Το Κέντρο είναι μια λέξη ανώδυνη, στρογγυλή, από εκείνες που δίνουν ασφάλεια. Είναι ταυτόσημη με τη μετριοπάθεια. Ένας νέος του Κέντρου (δηλαδή χωρίς ανησυχίες πολιτικές, κοινωνικές, εργασιακές) είναι το «καλό παιδί» που κάθε «νοικοκυραίος» ονειρεύεται να κάνει γαμπρό. Αλλά συνήθως δεν τον θέλουν τα κορίτσια.
Πάνω σ' αυτή τη λέξη -με την εκσυγχρονιστική της εκδοχή του μεσαίου χώρου - χτίστηκε τα τελευταία χρόνια μια ολόκληρη θεωρία: Η πολιτική δύναμη του 21ου αιώνα είναι ο «μεσαίος χώρος». Η «ήρεμη δύναμη» των ψηφοφόρων του Κέντρου κερδίζει τις εκλογές.
Η θεωρία συνήθως διαψεύδεται στην κάλπη. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι, σε καταστάσεις πόλωσης και διπολισμού, όταν μία από τις δύο παρατάξεις μετακινείται υπέρ το δέον προς το Κέντρο δημιουργεί ένα κενό προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά, το οποίο καταλαμβάνουν άλλοι πολιτικοί σχηματισμοί ( και η αποχή), οι οποίοι συγκεντρώνουν ψήφους σε αριθμό ικανό να στερήσει τη νίκη. Γι αυτό στις εκλογικές αναμετρήσεις οι ανά την Ευρώπη μετασοσιαλιστές νεκρανασταίνουν την αριστερή φρασεολογία. Θυμηθείτε την προεκλογική ρητορική, τις υποσχέσεις του Ολάντ, του Γκάμπριελ, του Ρέντζι. Θυμηθείτε τον Βενιζέλο να προσπαθεί να μας πείσει με γουρλωμένα μάτια ότι μόνο αυτός μπορεί να χρησιμοποιεί νομίμως το brad name: σοσιαλιστής.
Η θεωρία της μονοταξικής κοινωνίας ξέφτισε μαζί με το ξεφτίλισμα του εκσυγχρονισμού και των εκσυγχρονιστών, αλλά οι μεσαίες τάξεις παραμένουν το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου των δημοσκόπων και των κομμάτων.
Μεσαία τάξη again λοιπόν: δυναμική, μοντέρνα, ιδιωτικοποιημένη, εργασιομανής. Που θέλει και ψηφίζει για ένα κοινωνικό μοντέλο της αγοράς, ελαστικοποιημένο και ανταγωνιστικό. Που εγκατέλειψε το ΠΑΣΟΚ και δεν εμπιστεύεται τη Ν.Δ. Μεσαία τάξη ορφανή πολιτικά, που αναζητεί το κόμμα της και τον νέο Σημίτη της.
Έτσι είναι επειδή έτσι τους αρέσει. Οι πολιτικοί αναλυτές μας για μία ακόμη φορά αρνούνται να εξερευνήσουν τα λαγούμια που σκάβει η κοινωνία που αλλάζει.
Κι αν οι νεαροί λύκοι των αγορών, της πληροφορικής και του Χρηματιστηρίου γέρασαν και ψώριασαν;
Οι δεκαετίες του εύκολου και γρήγορου πλουτισμού, του lifestyle και των yuppies, έχουν παρέλθει. Ο σαρωτικός άνεμος των ιδιωτικοποιήσεων και της λιτότητας έχει πλήξει το οικονομικό, κοινωνικό και εργασιακό status ενός μεγάλου μέρους της μεσαίας τάξης. H περίοδος της πολιτικής των κολλητών και των λαμόγιων την έχει απογοητεύσει.
H κρίση συνεχίζει να ανακατεύει τα μεσαία στρώματα. Το περίφημο Κέντρο είναι μια κινούμενη άμμος με διαρκώς συρρικνούμενα όρια. Τα παιδιά των «νοικοκυραίων» του Πάγκαλου νιώθουν στο πετσί τους τις νέες μορφές εκμετάλλευσης. Οι άνεργοι, οι επισφαλείς εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι νέοι επιστήμονες που μεταναστεύουν, οι απολυμένοι των 40 και 50 ετών, οι ελεύθεροι επαγγελματίες χωρίς πλέον επάγγελμα, είναι μεσαία στρώματα που η κρίση έχει ισοπεδώσει.
Και σ' αυτούς Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ δεν προσφέρουν ούτε διασφάλιση των ταξικών και προσωπικών τους συμφερόντων.
Μεσαία τάξη again λοιπόν, αλλά που στρέφεται προς τα Αριστερά. Που είναι έτοιμη να περάσει το Ποτάμι, αρκεί η αριστερά να την πείσει ότι δεν είναι και δεν θα γίνει ίδια με τους άλλους. Ότι μια άλλη Ευρώπη, μια άλλη Ελλάδα, μια άλλη κοινωνία, είναι και αναγκαίες και εφικτές.
