Με δεδομένο ότι το ΚΚΕ έχει πρόβλημα αφενός με τον φιλο-ευρωπαϊκό προσανατολισμό του ΣΥΡΙΖΑ και τη θέση μας για λύση του χρέους εντός ΟΝΕ, αφετέρου με τα στελέχη μας που αποχώρησαν κατά την τελευταία διάσπασή του, η πρόσκληση προς το ΚΚΕ (αλλά και τις άλλες μικρότερες συλλογικότητες της Αριστεράς) πρέπει να περιοριστεί στην κοινωνική ατζέντα. [...]
Ενώ τον Μάιο - Ιούνιο του 2012 και λίγο μετά υπήρχε ατμόσφαιρα κοινωνικής και οργανωτικής συμμετοχής, τώρα επικρατεί η δυσπιστία και η κοινωνική αδράνεια. [...]
Η «συρρικνωτική», άλλωστε, αυτή πορεία συνεχίστηκε με τον γενικευμένο αποκλεισμό από τις οργανώσεις όλων των τοπικών κοινωνικών συνδέσμων του 27% και με την αυτοποιητική ανακήρυξη των υποψηφίων δημάρχων, που μας στέρησε την ευρύτερη κοινωνική όσμωση και αρκετές ποσοστιαίες μονάδες και από την αναμενόμενη επίδοσή μας στις ευρωεκλογές.
Ο ριζικός αναπροσδιορισμός της πολιτικής κινημάτων πρέπει να περιλαμβάνει:
«Το προσκλητήριο» σε στελέχη άλλων χώρων που απεξαρτήθηκαν και πολεμούν με συνέπεια το Μνημόνιο καθώς και την αποδυνάμωση ή και απόσυρση ορισμένων παραδοσιακών μας στελεχών στον συνδικαλιστικό χώρο, τη νεολαία, τα επιστημονικά σωματεία, τις αγροτικές ενώσεις και αλλού, τα οποία αδυνατούν να βοηθήσουν στην αντιστοίχηση της κινηματικής μας επιρροής με τη διευρυμένη κοινωνική μας βάση.
Την πρόσκληση σε πολιτικά στελέχη που έχουν αποδεσμευτεί από τα μνημονιακά κόμματα και συμπορεύονται μαζί μας στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες.
Όποια συνεννόηση κορυφής με τα δύο κυβερνητικά κόμματα, είναι απορριπτέα και καταδικαστέα. Δεν μπορεί να γίνει καμιά συζήτηση, καμιά αλληλο-ενημέρωση, καμιά συμπόρευση.
