Γιάννης Δραγασάκης: Στη χώρα μας, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. είναι κατ' εξοχήν κόμματα του κράτους, των Μνημονίων και του ΕΣΠΑ. Για ένα αριστερό κόμμα, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, το "πρόγραμμα", όχι ως ένα άψυχο κείμενο αλλά ως ένα συστατικό της συγκρότησης και της λειτουργίας του, είναι μια από τις προϋποθέσεις της αυτονομίας του έναντι του κράτους και της κυρίαρχης ιδεολογίας. Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, το γεγονός αυτό είναι ακόμη πιο κρίσιμο αφού ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα υπό διαμόρφωση, ως αποτέλεσμα της απόφασής του να μετασχηματισθεί από «ομοσπονδία» αυτόνομων οργανώσεων σε ενιαίο κόμμα. Όμως, και πριν από αυτό, ήδη από τα πρώτα ιδρυτικά του κείμενα, η δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ κατανοείται όχι ως μια απλή ποσοτική συνάθροιση αριστερών οργανώσεων και κινήσεων με διαφορετικές καταβολές, αλλά ως μια διαδικασία διαμόρφωσης της Αριστεράς του 21ου αιώνα, με τον αντίστοιχο πολιτικό, θεωρητικό και προγραμματικό εξοπλισμό. Ακριβώς γι' αυτό, από την αρχική ίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ, διαπιστώνεται η ανάγκη προγραμματικών και θεωρητικών επεξεργασιών. Η προοπτική της ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών κάνει την ανάγκη του προγραμματικού εξοπλισμού του ΣΥΡΙΖΑ εξαιρετικά επείγουσα.
Ευκλείδης Τσακαλώτος: Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ποια είναι τελικά η γραμμή μας. Θα δώσουμε έμφαση στη συνδιάσκεψη για το χρέος ή στις γερμανικές αποζημιώσεις; Το δίπολο είναι το «Ελλάδα - Μέρκελ» ή οι λαοί του Νότου και οι εργαζόμενοι του Βορρά εναντίον της εφαρμοζόμενης πολιτικής; Ως προς τις συμμαχίες: Θέλουμε μια προοδευτική; Μια δημοκρατική συμμαχία; Μια προοδευτική, δημοκρατική, πατριωτική; Εμείς τα λέμε όλα. Να αποφασίσουμε, συνθετικά, αλλά κάποια στιγμή να αποφασίσουμε.
Πώς είναι δυνατόν να αναθέτουμε την προεκλογική μας καμπάνια σε εταιρεία; Ποιος πήρε την απόφαση αυτή; Η προεκλογική καμπάνια δεν είναι τρυκ για την Αριστερά. Όμως, όταν ανατίθεται σε κάποιον που τη θεωρεί ως τρυκ, υπάρχει πρόβλημα.
Θα πρέπει να συζητήσουμε με την κοινωνία στη βάση των προτάσεων μας με ηγεμονικό και εκπαιδευτικό τρόπο. Η σύγκρουση με τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία πρέπει να είναι διαρκής, αν θέλουμε να νικήσουμε, κι αυτό αφορά και τον τρόπο που λειτουργεί το κόμμα.
Κώστας Πουλάκης: Από τις τριπλές εκλογές, από τη διαφορά του 17% των περιφερειακών καλπών με το 27% των ευρωεκλογών μόλις μία εβδομάδα μετά, προκύπτει κατά τη γνώμη μου ότι ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος, περίπου 10%, έχει "δύο ψυχές", μία διπλή ταυτότητα: την ιστορική και τη νέα.
Δεν μπορεί όταν μιλάμε για την προσπάθεια μετατροπής της χώρας σε αποικία χρέους, όταν μιλάμε για τις καταστροφικές συνέπειες του δόγματος Μέρκελ, όταν μιλάμε για την υπεράσπιση του δημόσιου πλούτου και των κοινωνικών αγαθών, να παραγνωρίζουμε τη διάσταση της πατρίδας. Η Αριστερά είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί την εθνική αξιοπρέπεια σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο.
Παναγιώτης Κουρουμπλής: Το μεγαλύτερο πρόβλημα που μας επισημαίνει ο πολύς κόσμος είναι η πολυγλωσσία που επικρατεί στο κόμμα μας. Χρειαζόμαστε ένα πρόγραμμα σαφές και με συγκεκριμένα επίδικα και στόχους. Πρέπει να ανοίξουμε τον διάλογο με την κοινωνία για ζητήματα όπως το Σύνταγμα της χώρας, αλλά και τα εθνικά ζητήματα.
Χρειαζόμαστε έναν σύγχρονο αριστερό και πατριωτικό λόγο. Η άρνηση της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ, η φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό ή η τροφοδοσία των ξενοδοχείων με εγχώρια προϊόντα συνιστούν ζητήματα πατριωτισμού.
Πάνος Σκουρλέτης: Οι τρεις κάλπες ανέδειξαν τρία διαφορετικά αποτελέσματα, τα οποία πρέπει να αξιολογηθούν χωριστά, ώστε να βγει ένα σοβαρό πολιτικό συμπέρασμα. Τα άγονα πολιτικά διλήμματα δεν μας ωφελούν και το ίδιο ισχύει και για τη λογική των συμμαχιών. Για τις συμμαχίες προς «τα αριστερά μας», θα πρέπει να λάβουμε υπόψη πως πρόκειται για ηττημένα πολιτικά σχέδια. Θα πρέπει να αναλογιστούμε τι έχουμε κάνει ως κόμμα έναν χρόνο μετά το ιδρυτικό μας συνέδριο. Η συζήτηση αυτή δεν μπορεί να γίνει με τις υπάρχουσες ομαδοποιήσεις. Επίσης, πρέπει να συζητήσουμε τι γίνεται τελικά με το περίφημο «εύλογο χρονικό διάστημα» για κάποιες συνιστώσες.
Ανδρέας Καρίτζης: Η νικηφόρα έκβαση της τριπλής εκλογικής αναμέτρησης του Μαΐου δεν μπορεί παρά να αποτελέσει τη βάση για το μεγάλο άλμα εμπρός. Ένα άλμα σοβαρότητας και πολιτικής δράσης με ορίζοντα μια πανίσχυρη αριστερή κυβέρνηση.
Συλλογική, συνεκτική διεύθυνση και λειτουργία του κόμματος: δεν έχουμε να μοιράσουμε μεταξύ μας εξουσία, αλλά τεράστιες ευθύνες και κινδύνους. Από τη στιγμή που έχουμε συλλογικές ευθύνες ιστορικής κλίμακας με τεράστιους κινδύνους, δεν μπορεί παρά να είναι και συλλογικές οι αποφάσεις. Εκλογή ολιγομελούς πολιτικής γραμματείας με τη συμμετοχή όλων των βασικών στελεχών. Η διαμόρφωση της Πολιτικής Γραμματείας σε ένα ενιαίο πολιτικό κέντρο όπου θα καταφθάνει η πληροφορία, θα αξιολογείται και θα χαράσσεται πολιτική.
Στέλιος Παππάς: Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το πρώτο κόμμα στην Ελλάδα και η πρώτη δύναμη της Αριστεράς στην Ευρώπη. Η ευρωπαϊκή περιοδεία του Αλ. Τσίπρα ως υποψηφίου για την προεδρία της Κομισιόν συνέτελεσε καθοριστικά ως προς το αποτέλεσμα αυτό όσο και ως προς την ενίσχυση της Ευρωπαϊκής Αριστεράς συνολικά. Η GUE σημείωσε αύξηση της δύναμής της κατά 50% στο Ευρωκοινοβούλιο, έχει στο εσωτερικό της 12 πολιτικούς φορείς πλέον, καθώς και 19 νέους ευρωβουλευτές.
Ρούντι Ρινάλντι: Το πολιτικό σύστημα καταρρέει. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να εκφράσει αυτούς που θέλουν ένα διαφορετικό πολιτικό σύστημα. Όταν είσαι στο 27%, δεν μπορείς να λες ότι δεν υπάρχει κίνημα και πολιτικό ρεύμα.
Δημήτρης Στρατούλης: Το "180" θα αποτραπεί με τη νέα δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ και το αριστερό πρόγραμμά του. Θα είναι πλήγμα στην αξιοπιστία μας, αν συνεργαστούμε με πρόσωπα που ο λαός έστειλε σπίτι του.
Τάσος Κορωνάκης: Το κείμενο των "53" είναι κατά βάση αυτοκριτικό. Να μην ποινικοποιείται ο διάλογος. Δεν αμφισβητούμε την ηγεσία ούτε κάνουμε αντιπολίτευση. Να γίνει πανελλαδική καμπάνια για τη μεγάλη αλλαγή, μια καμπάνια που θα απευθυνθεί προς τους φτωχούς, τους νέους και τους συνταξιούχους, τους αγρότες κ.ά.
Χρήστος Λάσκος: Διαφωνώ με την προσέγγιση του Αλέξη Μητρόπουλου ότι εκλέχθηκαν στο ευρωψηφοδέλτιο εκείνοι που είχαν διείσδυση. Γιατί, την ώρα που κάποιοι από μας κινούμασταν από την Ελευθερούπολη στη Χρυσούπολη, κάποιοι άλλοι κινούνταν από το Star στο Mega.
Αριστείδης Μπαλτάς: Είναι πολύ γόνιμη η κατάθεση κειμένων και ο εντοπισμός προβλημάτων. Αλλά πρέπει να γίνονται σε κλίμα νίκης και όχι νέας Βάρκιζας.
Πάνος Λάμπρου: Δεν κάνουμε πίσω από τη συλλογικότητα και τη δημοκρατικότητα. Κανένας μεγάλος στόχος δεν πρέπει να μας οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι την πολιτική την ασκούν λίγοι και εκλεκτοί. Το προηγούμενο διάστημα είχαμε δυσάρεστα φαινόμενα, όπως Καρυπίδη - Σαμπιχά, επαγγελματίες εποικοινωνιολόγους να αναλαμβάνουν την καμπάνια του κόμματος, το neaellada.gr κ.ά.
Παναγιώτης Ρήγας: Χρειαζόμαστε όργανα και όχι λέσχες συζήτησης ή πανεπιστημιακά αμφιθέατρα. Οι συνιστώσες συνεχίζουν να υπάρχουν, οι τάσεις να λειτουργούν ως κόμμα και ενιαίο κόμμα δεν υπάρχει ακόμη στον βαθμό που θα έπρεπε.
Σόφη Παπαδόγιαννη: Είναι πρόταση εκλογικού τακτικισμού το άνοιγμα προς ΔΗΜ.ΑΡ. και ανεξάρτητους βουλευτές για την προεδρική εκλογή. Η Κεντροαριστερά είναι υπόλογη για το Μνημόνιο. Αν δεχόμαστε ότι το 27% είναι οροφή, συνιστά παραδοχή ότι η Αριστερά δεν μπορεί με το πρόγραμμά της να εκφράσει την πλειοψηφία. Η Κ.Ε. στέλνει μήνυμα ηττοπάθειας όταν λέει ότι χρειαζόμαστε δεκανίκια.
Ερμίνα Κυπριανίδου: Το κείμενο των "53" γονιμοποιεί προβληματισμούς. Η νίκη στην Περιφέρεια είναι μεγάλη πρόκληση και το εγχείρημα γιγαντιαίο. Για τα επόμενα 5 χρόνια, με ή χωρίς κυβέρνηση της Αριστεράς (εύχομαι για το πρώτο), την πρώτη Περιφέρεια της χώρας θα τη διοικεί η Αριστερά.
Αλέκος Φλαμπουράρης: Στις δημοτικές / περιφερειακές εκλογές χρειάζεται γείωση με την κοινωνία και τους τόπους δουλειάς. Παρότι δεν κερδίσαμε πολύ, κερδίσαμε θέσεις, τις οποίες και πρέπει να αξιοποιήσουμε.
Στάθης Λεουτσάκος: Αν στηριχτούμε στις δυνάμεις μας, τότε μπορούμε να έχουμε ελπιδοφόρα πορεία και μεγάλη νίκη. Μπορεί να βρεθούν στα ψηφοδέλτιά μας μνημονιακοί υπουργοί και στελέχη που ψήφισαν το Μνημόνιο. Αυτή είναι η ΔΗΜ.ΑΡ.
