1974: H Χούντα πέφτει, την ακολουθεί η βασιλεία κι η Γ' Ελληνική Δημοκρατία αρχίζει. Ο Ανδ. Παπανδρέου επιστρέφει θριαμβευτικά και ιδρύει το ΠΑΣΟΚ ως ένα από τα σοδιαλδημοκρατικά κόμματα, που ήδη κυβερνούν πολλές ευρωπαϊκές χώρες εφαρμόζοντας το κοινωνικό κράτος, την αναπροσαρμογή των εθνικών Συνταγμάτων, την ανάπτυξη του εργατικού δικαίου.
-Το Welfare State εφαρμόζεται άμεσα στην ισοπεδωμένη Γερμανία που έχει τις οξύτερες ανάγκες εργατικού δυναμικού (οι «γκασταρμπάιτερς» περίπου ισότιμοι με τους Γερμανούς εργάτες) και την πιο διεκδικητική εργατική τάξη (που ξέχασε τις δικές της ενοχές, ναζιστική συμπεριφορά σε ξένους εργάτες, βασανιστήρια σε εργάτες-ομήρους από στρατόπεδα).
Όταν ο νεοφιλελευθερισμός «πήρε τα πάνω του» κι άρχισε να κατεδαφίζει το κοινωνικό κράτος, αναρωτήθηκα πόσο η άνοδος των σοσιαλδημοκρατών στην εξουσία οφειλόταν στο ναζιστικό μάθημα και πόσο τους διάλεξε η αγορά ως πιο ευάλωτους από τους παραδοσιακούς πολιτικούς, ακόμα και τους πιο δεξιούς. Ας μην ξεχνάμε πόσο συνέβαλε στην απελευθέρωση της Αλγερίας και την εξόντωση των «Παρά» ο Ντε Γκολ. Πώς αντέδρασε ο Σιράκ, στο επιβεβλημένο από τον Μπους στην Ευρώπη εμπάργκο σε φάρμακα και γάλα με συνέπεια τον αποδεκατισμό των μωρών του Ιράκ (500.000 παιδάκια κατά το ίδιο το Πεντάγωνο).
- Από πού να αρχίσω το ιστορικό της αποσύνθεσης; Από το Γ' ψήφισμα, τις εκτελέσεις, την πρώτη ΕΡΕ της καλπονοθείας; Από το χουντικό πραξικόπημα; Την μεταλλαγή των πρώτων, όντως σοσιαλιστικών, επιλογών του ΠΑΣΟΚ σε ευνοιοκρατία και διαφθορά; Από τις δύο θητείες του οικονομολόγου πρωθυπουργού (1996 ώς 2004) που αγνόησε τον πρωτογενή τομέα, αλλά αποτόλμησε παραποίηση στοιχείων για να βάλει την Ελλάδα στην ΟΝΕ (ανοίγοντας τον ασκό των δανείων);
- Ας αρχίσω από την πρώτη κίνηση της «κρίσης», την επίθεση των δανειστών στο πιο ευάλωτο από τα PIIGS, τη χώρα μας, και την πρωθυπουργία του Γ. Α. Παπανδρέου (2009 ώς 2011). Από τους Μέρκελ-Σαρκοζί βλέπει μαζί με τον ΥΠΟΙΚ τον δεύτερο. Τι «εισπράττει» κι αποδέχεται; Aγορά έξι φρεγατών.
- Έπεται η συνάντηση με τους Μέρκελ-Σόιμπλε του τέταρτου Ράιχ. Που αρχίζουν με την, αναιδώς παράνομη, απειλή εξόδου από το ευρώ και συνεχίζουν με τις αξιώσεις της a priori αποδοχής των όρων προς διατύπωση και της απόλυτης υπακοής στους υπαλληλίσκους που εφεξής θα μας ελέγχουν ως υπερεξουσία. Τελευταία αξίωση, η παρουσίαση μεγαλύτερου ελλείμματος από το πραγματικό. Αποδεκτές όλες οι αξιώσεις! Η υπάλληλος της ΕΛΣΤΑΤ που καταγγέλλει την τελευταία, διαψεύδεται, αλλά την αποδεικνύει.
- Το εύρημα του fast track φέρνει ασυναρτησία, συνεχείς ανατροπές σε αποφάσεις, εντολές, νομοθετήματα και για τις επόμενες κυβερνήσεις. Όσο για την Cosco και την άμεση τιμητική υποδοχή της, που συνεχίζεται από τον κ. Σαμαρά, ούτε οι τρεις πρωθυπουργοί ούτε ακριβοπληρωμένοι σύμβουλοι θυμήθηκαν το βιβλίο «Γκόμορρα» του Σαβιάνο (λογοπαίγνιο με την Καμόρρα που, κατά τα στοιχεία που αναφέρει, η Cosco χρησιμοποιεί, για συστηματικές παρανομίες στο λιμάνι της Νάπολης).
Ερώτημα: Είναι τα παραπάνω η απαρχή της αποσύνθεσης; Η όσα έπονται είναι τόσο πιο τραγικά, ώστε οι συγκρίσεις και πιθανά η Ιστορία να τα ξεχάσουν.
- Πρωθυπουργός της δεύτερης μνημονιακής κυβέρνησης είναι ο Λουκάς Παπαδήμος (2011, 2012) κι η θητεία του στην ΕΚΤ δίνει ελπίδες καλύτερων χειρισμών από του δυσπερίγραπτου ντουέτου. Όμως, ή η ευρωτραπεζική του καριέρα δεν ήταν αντίστοιχη με του Μόντι ή τον ζάλισαν οι υπεράριθμοι υπουργοί και υφυπουργοί που άδειασε ο ΓΑΠ στο κεφάλι του. Και δεν σκέφτηκε ή δεν θέλησε να επιμείνει, τουλάχιστον, στον διαχωρισμό της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών.
- Η τρόικα, με πρωταγωνιστή τον Τόμσεν, απαιτεί, συστηματικά κι υπεροπτικά, νέα μέτρα μόλις τα προηγούμενα εφαρμόζονται πειθήνια από τους «ιθαγενείς» της κυβέρνησης.
- Τα συμπτώματα της αποσύνθεσης πολλαπλασιάζονται. Η μείωση μισθών, οι απολύσεις, τα λουκέτα, η ανεργία, οι αυτοκτονίες. Όμως, στο πείσμα της φαύλης επωδού «δεν υπάρχει άλλη διέξοδος», η επίμονη, σκληρή απεργία των ταξί ανέστειλε την επανάληψη της χουντικής απελευθέρωσης αδειών και της συγκέντρωσής τους σε εταιρείες επενδυτών με αποδοχές πείνας για τους οδηγούς, όπως τα βρήκα στη Γερμανία ήδη τη δεκαετία του '80.
-Από τα έργα και ημέρες της δεύτερης μνημονιακής, αξίζει να αναφέρω το εφεύρημα του για κάποιο διάστημα ΥΠΟΙΚ της κ. Βενιζέλου. Την επιβολή διαρκούς φόρου ακινήτων και την είσπραξή του στους λογαριασμούς της ΔΕΗ με τον πιο κτηνώδη εκβιασμό: Τη στέρηση του ρεύματος σε όσα σπιτικά δεν μπορούσαν να τον πληρώσουν. Δύσκολα περιγράφονται οι συνέπειες για όσους τον υπέστησαν: το «ατέλειωτο» χειμερινό σκοτάδι, το κρύο, η στέρηση της ομαλής καθημερινής ζωής και τροφής. Ιδιαίτερα οι ψυχολογικές συνέπειες σε μικρά παιδιά. Βαρύ φορτίο για τις ομάδες αλληλεγγύης που ήδη αναπτύσσονταν στις γειτονιές, για τους παιδοψυχιάτρους που έσπευσαν. Για τη ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ που επίσης έσπευδε να συνδέει το ρεύμα σε σπίτια με μωρά.
- Ανάμεσα στη δεύτερη και την τρίτη κυβέρνηση, παρεμβάλλεται πρωτοβουλία των κεντροαριστερών (;) ηγετών της, με «παθιασμένες» ικεσίες κυρίως του κ. Βενιζέλου προς τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να ηγηθεί της μνημονιακής πολιτικής. Ακολουθεί ο οχετός των ύβρεων προς τον σ. Αλέξη, όταν εισέπραξε ισάριθμες κατηγορηματικές αρνήσεις.
- Η τριανδρία της τρίτης κυβέρνησης αρχίζει ως θητεία λωτοφάγων, πιo αμνημόνων από τους συντρόφους του Οδυσσέα. Οι δυό κεντρο-αριστεροί ηγέτες απαρνούνται το δεύτερο συνθετικό του τίτλου, «θυσία στον βωμό της διάσωσης της πατρίδας». Ο κ. Σαμαράς, ο πιο λωτοφάγος, ξεχνά τον καταιγισμό οξύτατων επιθέσεων κατά των μνημονιακών επιλογών, αλλά και τους παλιούς αγώνες για το σκαρφάλωμα στον πρωθυπουργικό θώκο.
- Λίγα για την πολιτική του ιστορία: Απομάκρυνση από την κυβέρνηση Μητσοτάκη (1992) με συνέπεια την πτώση της. Ήταν άραγε από τότε εντολοδόχος της αμερικανο-ευρωπαϊκής Δεξιάς που ήθελε και διάλυση της Γιουγκοσλαβίας (τα έξι κράτη!), κόντρα στις προσπάθειες του κ. Μητσοτάκη (από τις λίγες φορές που ξέχασα το «προσωνύμιο» του) να την αποσοβήσει; Ο κ. Σαμαράς, πάντα με τη «λαχτάρα» προεδρίας και πρωθυπουργίας, ιδρύει την Πολιτική Άνοιξη (1993) και επιδίδεται σε συχνές - πυκνές ομιλίες με αυξανόμενη αλαζονεία. Την καταργεί (2004) κι επιστρέφει πιο χαμηλότονος στη Ν.Δ. ως ευρωβουλευτής, βουλευτής, υπουργός, οιονεί πρωθυπουργός τριανδρίας (2012) και τελικά πρωθυπουργός (χωρίς οιονεί) με αντιπρόεδρο τον (φλεγόμενο ήδη επί ΓΑΠ για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ) κ. Βενιζέλο.
- Όσα έπονται δεν αφήνουν περιθώρια για αμφισβήτηση του όρου ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ.
Απαραβίαστες εντολές των επενδυτών του τέταρτου Ράιχ δεν είναι μόνο η ακύρωση του Συντάγματος, των θεσμών, οι μειώσεις αποδοχών, οι απολύσεις, ο καθολικός αφανισμός του κοινωνικού κράτους. Είναι προπαντός οι «μεταρρυθμίσεις». Ποια κατηγορία επενδυτών, ποιο μέγεθος μετατροπής της εθνικής κυριαρχίας σε δουλοπαροικία καλύπτει αυτή η μετριοπαθής διατύπωση, που ανακυκλώνει την οξύτερη κριτική της ανεπάρκειάς μας; Και που για χάρη της τραβιούνται συστηματικά τα κυβερνώντα αυτιά;
- Ας θυμηθούμε τις ολέθριες μεταπολεμικές εκδοχές της. Νερό, ενέργεια, επικοινωνίες. Κανένας στην κυβέρνηση δεν είναι τόσο νέος ώστε να μη θυμάται, τόσο αδαής ώστε να μην ξέρει τα χάλια μας με τις Ούλεν, Πάουερ, Τελεφούνκεν. Δίκτυα νερού μόνο σε πόλεις. Τριφασική, μόνο πεντάωρη, πολύνεκρη ρευματοδότηση με γυμνά καλώδια ακόμα και σε σημαντικές πόλεις (π.χ. στη Φλώρινα, τουριστικό κέντρο της Δ. Μακεδονίας) από ιδιωτικές γεννήτριες. Καμιά παροχή ρεύματος και νερό από κοινόχρηστες βρύσες σε χωριά. Αναμονή χρόνων για εγκατάσταση τηλεφώνου.
- Όταν οι ξένοι πάροχοι «μας τελείωσαν» και το νερό και η ενέργεια πέρασαν σε χέρια ελληνικά, επιστρέφοντας τα καλοκαίρια στην Ελλάδα, έβρισκα πάντα ένα διήμερο για τη ΔΕΘ, προπαντός για να καμαρώσω το, όμορφο και αρχιτεκτονικά, περίπτερο και τις ετήσιες προόδους της κατοπινής ΔΕΗ, που είχε επιτέλους περάσει σε χέρια Ελλήνων μηχανικών και προσωπικού. Να θυμίσω τα πρόσφατα «μεταρρυθμιστικά» κατορθώματα της Energa που έσπευσε να «επενδύσει» (με ξένη χρηματοδότηση; όχι δα!) με δάνειο από την «τονωμένη» επί τούτοις Proton Bank δια χειρός κ. Βενιζέλου;
- Σχετικά με το νερό, λέτε να πάθουμε όσα η, προ Μοράλες, Βολιβία; Όπου, με νομική κατοχύρωση της εταιρείας ΗΠΑ, οι «ιθαγενείς» που μάζευαν το βρόχινο νερό συλλαμβάνονταν;
- Παρακάμπτοντας την αποδοχή των όλο και σκληρότερων αξιώσεων του τέταρτου Ράιχ, τη φτωχοποίηση όλο και περισσότερων κοινωνικών ομάδων, τη διάλυση όλο και περισσότερων μέσων υγείας, τον υποσιτισμό όλο και περισσότερων μικρών παιδιών, την εγκατάλειψη της Ελλάδας από όλο και περισσότερους άνεργους νέους, την απόκρυψη των στοιχείων που οι ίδιοι οι δήμιοι μας δώσανε ως ισχυρά όπλα αντι-διεκδικήσεων, θα τελειώσω με τις πιο αποσυνθετικές αποδοχές προτάσεων για «μεταρρυθμίσεις» των τριών κυβερνήσεων. Με όσες ταυτίζονται με ειρηνοφανείς αφαιρέσεις μεγάλων εκτάσεων εθνικού εδάφους!
Στην τελευταία τάξη του δημοτικού με είχε εντυπωσιάσει ένα σχήμα με δυο ομόκεντρους κύκλους: Ο εσωτερικός ανταποκρινόταν στα τετραγωνικά χιλιόμετρα του ελληνικού εδάφους, η περίμετρος του εξωτερικού στα γραμμικά χιλιόμετρα των ακτών μας.
Η εκχώρηση σε ξένους των αεροδρομίων, των λιμανιών, ολόκληρων νησιών, της ατέρμονης ακτογραμμής μας δεν αφαιρεί από την Ελλάδα μόνο τα τετραγωνικά χιλιόμετρα που αγοράζονται, αλλά και την όμορη πολλαπλή ενδοχώρα.
Εύκολη η αποτίμηση των ήδη γνωστών μεγεθών: του αεροδρομίου Ελ. Βενιζέλος συν τους ολόγυρα λόφους, του ΟΛΠ συν, τουλάχιστον, τις δυτικές επεκτάσεις του.
Πόσο μικρότερος θα είναι άραγε ο εσωτερικός κύκλος του ελληνικού εδάφους που θα απομείνει από τόσο «σεμνές και ταπεινές μεταρρυθμίσεις»;
Πόσο ιστορική, όχι μυθ-ιστορηματική, είναι η ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ; Ή πόσο ΑΝΑΧΑΙΤΙΣΙΜΗ;
