Eνώ, τον Μάιο-Ιούνιο του 2012 και λίγο μετά, υπήρχε ατμόσφαιρα κοινωνικής και οργανωτικής συμμετοχής, τώρα επικρατεί η δυσπιστία και η κοινωνική αδράνεια. Θα είναι δύσκολο να εγγραφούν μαζικά νέα μέλη μετά την πρώτη αρνητική εμπειρία.
Η εμμονή της λαϊκής βάσης στη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ οδηγεί, επομένως, «σε εντολή ανάθεσης» και όχι καθημερινής συμμετοχής των πολιτών στα δρώμενα.
Κι όμως! Αυτοί που ξορκίζουν αυτή την εντολή και διακηρύσσουν σε όλους τους τόνους ότι δεν αρκεί αυτή για να ανατραπεί η μνημονιακή πορεία, ήσαν οι ίδιοι που εφάρμοσαν αυστηρά την πολιτική ελιτισμού και αποκλεισμών.
Η «συρρικνωτική», άλλωστε, αυτή πορεία συνεχίστηκε με τον γενικευμένο αποκλεισμό από τις οργανώσεις όλων των τοπικών κοινωνικών συνδέσμων του 27% και με την αυτοποιητική ανακήρυξη των υποψηφίων δημάρχων, που μας στέρησε την ευρύτερη κοινωνική όσμωση και αρκετές ποσοστιαίες μονάδες και από την αναμενόμενη επίδοσή μας στις ευρωεκλογές. [...]
Ο ριζικός αναπροσδιορισμός της πολιτικής κινημάτων πρέπει να περιλαμβάνει: "Το προσκλητήριο" σε στελέχη άλλων χώρων που απεξαρτήθηκαν και πολεμούν με συνέπεια το Μνημόνιο, καθώς και την αποδυνάμωση ή και απόσυρση ορισμένων παραδοσιακών μας στελεχών στον συνδικαλιστικό χώρο, τη νεολαία, τα επιστημονικά σωματεία, τις αγροτικές ενώσεις και αλλού, τα οποία αδυνατούν να βοηθήσουν στην αντιστοίχηση της κινηματικής μας επιρροής με τη διευρυμένη κοινωνική μας βάση. Την πρόσκληση σε πολιτικά στελέχη που έχουν αποδεσμευτεί από τα μνημονιακά κόμματα και συμπορεύονται μαζί μας στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες. Όποια συνεννόηση κορυφής με τα δύο κυβερνητικά κόμματα είναι απορριπτέα και καταδικαστέα. Δεν μπορεί να γίνει καμιά συζήτηση, καμιά αλληλο-ενημέρωση, καμιά συμπόρευση. [...]
Aυτή τη στιγμή που η κυβέρνηση συγκροτήθηκε κυρίως από τα λεγόμενα «πρόσωπα καταστροφής του δημοσίου διαλόγου», η συμμετοχή μας σε τηλεοπτικές εκπομπές πρέπει να μειωθεί για να γίνεται με συγκεκριμένα αυστηρά κριτήρια αποτελεσματικότητας.
