Η αντιμετώπιση της κεντροαριστερής ανασύστασης είναι πρωτεύον ζήτημα και τίθεται άμεσα. Δεν μπορεί να γίνει με όρους ιδεολογικής αποκάλυψης και γενικής καταγγελίας (π.χ. πολιτική τύπου ΚΚΕ) ούτε ακολουθώντας μια τακτική να την αντιμετωπίσεις «από τα μέσα», ενσωματώνοντας μέρος του πολιτικού προσωπικού της, τακτική βαθιά αμφιλεγόμενη και συνήθως αναποτελεσματική. Σε κάθε περίπτωση, χρειάζεται χάραξη πολιτικής απέναντι στα μαζικά ερωτήματα που τροφοδοτούν την κεντροαριστερή ανασυγκρότηση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να οριστεί πολιτικά απέναντι στην κεντροαριστερή ανασύσταση, να εξηγήσει τον ρόλο της και να δηλώσει ρητά πως δεν πρόκειται να γίνει μέρος της. [...]
Τα σύγχρονα υποκείμενα σε ολόκληρο τον κόσμο είναι ιδιότυπα κινήματα που συγκροτούν ρεύματα, μέτωπα, κυβερνήσεις που βρίσκονται σε διαρκή ανατροφοδότηση και σχέση. Η Αριστερά του 21ου αιώνα έχει και θα έχει περισσότερο την μορφή του κινήματος (του πολιτικού κινήματος) και ευρύτατων επάλληλων δικτυώσεων των κοινωνικών χώρων και κινήσεων που ενεργοποιούνται και αποκτούν υπόσταση σε ένα σχέδιο κοινωνικής και εθνικής σωτηρίας από τους στραγγαλισμούς διεθνών μεγα-παικτών και εγχώριων ελίτ. Άρα το ζήτημα δεν είναι η επιστροφή σε έναν «αριστερό» ΣΥΡΙΖΑ της ιδεολογικής καθαρότητας (που μεταξύ άλλων αμφισβητεί το δημοκρατικό και πατριωτικό πρόταγμα ως αναχρονιστικά), αλλά η ανταπόκριση του ΣΥΡΙΖΑ στα ιστορικά επίδικα που έχουν τεθεί μπροστά μας. [...]
Στο ερώτημα «Με ποιον θα κυβερνήσετε;», η απάντηση είναι σαφής: Θα κυβερνήσουμε με αυτούς που θα προκύψουν από το γκρέμισμα του πολιτικού συστήματος και είτε θα πυκνώσουν τις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ είτε θα συγκροτηθούν αυτόνομα σε αντιμνημονιακή ριζοσπαστική κατεύθυνση.
