνική μας.
Μπα, ελληνικές φάτσες μοιάζουν. Και αυτοί που φωνάζουν «Ελλάααδα, ολέ - ολέ - ολέ» και αυτοί Βραζιλιάνοι είναι; Και τί πάει να πει «ολέ»; Ελληνική λέξη είναι αυτή;
Προσπάθησα να τον ηρεμήσω.
- Καλά, η Εθνική μας ομάδα είναι. Θα την απορρίψεις επειδή υπάρχουν μερικοί χαζοβιόληδες στις κερκίδες;
- Μα δεν είναι μόνο τα ρεζιλίκια. Το ποδόσφαιρο έχει γίνει το νέο όπιο του λαού, χειραγωγείται από το μεγάλο κεφάλαιο και διευθύνεται από της πολυεθνικές.
Κάτι πήγα να πω, αλλά ο Σάμαρης μόλις είχε βάλει το πρώτο γκολ και ο γκρινιάρης φίλος σταμάτησε για λίγο. Η ώρα περνούσε όμως και οι «Ελέφαντες» είχαν ισοφαρίσει. Σκορ 1-1, και η μουρμούρα ξανάρχισε.
- Και τι θα γίνει αν κερδίσουμε; Θα βγουν οι Ελληναράδες στους δρόμους να ουρλιάζουν, ξεχνώντας και ανεργία και κρίση και Μνημόνια.
- Δηλαδή άμα χάσει η Εθνική μας, θα μειωθεί η ανεργία; Άσε που επί τόσο χρόνια οι ξένοι μάς λένε τεμπέληδες, σπάταλους, ανίκανους, διεφθαρμένους και τόσα άλλα. Άσε να γελάσει και λίγο τ' αχείλι του Έλληνα.
Η ισοπαλία παρατεινόταν, ο φίλος είχε αρχίσει να στριφογυρίζει στην καρέκλα του, να δαγκώνεται, να παραγγέλνει κι άλλες μπύρες, να πετάγεται με κάθε δοκάρι και άουτ των δικών μας. Έφτασε η παράταση, λίγα λεπτά ακόμη.
- Σ' τα έλεγα εγώ, τέτοιοι ανίκανοι είμ...
Πέναλτυ, Σαμαράς, γκολ!
Πάνω στην καρέκλα ο φίλος, ουρλιάζοντας.
- Ελλάαα-δα!!! Θα τη σκίσουμε την Κόστα Ρίκα...
Αμήν!
